„Lucy, hún er löngu dauð!“

ORRABLÓT - 73

Haustið 1990 vorum við aldavinur minn, Magnús Ingi Magnússon, á rúntinum í miðbæ Reykjavíkur, báðir nýfluttir suður frá Akureyri. Létt var yfir okkur, góður málmur í græjunum, og lífið bara helvíti gott, þakka ykkur fyrir. Þið afsakið orðbragðið. Alltént þangað til að hávær sírena fór skyndilega í gang og bjart blátt ljós gerði vart við sig í baksýnisspeglinum.

Hvur röndóttur, lögreglan var að stöðva okkur.

Massi lagði bílnum í kantinum, eins og lög gera ráð fyrir og skrúfaði niður rúðuna. Vörpuleg lögga rölti til okkar í hægðum sínum.

„Sælir piltar! Ég sé á númerinu að þið eruð að norðan.“

Það var meira gagnsæi í bílnúmerum á þessum tíma.

„Jú, jú, það passar,“ svaraði Massi af sinni alkunnu rósemi.

„Það er nefnilega það,“ sagði, löggan, af jafnvel enn meiri rósemi. Þarna hafði fundum tveggja andlega skyldra manna greinilega borið saman. Ég fylgdist með.

Upphófst nú spjall um daginn og veginn, veðrið, pólitíkana, gang mála á verðbréfamarkaði, toppbaráttuna í ensku knattspyrnunni og sitthvað fleira. Enda hvorugur að flýta sér. Þess utan þekki ég fáa menn sem eru fljótari að tengja við ótrúlegasta fólk en Massi.

Eftir að þeir félagar voru hér um bil búnir að skiptast á símanúmerum hugkvæmdist Massa loksins að spyrja: „En jæja, ágæti lögregluþjónn, er einhver sérstök ástæða fyrir því að þú ert að stöðva okkur?“

Löggan kinkaði kolli. „Já.“

„Og hver ætli hún sé?“ spurði Massi.

„Tja, þið eruð að keyra á móti einstefnu.“

„Nú, jæja,“ sagði Massi, sultuslakur.

„Við látum það liggja milli hluta núna, fyrst þið eruð nýfluttir í bæinn, en þið passið ykkur á að gera þetta ekki aftur.“

Að svo mæltu kvaddi löggann og við héldum okkar leið. Út götuna, á móti umferð.

Sex árum síðar hélt Massi upp á 25 ára afmæli sitt, á tíu ára ártíð Cliffs Burtons, þess mikla meistara. Hann bjó þá í Hvassaleitinu í Reykjavík ásamt Guðmundi Ágústi bróður sínum. Þeir eru synir Iðunnar heitinnar Ágústsdóttur listakonu og Magnúsar Guðmundssonar. Bræður þeirra eru Sigurður og Eiríkur Arnar og systir Elísabet. Þið afsakið þetta manntal en ég er vanur að skrifa fyrir roskið fólk og því alltaf gott að setja menn í ættfræðilegt samhengi.

Alla vega. Fámennt en góðmennt var í veislunni. Vel veitt, fín músík og menn almennt ferskir. Hratt gekk þó á snakkbirgðirnar sem endaði með því að Massi dró upp þúsundkall og spurði hvort einhver væri nægilega vel á sig kominn til að skreppa út í sjoppu og kaupa meira snakk.

Fram gáfu sig strax hálfbræðurnir Hjörleifur Árnason og Lárus Guðmundsson frá Akureyri, Lalli og Lalli, og snöruðu sér út í bíl. Veislan hélt áfram án þeirra bræðra. Leið nú hálftími, annar hálftími og loks sá þriðji en ekkert bólaði á bræðrunum Lalla og Lalla. Loks sneru þeir aftur, vel birgir af snakki.

„Hvað tafði ykkur?“ var strax spurt.

Lalli yngri varð fyrir svörum og þið verðið að lesa þetta hátt þar sem honum liggur mjög hátt rómur: „Tja, við bræðurnir erum nýfluttir suður og eina sjoppan sem við vitum um er í Hafnarfirði. Við fórum því þangað en villtumst aðeins á bakaleiðinni. Eru ekki örugglega allir ennþá í stuði!“

Hvernig var annað hægt?

