Þegar lífið hægir á manni

Í slíkum aðstæðum reynir á það sem við köllum styrk, en kannski ekki á þann hátt sem við erum vön að hugsa um hann. Fyrstu viðbrögðin eru yfirleitt að halda áfram eins og ekkert hafi breyst. Að vona að allt gangi yfir ef maður heldur bara betur utan um rútínuna, ýtir sér aðeins lengra og tekur ekki of mikið mark á merkjunum. Þetta er fullkomlega eðlilegt, því flest viljum við halda í það sem við þekkjum og halda bara áfram. Við höfum ákveðnar hugmyndir um það hver við erum og hvað við eigum að geta, þannig að þegar lífið hægir á manni verður ákveðinn missir sem getur nartað hressilega í sjálfsmyndina.

Að geta ekki lengur treyst líkamanum sínum á sama hátt og áður hefur djúp áhrif. Þetta er áskorun og ástand sem sést ekki endilega utan á fólki, en getur haft mikil áhrif á daglegt líf, sjálfstraust og líðan. Það er eins og maður missi aðeins fótfestuna í sjálfum sér. Í stað þess að vakna og gera það sem maður er vanur að gera þarf maður að finna út hvað dagurinn býður upp á. Stundum kemst maður ekki að því fyrr en eftir á, þegar maður er búinn að fara yfir línuna og þarf að taka afleiðingunum í einhvern tíma. Þessu ástandi fylgir síðan oft blanda af pirringi, óöryggi og sorg yfir því að missa eitthvað sem var svo sjálfsagt að maður tók því sem gefnu.

Stærsta áskorunin er þó yfirleitt ekki ástandið sjálft heldur viðnámið við því. Við reynum að halda í þá mynd sem við höfum af okkur sjálfum, en á meðan eru líkaminn og taugakerfið að kalla eftir annarri nálgun og öðrum takti. Það er oft hér sem togstreitan verður mest og maður fer að átta sig á því að styrkur snýst kannski ekki lengur um að harka af sér, heldur um eitthvað annað.

Að finna nýjan takt krefst þess að maður hægi á sér og horfi á stöðuna eins og hún er, frekar en eins og maður vildi að hún væri. Að hlusta og spyrja: „hvað er líkaminn minn að segja mér?“ Það getur virkað eins og uppgjöf, en er það alls ekki. Að gangast við stöðunni eins og hún er þýðir einfaldlega að hætta að berjast gegn henni og byrja að vinna með hana. Það felur í sér að hlusta á annan hátt en áður, og fyrir suma einfaldlega að byrja að hlusta. Að taka eftir því hvar nýju mörkin liggja og virða þau í stað þess að miða við það sem einu sinni var.

Aðstæður sem maður velur ekki sjálfur krefja mann um að staldra við og horfa með öðrum augum á hlutina. Það er erfitt og krefjandi, en með því að mæta sér á þann hátt sem maður þarf getur upplifunin smám saman breyst til hins betra. Þá snýst styrkur ekki lengur um að ýta sér áfram af hörku, afkasta eða besta sig, heldur um að halda góðum tengslum við sjálfan sig og hugsa um sig af umhyggju, sérstaklega þegar það sem blasir við er ekki það sem maður hefði kosið.

Styrkurinn birtist í því að mæta til leiks aftur og aftur, taka lítil skref og byggja sig smám saman upp yfir tíma. Að mæta sér þar sem maður er og vinna út frá þeim stað, með þeim forsendum sem eru til staðar hverju sinni. Ekki að hætta og gefast upp, heldur að halda áfram á annan og nýjan hátt og ýta sér mjúklega áfram með staðfastri umhyggju.

Guðrún Arngrímsdóttir er þjálfari og markþjálfi með diplómu í jákvæðri sálfræði ásamt því að vera önnur eigenda Sjálfsræktar heilsumiðstöðvar. Pistlar hennar og Hrafnhildar Reykjalín Vigfúsdóttur birtast annan hvern þriðjudag á akureyri.net.