Ólíkt undirlag, sama útkoma – sigur Þórs

ORRABLÓT - 64

Gamla Þórshjartað dældi á víxl stolti og gleði þegar ég mætti á Valsvöllinn á Hlíðarenda á sunnudaginn var til að sjá loksins leik í efstu deild í knattspyrnu eftir öll þessi ár. Með í för voru æskuvinir mínir, Arnaldur Skúli Baldursson, Magnús Ingi Magnússon og Hjalti S. Hjaltason, og fólki sem mætti okkur á leiðinni er fyrirgefið þó það hafi haldið að um væri að ræða vísindamenn á leið í rannsóknarleiðangur á Suðurskautslandið en ekki gamla og grásprengda boli að norðan að fara að horfa á fótbolta. Það var sumsé býsna napurt í höfuðborginni þegar flautað var til leiks og við félagar við öllu búnir í föðurlandi, þrennum peysum, ullarsokkum og dúnúlpaðir í drasl. Ég meina, það var nú ekki nema 12. apríl. Menn eru sem kunnugt er búnir að lengja Íslandsmótið hressilega í báða enda.

Ylurinn sótti þó hratt að okkur enda snemma ljóst að Þórsarar áttu í fullu tré við gamla stórveldið í Hlíðunum. Leikurinn var galopinn í báða enda framan af og bara hin prýðilegasta skemmtun, takk fyrir. Valsmenn komust reyndar yfir en okkar besti Dani, Christian Greko Jakobsen, var fljótur að kippa því í liðinn með laglegu skallamarki. „Góðir menn, Danir,“ er pabbi gamli vanur að segja. Markinu hafði ekki fyrr verið fagnað að sú gula braust óvænt fram úr skýjunum. „Andskotinn,“ gall í Hjalta vini mínum. „Sólgleraugu var það síðasta sem ég bjóst við að þurfa í dag.” Það var sumsé það eina sem hann tók ekki með sér á völlinn. Og við allir.

Allt var í járnum í seinni hálfleik og Valsmenn að þrýsta heldur meira þegar Þórsarar ruku í skyndisókn undir blálokin og Ingimar Arnar Kristjánsson skoraði glæsilegt sigurmark. Einhverjir í stúkunni gerðu sig reyndar líklega til að vaða inn á völlinn þegar hann gaf ekki boltann á næsta mann í aðdraganda marksins en af því varð ekki enda vissi Ingimar greinilega upp á hár hvað hann var að gera.

Ósvikinn fögnuður braust út meðal okkar Þórsara á vellinum enda fyrstu stigin komin á töfluna og það á erfiðum útivelli. Annars gerði hin magnaða söngsveit Mjölnismenn það af verkum að maður gleymdi því á löngum köflum hvort liðið var á heimavelli. „Þett’ er enginn heimavöllur!” og „bara eitt lið í stúkunni!” sungu þeir ítrekað en óvenju dauft var yfir Valsmönnum þetta síðdegi.

Margir léku vel á sunnudaginn. Maður komst nánast við að sjá Atla Sigurjónsson aftur í Þórsbúningnum, hann mun styrkja liðið mikið í sumar með gæðum sínum og reynslu. Smá skjálfti var í vörninni til að byrja með en hún vann sig hratt inn í leikinn með Yann Emmanuel Affi sem besta mann. Ágúst Eðvald Hlynsson var lúsiðinn fram á við og það er greinilega bolti í Norðmanninum Sebastian Haugland, þó hann sé enn að læra á samherja sína. Besti maður vallarins var þó klárlega hinn 17 ára gamli Einar Freyr Halldórsson; gamalt höfuð á kornungum herðum. Eitthvað á eftir að verða úr honum. Ég hvet alla Þórsara til að njóta meðan Einars nýtur enn við á landinu.

Þrátt fyrir gleðina eftir leik fór ekki nokkur maður fram úr sér enda hafa dæmin sannað að gjá er milli tveggja efstu deilda á Íslandi og okkar menn eiga því verðugt verkefni fyrir höndum. En af þessum fyrsta vitnisburði að dæma virkar liðið tilbúið í slaginn og mun klárlega fá sín stig í sumar.

