Ferðin austur tók sex klukkutíma í slagviðri og ók þó Finnur eins greitt og Fólksvagninn þoldi á vegum með pollum eins og Stórutjörn en drullan rann uppímót í Vaðlaheiðarbeygjunum.
Við pissuðum í Mývatnssveit, mér var óglatt og fannst maltið volgt.
Stundum þurftum við að ýta og stundum mátti Finnur læðast lengst út í vegarbrúnir til að sneiða hjá stöðuvötnum.
Okkur Sveini Árnasyni leist ekki á blikuna en Finnur ók af öryggi hins tvítuga manns og kvað Fólksvagninn komast allt á pönnunni og hrein býsn hvað sá hvíti seiglaðist í aurnum.
Hvergi glitti í rauf á himinspjaldi sem við kröngluðumst áfram í gráma sumardagsins en komust klakklaust í Vopnafjörð og var Sveinn glaður að líta aftur sveitina sína og stráksi til í allt.
Þó tók steininn úr þegar á afleggjarann á Skaldþingsstöðum kom og fleyttum við Fólksvagninum á leðjunni.
Sönnuðust þá enn orð Finns Magnússonar sem hann hafði oft yfir á leiðinni. Hann fer þetta á pönnunni helvískur!
En ekki vinnandi vegur að koma bílnum alla leið í hlað enda síðasti spölurinn að bænum nær grasi gróinn og glerháll í úrhellinu.