Nemendur teknir sturlungatökum

ORRABLÓT - 74

Íþróttalífið í Þelamerkurskóla var með afbrigðum blómlegt í blábyrjun áttunnar. Nemandi mætti varla öðrum nemanda á göngum án þess að skora hann á hólm í einhverri grein, hvort sem það var borðtennis, hástökk án atrennu, flugsund, sjómann eða skák. Allir voru geim, háir sem lágir.

Hápunktur íþróttaársins var alltaf körfuboltamótið, sem fram fór að vori. Þangað sendu lið þrír elstu bekkirnir og svo kennarar. Til að gera langa sögu stutta þá höfðu þeir síðastnefndu alltaf og iðulega betur enda höfðu þeir á að skipa stórum og stæðilegum mönnum, eins og Ormari Snæbjörnssyni, föður mínum, og Sigurgeiri Guðmundssyni, sem einfaldlega hentu boltanum á milli sín yfir hausamótunum á nemendunum sem reyndu af veikum mætti að sperra sig og sprikla. Undir körfunni beið svo íþróttakennarinn, fyrst Halldór Sigurðsson og síðan Helgi Jóhannsson, og sá um leiöppið. Fallegt orð í munni, leiöpp, en hræðilegt á prenti.

Völlurinn í íþróttasal skólans var pínulítill og mig minnir að ekki hafi verið nema þrír leikmenn inn á, í hvoru liði.

Gerðust nemendur óþarflega ágengir undir körfu kennara tók pabbi þá bara sturlungatökum. Á hann líklega engan sinn jafnoka á körfuboltavelli þegar kemur að einurð og hörku, nema þá helst Dennis gamla Rodman. Það sem maður hefði verið til í að sjá þá tvo mætast á velli en það gerist varla úr þessu.

Heimsfrægðin hafði raunar ekki knúið dyra hjá Rodman á þessum tíma, þannig að pabbi hafði ábyggilega aldrei heyrt hann nefndan. Og hefur ef til vill ekki enn. Þannig að hann gat ekki hrópað upp yfir sig: „Ég er Dennis Rodman!“ eins og siður var. Börn fóru alltént helst ekki út úr húsi án þess að vera einhver annar eða önnur en þau raunverulega voru. Ég var gjarnan Lone Ranger eða Liam Brady.

Fyrstu árin sem ég man almennilega eftir mér bjó ég í Heiðarlundi og rúllaði þar mikið með aðeins eldri strákum. Þarna voru bræðurnir Siggi og Nonni, Óli heppni, Heiddi danski, Dóri stóri, Stebbi stóri og Stebbi litli. Meira að segja Stebbi litli var stærri en ég. Fyrir vikið vissu þessir menn meira um lífið og tilveruna en ég og ég gleymi aldrei hvað mér varð bylt við þegar Siggi hrópaði einn daginn upp úr þurru: „Strákar, nú förum við í kappakstursleik!“ Ég man nákvæmlega hvar við vorum staddir, á lóðinni við Heiðarlund 1. „Ég er James Hunt,“ bætti hann við áður en aðrir höfðu haft ráðrúm til að gera upp hug sinn. „O,“ drundi þá í Nonna bróður hans. „Ég er þá Niki Lauda!“ Einn af öðrum valdi sér svo mann. Nema ég sem þekkti hvorki haus né sporð á kappaksturshetjum þessa heims. Hvað þá annarra heima. Ætli það næsta sem ég hef komist Formúlu 1 um dagana sé ekki að hafa kynnst Gunnlaugi heitnum Rögnvaldssyni, blaðamanni, ljósmyndara og sjónvarpsmanni, sem beitti sér á sínum tíma fyrir því að beinar útsendingar væru teknar upp frá greininni hér á landi. Ég heimsótti hann meira að segja einu sinni í myndverið, sem þá var á Lynghálsi, og fékk að skoða mig um. Ekki vorum við þó í beinni enda hefði mér þá vafist tunga um öxl. Eftirminnilegur náungi Gulli Rögg og blessuð sé minning hans.

