Jónas Sigurjónsson

Elsku Jónas minn,

Þú ert ennþá hér. Hversu lengi? Það veit enginn. Og það er allt í lagi, en samt ekki alveg. Eða bara alls ekki, en þannig er það og við ráðum engu um það.

Ég skrifaði þessi minningarorð fyrir löngu síðan þegar ég hélt að þú værir að kveðja okkur. En svo leið tíminn og þú staldraðir við um stund. Svo fór Fríða en af því að ég hélt að þetta væri okkar síðasta augnablik, mitt og þitt, þá hripaði ég niður þessi orð. En nú ertu farinn líka elsku Jónas minn. Og hér eru orðin mín: Takk. Takk. Takk.

Ég man Dalsgerðið og kjallarann og ég man myndina með ljósbláu flísunum og ég man apann í rauðu peysunni sem kom upp úr klósettinu með klósettburstann. Svo fyndin mynd. Þannig ert þú. Varst þú. Svo fyndinn, skemmtilegur. Jákvæður og brosandi. Þessi mynd er minningin mín um ykkur og heimilið ykkar sem varð seinna mitt - og hún kallar fram bros.

Allir tala svo fallega um þig: „Jónas er svo jákvæður og alltaf brosandi“. Er það ekki það fallegasta og besta sem nokkur getur sagt um mann þegar maður kveður þessa jarðvist?

Ég man vatnsrúmið hans Jonna sem varð seinna rúmið mitt. Sólargeislar í staðinn fyrir rúmgafl.

Ég man opna faðminn þinn. Ég man hvernig þú sast í stól í öllum veislum og það þráðu öll börnin að leika við þig, hlaupandi hönd eftir gólfinu, öskrandi börn, hlæjandi börn, börnin sem vildu vera hjá þér í öllum veislum því hjá þér var alltaf gaman, við máttum alltaf koma til þín, við leituðum að þér því þú sýndir börnunum athygli. Þú varst brosandi kallinn í veislunni sem opnaðir faðminn.

Stríðni Jónas minn. Hlaupandi hönd í átt að öskrandi og hlæjandi börnum. Þú hefur glatt hvert barn í þessari ætt, elsku Jónas minn.

Ég man faðminn þinn, þú hoppar í sundur með fætur, galopnar faðminn svo ég geti hlaupið þangað. Þú hoppar í sundur með fætur, bogin hné og við erum í augnhæð. Opinn faðmur og ég hleyp í fangið þitt. Því þangað mátti ég alltaf koma. Ég og þú í augnhæð. Brosandi, því við erum og vorum alltaf glöð að sjá hvort annað.

Hin dýpsta væntumþykja. Þá skiptir engu hvaðan blóðið kemur.

Elsku Jónas minn, það sem ég var heppin að fá að vera hjá ykkur. Það er svo skrýtið í öllu þessu að sumt man ég en annað man ég ekki. En ætli það sé sjálfsbjargarviðleitnin? Að gleyma því sem maður skilur ekki en muna það sem er gott?

Ég man þig og geymi þig í hjartanu um alla eilífð.

Ég man eftir gallabuxunum þínum og öllu dótinu sem þú tíndir upp úr vösunum og farinu eftir málbandið. Dýpstu vasar heims, ævintýri í hverri skrúfu.

Lyktin þín og sag.

Te.

Hugleiðsla og guð. Öndun og jóga. Þú bauðst mér inn.

Svo langt á undan þinni samtíð. Jóga- og hugleiðsluiðkandi grænmetisæta á hráfæði. Þú varst svo merkilegur elsku Jónas minn, með fæturna límda við jörðina með trélími sem losnuðu auðveldlega til að hoppa og faðma. Léttfættur skildir þú jörðina, fólkið og heiminn betur en flestir.

Við þurftum ekki orð. Við horfðumst bara í augu.

Takk fyrir að vera líka pabbi minn.

Þín fósturdóttir,

Anna Gunndís Guðmundsdóttir (Dunda)