Brynhildur fer aftur á bráðamóttökuna

SÖGUR ÚR HEILBRIGÐISKERFINU – 2

Brynhildur var talsvert verkjuð dagana eftir að hún kom heim af bráðamóttökunni. En henni var illa við að taka of mikið af verkjalyfjunum því henni fannst hún bæði verða sljó og óstöðug. Svo var þessi litli skammtur sem hún hafði fengið að verða búinn. Hún treysti sér ekki til að fara á heilsugæslustöðina en reyndi í staðinn að hringja og fá símatíma hjá lækninum.

Það tók hana þrjá daga að ná sambandi við Eystein heimilislækni og hann lofaði að skrifa upp á fleiri verkjatöflur en var annars sammála henni um að hún ætti ekki að taka of mikið af lyfjunum. Hann spurði hana hvort hún treysti sér í sjúkraþjálfun sem hann sagði að gæti hjálpað og hún þáði að hann skrifaði beiðni til þjálfara og hann ætlaði að senda hana til hennar rafrænt í gáttina. Í þessu stutta símtali sem þau áttu var hann truflaður endurtekið og hann þurfti þrisvar að leggja frá sér símann og biðja hana að bíða. Eftir á tókst henni, eftir talsverða leit og með hjálp Binna frænda að finna beiðnina í símanum.

Það var svo daginn eftir þegar hún var að setjast inn í leigubílinn á leið i sjúkraþjálfunina að hún snéri lítillega upp á sig og féll á gangstéttina milli hurðar og gáttar. Það kom stingandi sársauki í síðuna og hún gat sig ekki hreyft. Leigubílstjóranum tókst ekki að tosa hana inn í bílinn og hagræddi henni þar sem hún lá á malbikinu og hringdi í sjúkrabíl sem kom innan skamms og ók henni beint á bráðamóttökuna. Í þetta sinn komu sjúkraliðar og lögðu hana á sjúkrabörur og óku henni tafarlaust inn á sjúkrastofu þar sem þeir komu henni fumlaust í sjúkrarúm. Nú var stutt bið eftir myndatöku og greiningin skýr: Brot i mjöðm. Ungi læknirinn sem sá um hana tjáði henni að það þyrfti að gera aðgerð og best væri ef það yrði gert sem fyrst. Hann gaf henni verkjalyf og henni leið betur. Fljótlega komu sjúkraliðarnir aftur og þar sem þeir töluðu enga íslensku og Brynhildur skildi alls ekki það tungumál sem þeir töluðu, þá gerðu þeir henni skiljanlegt með bendingum og vingjarnlegum brosum að nú þyrfti að flytja hana. Hún var flutt í rúminu í lyftu upp á fjórðu hæð og um langan gang og inn á sjúkradeild þar sem var ys og þys. Rúminu hennar var lagt á ganginn á milli stofa tvö og fjögur. Tvisvar kom einhver til að skoða hana. Fyrst læknanemi sem rannsakaði fótlegginn og mjöðmina vandlega og hreyfði lærlegginn á sársaukafullan hátt. Svo spurði hann fjölmargra spurninga um fallið og um heilsu hennar, sem hún reyndi að svara eins vel og hún gat. Auðvitað truflaði það hana þegar bjallan yfir vaktherbergi hjúkrunarfræðinganna hringdi endurtekið. Henni fannst líka afar óþægilegt þegar sængin var tekin ofan af henni þar sem hún lá þarna íklædd sjúkrahúsjakka, merktum þvottahúsi spítalans stórum stöfum og sem á vantaði tvær tölur og í eigin nærbuxum. Það var talsverður umgangur á ganginum. Henni varð svo sem sama þó hjúkrunarfólkið líti hana augum en það var þarna karlmaður á vappi um ganginn. Sá var á hennar aldri og hún kannaðist við hann sem nágranna þegar hún bjó i vesturbænum í gamla daga. Og hann hafði hikandi kinkað til hennar kolli eitt sinn er hann átti leið hjá. Henni fannst óþægilegt og óviðeigandi að vera svona á sig komin fyrir hans augum. Og það var ekki einungis sársaukafullt að pissa liggjandi í kalda þvagskálina heldur var það andleg áreynsla þarna í miðjum ganginum og að henni fannst fyrir allra augum. Vissulega gat hún skýlt sér undir sænginni ef svo skyldi kalla. Þetta var eins og vaðmálsbútur í einkennilegri stærð sem passaði illa ofan á hana og var án sængurfata. Margþvegið efnið var óþægilegt viðkomu og líktist meira gamalli ábreiðu í afskekktu sæluhúsi heldur en sæng.

