Takk fyrir Patti Smith

Í gær var ég með vinstri og hægri hönd en í dag er ég með vinstri og Patti Smith hönd eftir tónleikana með söngkonunni í Hofi. Við Aðalheiður Anna dóttir mín, 19 ára, sátum á fremsta bekk fyrir miðju, kippkorn frá Patti, og í lok tónleikanna rétti ég fram höndina til að þakka fyrir mig. Patti rétti hönd sína á móti um leið og ég sagði „takk fyrir“ hér um bil yfirkominn af fögnuði. Hönd hennar var bæði mjúk og hlý.

Það var einstakt að fá þessa bráðum 80 ára söngkonu hingað norður og mér vitandi hefur enginn jafn frægur tónlistarmaður haldið tónleika fyrr eða síðar hér á Akureyri. Patti kemur með New York rokkið með sér í litla bæinn okkar, tengingu við pönksenuna og nýbylgjuna á áttunda áratugnum, þar sem þyrlast upp nöfn á borð við Lou Reed, Television, Talking Heads, The Ramones, Bruce Springsteen og jafnvel sjálfan Bob Dylan sem átti sín þroskaár í Greenwich Village í New York á sjöunda áratugnum.

Þegar við jafnaldrar mínir hlustuðum hvað mest á Patti Smith á menntaskólaárunum og upp úr því, þá greip ég eina og eina hendingu úr textum hennar en bar mig meira eftir kraftinum og hráum söngnum. Núna grípa textarnir mig meira og fer ekki á milli mála að þarna er merkilegt skáld á ferð. Sjálfsævisöguleg bók hennar Just Kids frá 2010 ber frásagnargáfu hennar einnig fagurt vitni. Ritverk sem óhætt er að mæla með.

Patti byrjaði tónleikana á laginu Grateful mildri og fallegri ballöðu um samhygð, vonir og þakklæti. Hún tók fljótlega bæði Dylan-lögin sem hafa verið á lagalista hennar undanfarið í tilefni 85 ára afmælis Dylans, One Too Many Mornings og Man in the Long Black Coat.

Smám saman byggði hún upp góða stemningu sem náði hápunkti með feiknakrafti í laginu Pissing in a River. Eftir það tók Patti sér nokkurra mínútna hlé enda virtist hún hér um bil hafa ofgert sér, komin af léttasta skeiði, og á meðan söng Tony Shanahan lagið Isn‘t it a Pity eftir George Harrison. Aðrir í kvartettinum á sviðinu voru Jackson og Jesse Paris Smith, börn söngkonunnar. Þétt og gott band.

Tvö frægustu lög Patti Smith, Dancing Barefoot og Because the Night voru að sjálfsögðu á lagalistanum og húsið tók vel undir í því síðarnefnda sem Patti samdi með Bruce Springsteen. Söngkonan brosti út að eyrum og virtist hæstánægð með undirtektir á Akureyri. Lokalagið eftir uppklapp var síðan People Have the Power og þá var salurinn staðinn á fætur syngjandi og klappandi í takt við tónlistina.

Persónutöfrar söngkonunnar eru ótvíræðir, söngröddin ennþá kraftmikil og örugg, brosið vingjarnlegt og stundum næstum feimnislegt. Hún boðaði frið og réttlæti, talaði um hörmulega meðferð á börnum á stríðshrjáðum svæðum og ítrekaði að fólkið á að hafa mátt til að bæta fyrir mistök heimskra ráðamanna. People have the power to redeem the work of fools.

Góð rokktónlist brúar kynslóðabil. Nítján ára dóttir mín sagði að þessi kvöldstund hafi verið mögnuð og ég var ennþá uppnuminn þegar ég vaknaði í morgun. Mig langar að segja að ég hafi farið í sturtu með Patti Smith höndina mína í plastpoka, en auðvitað væri það ósatt. Ég finn samt ennþá hlýjuna og þróttinn sem stafaði frá rokkskáldinu góða. Takk fyrir, Patti Smith.