Neita að troða nikku í kokið

Á SPJALLI MEÐ AÐALSTEINI ÖFGAR – 8

„Hver ber ábyrgð á þessu harmonikuhavaríi?“ hrópaði Aðalsteinn Öfgar í símann. Ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið og rétt náði að hvá áður en hann hélt áfram. „Sko, það er greinilega ætlast til að um leið og fólk kemst á virðulegan aldur þá verði það sjálfkrafa vitlaust í harmonikutónlist og gömlu dansana, þú veist, brokk og hopp, skottís og fjandans kokkinn með kabyssuna og annað fallera og fallerí eins og enginn fái nóg af því.“

Smám saman náði ég þræði í máli vinar míns, sem sagði farir sínar ekki sléttar. Alli varð jú 67 ára 12. september og ég var búinn að hvetja hann til að fara að taka þátt í félagslífi eldri borgara og þótt fyrr hefði verið. Í símanum heyrði ég hann súpa drjúgum og svelgjast á.

„Hvernig dettur mönnum í hug að maður kasti bara tónlistarsmekk sínum á haugana í einu vetfangi og kokgleypi nikkuna og fari að kyrja Fram í heiðanna ró í mærðarlegum tón og rói fram í gráðið?“ stundi Alli upp þegar hann náði andanum. „Ég ákvað að gefa þessu séns eins og þú baðst mig um, eða ég renndi allavega yfir auglýsingar um félagsstarfið og þarna stóð þetta svart á hvítu; nikkan, kokkurinn, boccia og alls konar brölt sem er auðvitað háskalegt fyrir stökk bein og feyskna limi. Þá er nú betra að halda sig heima, hugsaði ég og kastaði fram vísu:

Er ég gamall? Út með sprokið,
allt mitt vit í burtu rokið.
Neita að troða nikku í kokið,
núna er mér öllum lokið.“

Æ, slæmt að þetta skyldi fara svona öfugt ofan í Aðalstein. Hann hefði svo gott af því að fá félagsskap. „Heyrðu, það er nú í hæsta máta þjóðlegt að kasta fram stöku og ég held að þeir séu stundum með hagyrðingakvöld þarna. Þú gætir tekið þátt í svoleiðis samkomu,“ sagði ég uppörvandi.

„Hagyrðingakvöld? Ertu gjörsamlega galinn, maður? Ég ætti ekki annað eftir. Ellibelgir að slá sér á lær og taka bakföll yfir einhverjum neðanbeltishúmor,“ hreytti hann út úr sér fúll.

Nú voru góð ráð rándýr. Ég yrði sennilega að spila strax út trompinu.

„En hvernig hljóma bjórkvöld?“ spurði ég ísmeygilega.

Enn svelgdist honum á. „Bjórkvöld, hvað segirðu, maður? Má það?“

„Já, blessaður vertu. Ég sé oft auglýst bjórkvöld og jafnvel viskísmakk líka. Það er allt að gerast hjá gamla fólkinu og eitthvað fyrir alla,“ sönglaði ég uppörvandi.

„Nú erum við að tala saman. Bjór og viskí og… kannski eitthvað skárra en harmonikutónlist?“

„Örugglega. Stundum er lifandi tónlist, Snorri mætir með gítarinn eða einhver hljómsveit treður upp, rokk og ról, þjóðlagatónlist, blús og bara allt eins og blómstrið eina.“

„Jarðarfarartónlist?“ hváði Alli.

„Ha?“

„Já, þú sagðir Allt eins og blómstrið eina.“

Ég skellti upp úr. „Nei, ekki þannig. Ekki með stórum staf. Ég meinti bara að þetta væri allt hið prýðilegasta, allt eins og blómstrið eina og þú myndir ábyggilega njóta svona kvölda.“

„Hm, kannski. Borgar bærinn ekki örugglega bjórinn eða þetta ellifélag þarna?“

„Tja, ég hef nú enga trú á því. Þetta er bara eins og að mæta á barinn, fólk pantar sér bjór og borgar fyrir hann – eða ég veit ekki betur,“ svaraði ég hikandi.

„Huh! Þar fór það. Ég tími ekki að kaupa mér einn bjór á 1.500 kall þegar ég get drukkið fimm bjóra fyrir sama pening heima og vertu svo ævinlega blessaður,“ sagði Alli og sleit símtalinu.

Jæja, þannig fór um sjóferð þá. Það verður einhver bið á því að Aðalsteinn Öfgar taki þátt í félagsstarfi eldri borgara á Akureyri en ég gefst ekki upp. Mér skilst nefnilega að það sé alveg bráðhollt fyrir líkama og sál að taka þátt í félagslífi. Spyrjið bara Dani sem eru á kafi í kórum og klúbbum af ýmsu tagi.

Góðar stundir.

Stefán Þór Sæmundsson fæst við kennslu og skriftir