Svo var það ungi Eyfirðingurinn sem réð sig eitt sumarið fyrir mörgum áratugum á veghefil í Reykjavík. Langt síðan maður hefur séð slíkt tæki. Eru vegheflar ennþá til? En jæja. Eitt af fyrstu verkefnum unga Eyfirðingsins var að hefla tiltekinn hrepp á Suðurlandi. „Ekki málið,” varð honum að orði og dreif sig af stað árla morguns. Skilaði sér heilu og höldnu til baka seinni part dags og var hinn brattasti. Þetta hefði gengið eins og í sögu. Verkstjóranum brá því í brún þegar hreppstjórinn hringdi og spurði hvort hann færi ekki að koma, þessi dúddi á heflinum. Kom þá í ljós að okkar maður hafði farið hreppavillt og heflað rangan hrepp.

Hvernig er svo sem hægt að ætlast til þess að við Eyfirðingar þekkjum í sundur hreppa á Suðurlandi?

Akureyringurinn Halldór Björn Halldórsson, mikill öðlingur og gamall félagi úr MA, villtist ekki í umferðinni en fór þó býsna óvænt dyramottuvillt eftir að hann flutti suður eftir stúdentspróf eldsnemma á tíunda áratugnum.

Forsaga málsins er sú að púki hljóp í okkur aldavinina, Arnald Skúla Baldursson og mig, á næturlífinu. Í einhverju sprelli tókum við traustataki forláta gúmmímottu fyrir utan skemmtistað á Laugaveginum sem bar það ágæta nafn Tveir vinir og annar í fríi. Bjuggumst ekki við öðru en að dyravörðurinn myndi hlaupa okkur uppi og hrifsa af okkur mottuna.

Það gerðist af einhverjum ástæðum ekki, hann horfði bara á eftir okkur og hristi höfuðið, og allt í einu vorum við komnir á Njálsgötuna, þar sem Massi vinur okkar bjó. Eins og glaðir menn gera í skjóli nætur þá freistuðum við þess að ræsa Massa – og höfðum ekki lágt. Hann var hins vegar ekki heima, þannig að við urðum frá að hverfa – með mottuna á milli okkar. Þegar við vorum að ganga í burtu opnaðist gluggi á efstu hæð og Halldór Björn, sem bjó í þessu sama húsi, hrópaði á eftir okkur: „Orri, skilaðu dyramottunni okkar!“

Ég leit undrandi um öxl og í augun á Halldóri Birni:

Þetta er ekki mottan ykkar, heldur mottan af Tveimur vinum og öðrum í fríi!

„Já, auðvitað, hvernig læt ég?“ svaraði Halldór Björn og bauð góða nótt.

Við Skúli brölluðum margt á þessum árum. Í eitt skiptið leiddist okkur þófið á öldurhúsum borgarinnar og skelltum okkur í staðinn á þingpalla, þar sem fjárlagafrumvarpið var komið til annarrar umræðu. Hlýddum í aðdáun og andakt á mál þingmanna uns fundi var frestað á fjórða tímanum um nóttina.

Á bílaplaninu fyrir utan þinghúsið varð á vegi okkar gamli markakóngurinn úr Val Ingi Björn Albertsson, sem þá sat á þingi fyrir Borgaraflokkinn, og köstuðum við á hann kveðju. Ingi Björn var á heimleið og bauðst, þvert á væntingar okkar, til að skutla okkur félögum. Við létum ekki segja okkur það tvisvar. Margt bar á góma í bílnum og við játuðum fyrir þingmanninum á miðri leið að því miður hefði hvorugur okkar atkvæðisrétt í hans kjördæmi. Lögheimili okkar beggja væri á Akureyri.

„Andskotinn!” drundi í Inga Birni.

Skúli drap mig svo hér um bil úr hlátri með næstu spurningu sinni. Ég hlæ enn þegar ég hugsa um þetta, öllum þessum árum síðar.

„Heyrðu Ingi Björn, hvað er að frétta af Lucy?“

Eins og margir muna var Lucy tík Alberts Guðmundssonar, föður Inga Björns, alþingismanns og ráðherra, og varð hún býsna fræg á Íslandi um tíma.

Ingi Björn horfði afslappaður á Skúla í baksýnisspegilinn og svaraði:

„Lucy, hún er löngu dauð!“

Orri Páll Ormarsson er fæddur 1971. Hann ólst upp á Akureyri, er Þorpari, Þórsari, og blaðamaður á Morgunblaðinu. Pistlar hans fyrir akureyri.net birtast hálfsmánaðarlega, á föstudögum.