Steinhættu að halda með Liverpool

ORRABLÓT - 60

Mér varð á að byrja að tala um ensku knattspyrnuna í síðasta blóti og þegar ég geri það lendi ég oft í basli með að hætta. Einu sinni var ég um borð í rútukálfi sem ók okkur Þorpurum í skólann upp á Brekku, bæði MA og VMA. Svo niðursokkinn var ég í umræður við félaga mína, sem flestir voru í VMA, um nýjustu vendingar í ensku knattspyrnunni að ég gleymdi að fara úr kálfinum á réttum stað. Endaði bara á stéttinni fyrir utan VMA. Bílstjórinn mátti ekki heyra á það minnst að skutla mér til baka; ég gæti bara sjálfum mér um kennt að hafa misst af minni stoppustöð. Þess í stað keyrði hann einn þessa sömu leið til baka. Eftir á að hyggja hefur kappinn ábyggilega verið á einhverju rófi.

Þið áttið ykkur á því hvert við stefnum? Jú, mikil ósköp. Við ætlum að halda áfram að tala um ensku knattspyrnuna. Fólk sem hafði væntingar um að þetta blót myndi fjalla um myndlist, þvagfæraskurðlækningar eða heimspeki Konfúsíusar getur því alveg sparað sér lesturinn.

Hér á Íslandi er málið einfalt. Menn fæðast, þeir eru skírðir og svo velja þeir sér lið í ensku knattspyrnunni. Gerist þetta ekki með þessum hætti skuluð þið vara ykkur á viðkomandi – hann eða hún hlýtur að vera eitthvað skrýtin/n.

Þegar ég var að vaxa úr grasi á Akureyri héldu langflestir með Liverpool og langnæstflestir með Manchester United. Önnur lið komu þar langt á eftir. Það á sér eðlilegar skýringar, þetta eru sögufrægustu og sigursælustu félögin í ensku knattspyrnunni. United var að vísu í brekku þegar ég var barn (fann fluggírinn seinna) en Liverpool bar af öðrum liðum, 11 Englandsmeistaratitlar frá 1973 til 1990 og fjórir sigrar í Evrópukeppni meistaraliða. Rauði herinn var líka yfirleitt með bestu leikmennina, Kevin Keegan og John Toshack, Kenny Dalglish og Ian Rush, John Barnes og Peter Beardsley. Svo einhverjir séu nefndir.

Galdurinn lá samt í öðru – mottum. Erfitt var að fá samning hjá Liverpool nema að menn væru með frambærilega mottu yfir efri vörinni. Kíkið bara á liðsmyndir frá því í kringum 1980. Enda var það eins og við manninn mælt, þegar Liverpool tefldi ekki lengur fram leikmönnum með mottu steinhætti liðið að vinna titla. Sá þurrkur stóð í þrjátíu ár. Sannast þar hið fornkveðna, góð motta er gulli betri!

Eins gaman og það er að vinna titla og hampa bikurum þá getur um leið verið þreytandi að halda með sama liði í útlöndum og allir aðrir. Þannig þekki ég nokkra Akureyringa sem um þessa gullöld miðja steinhættu að halda með Liverpool. Vildu skapa sér meiri sérstöðu.

Og hvernig skipta menn um félag? Minn gamli vinur Birgir Karl Birgisson fór mjög frumlega leið þegar hann sagði skilið við Rauða herinn. Ákvað sem svo, „ég ætla að halda með næsta liði sem vinnur Liverpool í kappleik!” Og hvaða lið var það? Manchester United, Arsenal eða Chelsea sem safnað hafa titlum síðan. Nei, nei, Southampton. Segi ég og skrifa, Southampton. Síðan eru liðnir allmargir áratugir og Biggi bíður enn eftir sínum fyrsta titli. Kveðst ekki enn farinn að plana partíið. „Það þarf sterk bein til að halda með Southampton,” hef ég oft heyrt hann segja.

En það sem hann hefur samt fengið fína leikmenn: Peter Shilton, Steve Williams, Wallace-bræður, Matt Le Tissier, Alan Shearer og Theo Walcott. Þannig mætti lengi telja.

Til að setja Bigga Kalla í samhengi þá hefur hann aldrei verið feiminn við að synda á móti straumnum. Hann ólst upp á Brekkunni en æfði samt fótbolta og spilaði með Þór upp yngri flokkana, þar sem við kynntumst. Fá dæmi eru um slíkt en Þór Freysson, gítarleikari Baraflokksins, greindi þó frá því í útvarpsviðtali fyrir nokkrum árum að hann, Brekkusnigillinn, hefði sótt sínar æfingar yfir ánna. Eðli málsins samkvæmt gat Þór ekki hugsað sér að æfa með KA.