Annars eru þetta skrýtnir tímar í íslenskum sparkheimum, alltént fyrir okkur gömlu mennina sem munum þá tíð þegar graslykt var af knattspyrnuvöllum. Nú anga þeir bara af gúmmíi. Í minningunni lagði Beggi skans, vallarvörður á Þórsvellinum, alltaf nótt við dag til að freista þess að hafa grasvöllinn tilbúinn fyrir fyrsta leik á vorin – en höfuðskepnurnar sneru hann stundum niður (enginn mannlegur máttur var þess umkominn) og við urðum að sætta okkur við mölina.

Í leikhléi á Hlíðarenda fór Skúli vinur minn að rifja upp einn slíkan leik. Það er alltaf jafngaman að hitta þessa gömlu félaga, öfugt við mig þá muna þeir allan fjandann. Það var sumsé Þór gegn ÍA á Þórsmölinni í áttunni. Svalt var í veðri og augnablikið sem stóð upp úr, í huga Skúla, var þegar Óskar heitinn Gunnarsson þrumaði knettinum úr aukaspyrnu beint í lærið á einum Skagamanninum – sem lá óvígur eftir og þurfti langa aðhlynningu. Eðlilega, lærið og tuðran hafa hvort tveggja verið gaddfreðin og ekki veittu stullurnar mikið skjól á þessum árum – náðu varla niður fyrir nára.

Ég fletti þessum leik til gamans upp í Mogganum en hann fór fram um miðjan maí 1985. Sprækt Þórslið lagði þá sjálfa Íslandsmeistarana, 2:0, með mörkum frá þeim fóstbræðrum Jónasi Róbertssyni (víti) og Bjarna Sveinbjörnssyni.

„Sigur Þórs var sanngjarn – Þórsarar voru mun ákveðnari allan tímann og Skagamenn náðu ekki að sýna það spil sem einkennt hefur leik þeirra undanfarin ár. Leikur liðanna var góður af malarleik að vera og mikið um marktækifæri,“ sagði tíðindamaður blaðsins, Aðalsteinn Sigurgeirsson.

„Þórsarar virkuðu sterkir í þessum leik og mjög baráttuglaðir. Hvergi var veikan hlekk að finna," bætti hann við.

Alltaf er gott að geta komið andstæðingnum í opna skjöldu og Þórsarar léku mjög stífa rangstöðutaktík í fyrri hálfleiknum og voru Íslandsmeistararnir hvorki meira né minna en átta sinnum rangstæðir í hálfleiknum. Gekk illa að átta sig á leikaðferðinni.

Þjálfarinn, Jóhannes Atlason, var að vonum í skýjunum. „Þetta eru menn að mínu skapi. Baráttan var mjög góð í liðinu – ég er mjög ánægður með strákana,“ sagði hann við Morgunblaðið eftir leik.

Jóhannes var á hinn bóginn óhress með hve áhorfendur létu lítið í sér heyra – þó lið þeirra væri að sigra Íslandsmeistarana. „Þeir hvetja okkur ekki nóg – þeir eiga að gera aðkomuliðinu miklu erfiðara fyrir," sagði Jóhannes.

Nokkuð sem þjálfari Þórs í dag, Sigurður Höskuldsson, þyrfti aldrei að segja. Var sönghópurinn Mjölnismenn ef til vill settur á laggirnar eftir þessi tilmæli frá Jóa?

Þórsliðið var grjóthart á þessum tíma, með nagla eins og Nóa Björnsson, Árna Stefánsson og kornunga Júlíus Tryggvason og Siguróla Kristjánsson innanborðs. Þetta voru menn sem aldrei höfðu heyrt talað um staðalbúnað eins og legghlífar, svoleiðis drasl þvældist bara fyrir. Þarna í áttunni tíðkaðist að olíubera leggi og læri rækilega fyrir leik til að snúa á kuldabola. Menn sáu hins vegar ekki fyrir ​​​​​​​að olían dró mölina ótæpilega í sig og eftir um 20 mínútna leik voru Nói, Moli og þessir gaurar komnir með þykkt lag af möl utan á lærin. Sem gerði þá bara ennþá óárennilegri.

Dýrðartímar í sparksögu Þórs. Og hver veit nema að þeir snúi senn aftur. Næsta verkefni er alla vega KR í Frostaskjólinu í dag. Þangað færist nú Þorpið. ​​

Orri Páll Ormarsson er fæddur 1971. Hann ólst upp á Akureyri, er Þorpari, Þórsari, og blaðamaður á Morgunblaðinu. Pistlar hans fyrir Akureyri.net birtast hálfsmánaðarlega, á föstudögum.