Þarf sumarið að vera fullkomið?

HEILSA – 20

Það er merkilegt hvað við leggjum miklar væntingar á sumarið. Við bíðum eftir því mánuðum saman. Þá verður loksins tími. Tími til að hvíla sig, hitta fólkið sitt, fara í gönguferðir, lesa bókina sem hefur legið á náttborðinu og njóta þess að dagarnir eru lengri.

En svo kemur sumarfríið og stundum finnst mér eins og við setjum á okkur nýja tegund af pressu. Við viljum nýta góða veðrið, fara í ferðalög, hitta vini og fjölskyldu, laga pallinn og komast í fjallgönguna sem við höfum talað um síðan í fyrravor. Ef við eigum börn viljum við líka skapa minningar og gefa þeim sumar sem þau muna eftir.

Ég er hér engin undantekning. Ég verð spennt fyrir öllu sem mig langar að gera og áður en ég veit af er stór hluti frísins orðinn að verkefnalista. Skemmtilegum verkefnalista, en verkefnalista engu að síður.

Þetta er svolítið kaldhæðnislegt og eiginlega smá skondið. Við bíðum eftir fríinu til að hægja á okkur en tökum svo sama taktinn með okkur inn í það. Líkaminn er kominn í frí en hugurinn heldur áfram að skipuleggja, skipta niður dögunum og passa að ekkert fari til spillis.

Ég velti því stundum fyrir mér hvort það sé einmitt þetta sem gerir það að verkum að sumarið virðist líða svo hratt. Við segjum svo oft að tíminn fljúgi. En hvað ef hann gerir það ekki? Hvað ef við erum stundum bara svo upptekin af því að komast í gegnum allt sem við ætluðum okkur að við gleymum að vera þar sem við erum?

Eitt það mikilvægasta sem sumarfríið getur gefið okkur er ekki fleiri upplifanir heldur meira pláss. Pláss fyrir dag sem hefur engan sérstakan tilgang, göngutúr sem þarf ekki að enda á ákveðnum stað, samtal sem verður lengra en ætlað var. Pláss fyrir það óvænta.

Þegar ég hugsa til baka eru það sjaldnast dagarnir sem voru mest skipulagðir sem standa upp úr. Það eru frekar augnablikin sem fengu bara að eiga sér stað. Kaffibolli sem varð að löngu spjalli. Göngutúr sem varð lengri en ætlað var. Gæsafjölskylda sem lætur alla á Drottningarbrautinni bíða aðeins á meðan hún röltir makindalega yfir götuna. Ég elska þessi augnablik. Það er eins og þær minni okkur öll á að flestallt má bíða í tvær mínútur.

Ég held að dýrmætustu augnablikin verði oft til þegar við gefum þeim pláss. Þegar við leyfum okkur að anda aðeins dýpra og minnkum framkvæmdarpressuna. Þegar við lítum upp úr verkefnalistanum og símanum, brosum til nágrannans eða lesum loksins bókina sem hefur beðið svo lengi.

Ég ætla allavega að minna mig á þetta í sumar. Að slaka aðeins á pressunni, skilja eftir pláss í dagatalinu og treysta því að ekki þurfi allt að gerast. Sumarið kemur hvort sem er bara einu sinni á ári og mér finnst synd að flýta sér í gegnum það.

Hrafnhildur Reykjalín er heilsuráðgjafi, PCC vottaður kennari í markþjálfun með diplómu í jákvæðri sálfræði auk fjölbreyttrar menntunar í andlegri og líkamlegri heilsu og önnur eigenda Sjálfsræktar heilsumiðstöðvar. Pistlar hennar og Guðrúnar Arngrímsdóttur birtast annan hvern þriðjudag á akureyri.net.