Stundum var farið í rokkleik í Heiðarlundinum og þá var slegist um að vera kempurnar í Kiss sem var aðalbandið á þessum árum, upp úr miðri sjöunni. Svalast þótti að vera Gene Simmons (gaurinn með tunguna) og Paul Stanley var einnig eftirsóttur. Ég var alltaf jafn seinn að hugsa og sat uppi með Ace Frehley eða jafnvel trymbilinn, Peter Criss. Einu sinni þurfti ég meira að segja að gera mér rótarann að góðu. Man ekki nafnið á honum. Er nema von að ég hafi aldrei heillast neitt sérstaklega af Kiss? Fékk þetta þó allt beint í æð seinna gegnum Hjalta S. Hjaltason vin minn í Smárahlíðinni. Fyrst þegar ég kom heim til hans var hann með plaggat af Gene Simmons í fullri líkamsstærð í loftinu. Veggirnir voru fráteknir fyrir hina Kissliðana.

Upp frá þessu hljóp mikið rokk í mig og ég byrjaði án afláts að safna hári, í stíl við kempurnar. Náði það þegar mest var langleiðina niður á rass. Þetta mæltist misvel fyrir hjá samferðamönnum mínum. Þannig hafði Jón Óskar Ísleifsson, ljósmyndari með meiru, um langa hríð fyrir sið að spjalda mig þegar fundum okkar bar saman. Í orðsins fyllstu merkingu. Jón Óskar fór á þessum árum allra sinna ferða með dómaraspjöld í brjóstvasanum. Og það var engin elsku mamma, hann fór iðulega framhjá gula spjaldinu og reif upp beint rautt. „Í klippingu með þig, lagsi!“

Ég gegndi því á endanum. Þó ekki fyrr en talsvert löngu seinna.

Jón Óskar var maður staðalbúnaðar á þessum árum og er sjálfsagt enn. Hann var mikið í kringum fótboltann hjá Þór og þó hann væri bara sjálfboðaliði bjó hann að mun fullkomnari sjúkratösku en hinn eiginlegi sjúkraþjálfari annars flokks. Var til taks á hliðarlínunni í flestum leikjum.

Þarna var maður kominn yfir það skeið að vera einhver annar en maður sjálfur, hvort sem það var rokkari, kúreki eða kappaksturshetja. Ég man þó eftir einu samkvæmi í Einholtinu, heima hjá Eiríki Árna Oddssyni vini mínum, þar sem við félagar fundum hjá okkur knýjandi þörf til að lúftspila plötuna Seventh Son of a Seventh Son með Iron Maiden. Eins og gefur að skilja vorum við ekki alveg með réttu ráði á því augnabliki. Við Eiki vorum á lúftgítar, sumsé Dave Murray og Adrian Smith, og Birgir Karl Birgisson vinur okkar á lúftbassa. Eitthvað átti Biggi í basli með að elta brokkandi bassalínuna hjá Steve Harris sem endaði með því að ég hellti mér yfir kappann. Hann yrði að taka sér tak. Lofaði hann bót og betrun.

Ég fæ ennþá í magann og fyrir hjartað þegar ég hugsa um þetta og vona innilega að Biggi sé búinn að fyrirgefa mér.

Við þetta má til gamans bæta að ég kom á dögunum í fyrsta sinn á hina víðfrægu knæpu Cart and Horses í Stratford í Lundúnum, þar sem Iron Maiden steig sín fyrstu skref fyrir hálfri öld. Greip þó ekki í lúftgítar. Gisti líka í hverfinu, í þarnæstu götu eða svo frá æskuheimili Steve Harris. Þið megið alveg öfunda mig af þessu!

En jæja, núna erum við komin býsna langt frá körfuboltamótinu á Þelamörk.

Er enginn að ritstýra þessu bulli?

Orri Páll Ormarsson er fæddur 1971. Hann ólst upp á Akureyri, er Þorpari, Þórsari, og blaðamaður á Morgunblaðinu. Pistlar hans fyrir akureyri.net birtast hálfsmánaðarlega, á föstudögum.