Jónas Sigurjónsson

Það er ekki skrítið að himnarnir gráti á Akureyri í dag. Það munu margir gera, meðal annars ég.

Í dag verður borinn til grafar Jónas Sigurjónsson sem var einstakur maður. Ég var svo heppinn að hann var tengdafaðir minn í áratugi.

Það var fyrir rétt tæpum 40 árum sem ég tók að birtast á heimili þeirra heiðurshjóna Jónasar og Fríðu en við frumburðurinn Helga Björg hófum þá að fella hugi saman. Eins og þeirra var von og vísa var mér einstaklega vel tekið og á það samband bar aldrei skugga. Við Helga vorum svo heppin að fá að ferðast vítt og breitt með þeim hjónum flest af þeim ferðalögum eru ógleymanlega, sérstaklega þó ferðin okkar 2023 til Namibíu og Suður Afríku með krökkunum okkar. Það var eitt samfellt ævintýri. Betri og þægilegri ferðafélaga var ekki hægt að hugsa sér. Fyrir utan ferðalögin nutum við mikilla samvista sama hvort við vorum búsett hér norðan heiða eða í Reykjavík. Að hafa Jónas með sér í öllum þeim framkvæmdum sem við tókum okkur fyrir hendur var ómetanlegt. Allt frá því að breyta saman gamla Oddfellow húsinu í Brekkugötu í vistarverur handa báðum fjölskyldum til alls þess sem brasað hefur verið á Hesjuvöllum síðustu 15 árin. Það lýsir skapgerð og eiginleikum þessa einstaka manns að hann sætti sig fullkomlega við að hafa mig sem handlangara og aðstoðarmann. Það vita jú allir sem til þekkja að ég er ekki sá handlagnasti sem uppi hefur verið. En svona var Jónas, umburðarlyndið, jafnlyndið og gæskan áttu sér engin takmörk.

Síðustu mánuðir hafa verið fjölskyldunni þungir. Jónas glímdi við illvíg veikindi síðustu ár og í september á síðasta ári féll Fríða frá, langt fyrir aldur fram. Þetta var ólýsanlegt reiðarslag. Þrátt fyrir að sorgin hafi án nokkurs efa verið nístandi þá tók Jónas þessu með því æðruleysi sem ævinlega hefur einkennt hann.

Lífið gefur og lífið tekur. Það er alkunna. Ég verð þó að vera heiðarlegur með það að okkur í nánustu fjölskyldu finnst við hafa verið heldur mikið á kredit hliðinni undanfarna mánuði. Við því er ekkert að gera í raun og við getum ekki annað en tekið Jónas okkur til fyrirmyndar og haldið áfram. Það er mikilvægt að hafa allar þessar yndislegu minningar í huga. Þær eru svo endalaust dýrmætar.

Elsku Helga, Rósa, Vala, Jonni, Dunda og Kwansema. Makar, börn, barnabörn og barna barnabörn. Það verður ekki með orðum lýst hversu erfitt þetta er. Í raun er ekki hægt að kveðja svona mann með orðum en eins og áður sagði þá verðum við að nota allar þessar yndislegu minningar til að hjálpa okkur yfir erfiðasta hjallann. Auk þess er ég fullviss um að Jónas og Fríða hafa nú sameinast í sumarlandinu og munu þar áfram eiga sitt einstaka samband.

Elsku Jónas. Takk fyrir allt sem þú gerðir fyrir mig. Það verður aldrei fullþakkað. Ég kveð þig með sorg í hjarta en á sama tíma með hlýjug, þakklæti og kærleik. Vonandi hefur mér auðnast að taka mér eitthvað af mannkostum þínum til fyrirmyndar. Það væri minn stærsti sigur. Farðu heill.

Jóhannes Már Jóhannesson