Hverju gefum við pláss?

Ég held að mörg okkar þekki þá tilfinningu að vera stöðugt að reyna að ná í skottið á sjálfum sér. Það er alltaf eitthvað sem við ættum að vera búin að gera, einhver sem við ætluðum að hringja í, verkefni sem bíður, þvottur í körfu, tölvupóstur sem þarf að svara eða eitthvað skemmtilegt sem okkur langar líka að koma að. Lífið er einfaldlega fullt af hlutum sem eru þess virði að gera.

Fyrir nokkru skrifaði ég grein sem hét Við getum gert allt, en ekki allt á sama tíma. Þar velti ég meðal annars fyrir mér þeirri hugmynd að lausnin við annríki sé ekki endilega að verða enn betri í að skipuleggja okkur eða koma meiru fyrir. Stundum erum við einfaldlega með of margt á okkar könnu.

En það er ekki bara tíminn sem setur okkur mörk. Því þó að við séum nokkuð vön því að hugsa um tímann sem takmarkaða auðlind, held ég að við gleymum stundum annarri auðlind sem skiptir ekki síður máli. Orkunni okkar. Það er nefnilega eitt að hafa tíma fyrir eitthvað og allt annað að hafa orku fyrir því.

Tveir hlutir sem taka nákvæmlega jafn langan tíma geta haft gjörólík áhrif á okkur. Klukkutími með manneskju sem okkur líður vel með getur skilið okkur eftir léttari og orkumeiri. Tuttugu mínútna erfitt samtal getur setið í okkur langt fram eftir degi. Sum verkefni klárum við á hálftíma en höfum eytt orku í þau í huganum í þrjá daga. Áhyggjur taka ekkert pláss í dagatalinu. Óuppgerð samskipti ekki heldur. Að vera alltaf með hugann aðeins á undan sér fær engan sérstakan reit þar heldur.

En svo er það allt hitt. Það sem gefur okkur eitthvað til baka. Hreyfing. Göngutúr. Gott samtal. Kyrrð. Tónlist. Sköpun. Fólkið sem okkur þykir vænt um. Eitthvað sem við gerum bara af því að okkur finnst það skemmtilegt. Merkilegt nokk eru þetta oft hlutirnir sem við látum fyrst víkja þegar mikið er að gera.

Ég hef stundum hugsað um orkuna mína eins og fjárhagsáætlun. Ekki vegna þess að ég vilji ganga um og meta hvort hvert einasta augnablik „borgi sig“, heldur vegna þess að líkt og með peninga get ég ekki ráðstafað sömu orkunni aftur og aftur. Ég þarf að velja. Og stundum er það einmitt sá hluti sem okkur finnst erfiður.

Við viljum gjarnan bæta við án þess að taka neitt út. Vera góð í vinnunni, sinna fjölskyldunni, vinunum, heilsunni, heimilinu og áhugamálunum. Hreyfa okkur, sofa nóg, borða hollt, vera upplýst, mæta á viðburðina, svara skilaboðunum og helst eiga smá stund fyrir okkur sjálf líka. Allt eru þetta jafnvel hlutir sem okkur langar raunverulega að gera. Og við getum allt. Bara ekki allt í einu.

Fyrir mér snýst sjálfsrækt sífellt meira um þessa meðvitund. Að þekkja sjálfa mig nógu vel til að taka eftir því hvað skiptir mig raunverulega máli. Hvað nærir mig. Hverju ég vil gefa tíma minn og orku en líka hverju ég er tilbúin að sleppa til að skapa rými fyrir það. Því hvert já er, á einhvern hátt, líka nei við einhverju öðru. Það þarf ekki að vera neikvætt. Þvert á móti. Að velja og hafna er óhjákvæmilegur hluti af lífinu. En þegar við gerum það með meiri meðvitund hættum við smám saman að reyna að troða öllu að og förum frekar að móta dagana okkar í takt við það sem skiptir okkur máli.

Við náum líklega aldrei alveg í skottið á okkur. Enda held ég að það sé ekki markmiðið. En með tímanum geta allar þessar litlu ákvarðanir orðið að einhverju miklu stærra: Lífi sem endurspeglar betur það sem við metum og hvernig okkur langar raunverulega að lifa því.

Hrafnhildur Reykjalín er heilsuráðgjafi, PCC vottaður kennari í markþjálfun með diplómu í jákvæðri sálfræði auk fjölbreyttrar menntunar í andlegri og líkamlegri heilsu og önnur eigenda Sjálfsræktar heilsumiðstöðvar. Pistlar hennar og Guðrúnar Arngrímsdóttur birtast annan hvern þriðjudag á akureyri.net.