Strákur að norðan

Hvaða áhrif hefur það á strák að norðan að starfa sem geðlæknir heila starfsævi?

Þegar ég var að alast upp í kæra Innbænum (gamla bænum á Akureyri) var algeng sjón að sjá fólk af Litla Kleppi sem bar merki um langvinna, alvarlega og truflandi geðsjúkdóma. Einhvern veginn var þetta eðlilegur hluti af bæjarmyndinni og truflaði ekkert. Kannski hafði þetta áhrif. En ég ætlaði samt að verða skurðlæknir, fór snemma að sprauta sykursjúka ömmu mína og ég hafði brennandi löngun til að skilja hvað væri undir húðinni eða á bak við kúpubeinin. Ég og systkini mín tilheyrðum fjórðu kynslóðinni í húsinu og þær eldri höfðu fengið sinn skerf af alvarlegum heilsubresti. Og suður fór ég, en féll óvænt fyrir geðsjúkdómafræðunum á fimmta ári í læknadeildinni. Frá því í sérnáminu í Gautaborg og til dagsins í dag hef ég unnið með fólki í þrengingum, eftir áfall, undir álagi, í vímu eða alvarlega geðveikt. Hótanir voru undantekningar, sigrar algengari en ósigrar, líf og framtíð umfram endalok og dauða. Samvinnan langoftast ánægjuleg. Og jákvæði strákurinn að norðan hefur orðið bjartsýnni þrátt fyrir allt. Þrátt fyrir að vitna stundum alvarleg veikindi, miklar hindranir og ömurleg endalok. Hann hefur séð aðlögunarhæfni og dugnað. Og skilningur hans á mikilvægi þess að eiga markmið, trú og þrautseigju og stuðning fjölskyldu hefur aukist.

 

Á þessu ári kveð ég starfið og ég geri það með þakklæti fyrir að það veitti mér mikla ánægju, dýpkaði skilning minn á mannlegu eðli og styrkti mig í trú á mannkynið og öfluga ofurkrafta þess. Síðan er það ævintýri að sjá, að þegar fokið virðist í flest skjól, engir vegir virðast færir. Þá allt i einu birtir til og allt breytist og kraftaverk hefur orðið. Bati hefur náðst. Það opnast ný leið i eflingu eða að viðhorf hafa breyst og aftur er til framtíð, þess virði að lifa.