Það er aldrei of seint að hreyfast betur

Það virðist einhvern veginn fylgja því að sem við eldumst þá förum við að tala meira um líkamann og það sem er að angra okkur. Bakið er eitthvað að stríða okkur, öxlin ekki alveg eins góð og hún var og það tekur aðeins lengri tíma að koma sér í gang á morgnana. Við skellum síðan skuldinni á hækkandi aldur. Það er vissulega rétt að við eldumst stöðugt og líkaminn breytist með aldrinum. Ég velti því þó oft fyrir mér hvort við séum stundum aðeins of fljót að skrifa allt á aldurinn því eitt sem líkaminn er ótrúlega góður í er að aðlagast því sem við gerum og því sem við hættum að gera.

Sem börn hugsum við ekkert sérstaklega um hreyfigetu. Við setjumst auðveldlega á gólfið, stöndum upp, skríðum, klifrum, höngum, hlaupum, hoppum og snúum okkur í allar mögulegar áttir. Svo líður tíminn og hreyfingarnar verða færri og einhæfari. Við sitjum meira og lengur, keyrum á milli staða og þegar við hreyfum okkur er það oft á svipaðan hátt. Sama mynstrið endurtekið aftur og aftur. Þannig, í rauninni, erum við að þjálfa það.

Líkaminn er gerður til að hreyfast í allar áttir. Við beygjum okkur, réttum úr okkur, færum okkur til hliðar og snúum upp á okkur. Við snúum okkur eftir einhverju í aftursætinu, teygjum okkur upp í skáp, stígum yfir eitthvað eða grípum okkur þegar við missum jafnvægið. Þannig viljum við geta hreyft okkur í daglegu lífi, án þess að þurfa að hugsa um það.

Vandinn er að ef við hættum að gera ákveðnar hreyfingar verðum við smám saman verri í þeim. Mjaðmirnar verða stífari, við eigum erfiðara með að snúa okkur og bakið er ekki eins vant því að beygja sig og áður. Og þá kannast margir við að eitthvað sem virðist ósköp saklaust verður allt í einu til þess að maður „festist í bakinu“, fær tak í hálsinn eða finnur að líkaminn er bara ekki eins tilbúinn í hreyfinguna og maður hélt.

En lífið hættir ekki að kalla á þessar hreyfingar. Við þurfum enn að moka snjó, bera innkaupapoka, lyfta einhverju upp af gólfinu eða snúa okkur snögglega. Þess vegna er svo mikilvægt að halda áfram að nota líkamann á sem fjölbreyttastan hátt.

Ef einhverjar hreyfingar hafa tapast með tímanum er ekki þar með sagt að þær séu farnar fyrir fullt og allt. Við getum byrjað að æfa þær aftur, byggt okkur smám saman upp og kennt líkamanum aftur það sem hann hefur kannski ekki gert í mörg ár.

Fyrir mér snýst árangur í hreyfingu ekki síst um hvernig okkur líður í líkamanum og hvaða tengingu við höfum við hann. Að þekkja hann, finna hvað hann þarfnast og geta treyst honum í því sem okkur langar að gera. Að finna að við erum sterk, hreyfum okkur vel og höfum frelsi til að nota líkamann á fjölbreyttan hátt. Svo er líka gott að horfa aðeins lengra fram á veginn og spyrja: Hvernig vil ég að mér líði í líkamanum eftir tíu, tuttugu eða þrjátíu ár. Hvað vil ég enn geta gert?

Ég vil til dæmis geta farið auðveldlega niður á gólf og staðið upp aftur. Ég vil geta gengið á fjöll, borið þunga hluti, leikið mér, ferðast og hreyft mig án þess að þurfa stöðugt að velta því fyrir mér hvort líkaminn ráði við það. Það sem ég geri við líkamann minn í dag hefur mikið að segja um þá möguleika síðar.

Það góða er að það er aldrei of seint að byrja að hreyfa sig meira og á fjölbreyttari hátt. Við þurfum ekki að geta allt áður en við byrjum, við byrjum einfaldlega þar sem við erum. Hreyfingar sem hafa tapast geta komið aftur, styrkurinn getur aukist og smám saman getur það sem áður var erfitt orðið auðveldara. Líkaminn er gerður til þess að læra, svo lengi sem við höldum áfram að gefa honum tækifæri til þess.