Þess má til gamans geta að Biggi og Þór urðu síðar mágar. Lítill heimur, maður.

Hér er freistandi að skjóta því inn að ég þekki annan Akureyring sem heldur ákaft með Southampton, Torfa Rafn Halldórsson lyfjafræðing. Ég kann hins vegar ekki söguna af því hvernig það kom til. Hvet Torfa hér með til að rita um það mál grein og senda akureyri.net.

Annar æskuvinur minn, Ingólfur Jónsson, sagði Liverpool upp og fór af fúsum og frjálsum vilja að halda með Tottenham Hotspur. Hann bíður líka eftir sínum fyrsta Englandsmeistaratitli. Ingó hefur búið á suðurströnd Englands undanfarin ár og hefur þróað með sér taugar til þess mæta félags Portsmouth, þar sem hann sækir reglulega leiki. Hvort liðið verður á undan enskur meistari, Tottenham eða Portsmouth, treysti ég mér ekki til að spá fyrir um.

Loks man ég að Páll Viðar Gíslason, enn einn félaginn úr Þór, var allt í einu hættur að styðja Liverpool og farinn að halda með Queens Park Rangers. Kominn í ósvikinn þverröndóttan búning og hvaðeina. Hann er til þessa dags eini maðurinn sem ég þekki sem stutt hefur það ágæta félag. Einhvern veginn finnst mér eins og að þetta hafi síðar gengið til baka, eins og hver önnur flensa, og Palli aftur orðið Púlari. Fullyrði þó ekkert um það mál.

Annars var Palli dálítill dellukall á þessum árum. Hann var til dæmis gríðarlegur Rocky-maður og hafði séð Rocky IV sjö sinnum – áður en myndin kom til Akureyrar.

Arsenal-menn, eins og ég, voru ekki margir í Þorpinu. Ég man einna helst eftir Rúnari Sigtryggssyni handboltakappa og feðgunum Jóni Lárussyni og Ómari Erni í Smárahlíðinni. Svo var dúddi í Glerárskóla sem hét Magnús Sigurjónsson. Einar Birgisson, bróðir Bigga Kalla, er líka harður Arsenal-maður en hann bjó auðvitað á Brekkunni.

Náfrændi þeirra bræðra, Árni Þór Árnason, bekkjarbróðir minn úr Glerárskóla, hélt og heldur ábyggilega enn með West Ham United. Það er einhver kveisa sem ku geisa í fjölskyldu kappans.

Annars hefur sá ágæti klúbbur nuddað sér beint og óbeint utan í Arsenal gegnum tíðina. Tveir af sigursælustu leikmönnum Arsenal, Tony Adams og Ray Parlour, ólust upp í Romford og einn besti leikmaður liðsins í dag, Declan Rice, kom beina leið frá West Ham.

Þá er Steve Harris, forsprakki breska bárujárnsbandsins Iron Maiden, sem maður hlustaði mikið á, grjótharður West Ham-maður. Á bakhlið breiðskífunnar Somewhere In Time sem kom út 1986 eru þeir Maiden-liðar staddir í óskilgreindri útópískri framtíð og að baki þeim rúlla yfir risavaxinn tölvuskjá nýjustu úrslit leikja í ensku knattspyrnunni: West Ham 7 – Arsenal 3.

Löngu seinna átti ég eftir að gista á hótelinu á Upton gamla Park og eyða lunganum úr degi á skrifstofu þáverandi stjórnarformanns West Ham, Eggerts Magnússonar. Ógleymanleg upplifun fyrir blaðamann með boltablæti.

Ég hef líka komið á nýja völlinn, London Stadium. Góður vinur, Hjálmar Jónsson, fyrrverandi formaður Blaðamannafélags Íslands, bauð mér og stjúpsyni mínum einu sinni þangað á leik gegn Norwich City, sem West Ham vann örugglega. Í sumar er ég svo aftur á leið á þennan sama völl – en ekki til að sjá West Ham, sem þá verður í sumarfríi, heldur pínulítið bílskúrsband sem kallar sig Metallica.

Já, og meðan ég man, þá þekki ég engan mann sem hætt hefur að halda með Manchester United en veit um nokkra sem íhuguðu það alvarlega og jafnvel hótuðu því meðan José Mourinho var með liðið.

Orri Páll Ormarsson er fæddur 1971. Hann ólst upp á Akureyri, er Þorpari, Þórsari, og blaðamaður á Morgunblaðinu. Pistlar hans fyrir Akureyri.net birtast hálfsmánaðarlega, á föstudögum.