Seinni skoðunina gerði skurðlæknirinn sem ætlaði að gera aðgerðina. Þetta var ung kona, glaðleg í fasi og virkaði strax traustvekjandi á Brynhildi. Hún bað hjúkrunarfræðinginn um skerm á hjólum sem hún breiddi úr fyrir framan rúmið á meðan hún skoðaði fótinn og mjöðmina. Við reiknum með að koma þér i aðgerð i kvöld. Sagði hún. Í síðasta lagi í nótt. Ég vona að þú komist inn á stofu eftir aðgerðina. Svo var hún á bak og burt.

Það var komið fram á kvöld og andrúmsloftið var allt annað en um daginn. Ljósin á ganginum höfðu verið deyfð og það var lítill umgangur um ganginn, helst aðeins þegar sjúkraliðarnir skutust á milli sjúkrastofanna, býtibúrs og skols. Eða fóru stöku sinnum inn á vaktherbergið til þess að tilkynna hjúkrunarfræðinginum eitthvað en hún sat þar og skrifaði án afláts í tölvuna.

Brynhildi hlaut að hafa runnið í brjóst því nú vaknaði hún við eitthvert þrusk við rúmstokkinn. Í hálfrökkrinu sá hún mann gnæfa yfir sig og hann gaf frá sér óþægileg kokhljóð. Henni varð mjög illt við og kipptist til af ótta og fékk um leið aftur stingandi verk i mjöðmina. Ert þetta ekki þú Brynhildur, spurði maðurinn og hún sá nú að þetta var gamli nágranninn. Ég varð svo glaður að sjá einhvern sem ég þekkti hér, hætti hann við. Það rann upp fyrir henni að hann hafði grátið og hún heyrði ekkasogin. Já er þetta ekki gamli nágranni minn hann Sveinbjörn í númer sex. Mikið er langt síðan við höfum sést. Afsakaðu útganginn á mér en ég var svo óheppin að brjóta mjöðmina og er að bíða eftir aðgerð i kvöld. Konan sem lá hér á ganginum á undan þér beið í þrjá sólarhringa eftir aðgerð, sagði hann. Hún skipti um umræðuefni og spurði hvað hann væri að gera hér. Hann sagðist vera hjá konu sinni Helgu, sem væri á stofu tvö, við gluggann. Hún hefur verið hér í viku eftir að henni versnaði og ég réð ekki lengur við að sinna henni heima. Hún hefur verið með Alzheimers sjúkdóm í fjögur ár, bætti hann við. Ég treysti mér ekki lengur til að sjá um hana. Hann fór aftur að gráta. Nú hefur mér verið tilkynnt að ef við þiggjum ekki fyrsta lausa pláss á hjúkrunarheimili þá verði ég að taka hana heim aftur. Ég veit að ég ræð ekki lengur við þetta og eins og þú kannski manst þá býr dóttir okkar erlendis. Og nú í eftirmiðdaginn fékk ég þær fréttir að plássið sem losnaði fyrir hana er í Borgarnesi. Við eigum engin tengsl þar og ég get ekki lengur keyrt út fyrir bæinn því sjónin er orðin svo léleg. Og við sem höfum verið gift í 68 ár og verið saman flesta daga ævinnar. Tárin streymdu niður vanga hans og Brynhildur lagði höndina sína á hans og reyndi að hugga hann.

Þá birtist sjúkraliðinn á næturvaktinni og tilkynnti Brynhildi að allt væri tilbúið fyrir aðgerðina.