Of gamall til að greiða atkvæði

Á SPJALLI MEÐ AÐALSTEINI ÖFGAR – 1

„Mikið óskaplega er ég feginn að þurfa ekki að taka þátt í þessum þjóðaratkvæðissirkus í lok ágúst. Ég get verið gjörsamlega áhyggjulaus og engin ástæða til að missa geðheilsu og svefn,“ sagði Aðalsteinn Öfgar þegar hann hringdi í mig um daginn. Einn af þeim fáu í kringum mig sem notar símann á þann hátt. En hvað er að heyra, ætlar hann ekki að nýta atkvæðisrétt sinn og taka þátt í lýðræðisveislunni? Flokkast þetta ekki undir vítavert ábyrgðarleysi?

„Nei, sjáðu til. Það er verið að kjósa um framtíðina. Ég er fortíðin. Mér finnst rangt að karlar sem eru komnir hátt á sjötugsaldurinn reyni að hafa áhrif á það hvernig unga fólkið kýs að lifa lífi sínu. Það verður sjálft að ákveða hvort það vill vera í Evrópusambandinu, lifa í fjölmenningarsamfélagi, leggja niður íslenskuna, ala börn upp með gervigreind og á kafi í samfélagsmiðlum, spreða húðflúri á alla auða bletti, fylla heimilin af smáhundum, beita köttum á þrastarungana, sturta í sig orkudrykkjum, éta gjörunnið gervifæði og…“

„Bíddu nú hægur,“ greip ég fram í. „Þetta er of mikið í einu. Við erum bara að tala um atkvæðagreiðsluna um það hvort við eigum að kíkja í pakkann. Ég sé ekki hvernig smáhundar og húðflúr tengjast þessu.“

„Jú, þetta hangir dálítið saman að því leyti ég og margir af minni kynslóð erum í grunninn gamaldags þjóðernissinnar og við söknum Íslands æskunnar þegar allt var mannlegra og einfaldara. Við viljum halda í rómantíkina um hina einstöku, stoltu og sjálfstæðu smáþjóð sem allir vilja vingast og eiga viðskipti við. Okkur finnst ekki endilega eftirsóknarvert að hafa innflytjendur fleiri en 10-15% og teljum að bókstafstrú sem er gjörólík íslensku heiðninni og sunnudagakristninni sé samfélaginu ekki til góðs. Við viljum tala íslensku, vernda málið gegn ofurvaldi enskunnar og helst leggja niður allt þetta tikktokkdrasl eða setja strangar hömlur á tæknidótið og fá börnin til að lesa, tala og leika sér aftur.“

Mig setti hljóðan. „En, en þeir sem tala svona eru yfirleitt úthrópaðir sem rasistar og nasistar, óalandi og óferjandi, samfélagsleg meindýr, skaðræði og skepnur.“

„Er það svo? Hvað felst í því að vera Íslendingur? Hvað með þrenninguna heilögu, land, tunga og þjóð? Til hvers að berjast ef maður má svo ekki verjast? Hvers vegna þurfa allar Evrópuþjóðir að stefna að því að verða eins og undir sömu stjórn? Eru þetta blautir draumar um mótvægi við Bandaríkin eða nýlendustefna nútímans? Erum við betur sett í ESB, við sem höfum í rauninni allt til alls í bandalagi þjóðanna? Og mér finnst raunalegt ef á að setja mig í einhvern gapastokk fyrir að hafa aðrar skoðanir en samfylkingarviðreisnin,“ sagði Aðalsteinn þunglega.

Ég get alveg tekið undir áhyggjur af þróun mála hér á landi á ýmsum sviðum og er jafnvel svo óforskammaður að telja að lífskjör muni ekki sjálfkrafa batna, vextir lækka, húsnæðislán verða hagstæðari og allt það með aðildarviðræðum og inngöngu í Evrópusambandið. Ég held að íslenska krónan sé ekki vandamálið heldur íslenska samfélagið og hagkerfið.

„Þú hlýtur að skilja hvers vegna ég vil ekki taka þátt í þessum hanaslag skautunar, þöggunar og slaufunar,“ hélt Aðalsteinn áfram. „Þeir sem falla í nei-flokkinn eru úthrópaðir sem afturhaldsseggir og fjármagnseigendur og þeir eru umsvifalaust spyrtir saman við Ólaf Ragnar, Jón Steinar, Hannes Hólmstein, Sigríði Andersen, sægreifana og ríku kallana og þar fram eftir götunum. Ég nenni ekki að taka þátt í því og legg til að enginn yfir sextugu greiði atkvæði. Þetta er fyrir framtíðina og leyfum því framtíðarkynslóðunum að ráða. Amen.“

Sjálfur er ég nú komin yfir sextugt og aðeins þremur árum yngri en Aðalsteinn en mér finnst ég ekki dæmdur úr leik. Hvað ungur nemur, gamall temur, segir máltækið. Mér finnst sjálfsagt að taka þátt í hvers kyns kosningum, nýta lýðræðið, miðla af reynslu og einhverri visku en alls ekki að fordæma einstaklinga fyrir mismunandi skoðanir. Hitt er þó ekki svo galið hjá Alla að ef til vill ættu þeir sem yngri eru að vera meira gildandi í því að sýsla með svona stórar ákvarðanir því þeirra er framtíðin.

Stefán Þór Sæmundsson er kennari og rithöfundur