Gunnar Örn Rúnarsson

Það er með sárum trega sem ég skrifa kveðju mína til systursonar míns, enda hefur líf okkar verið samtvinnað frá því um og upp úr síðustu öld. Það var stutt á milli okkar Gunnars í svo mörgum skilningi, en við vorum báðir fæddir í sama rúminu í Gilsbakkavegi, og svo fá ár voru á milli okkar, að mér fannst ég allt eins geta litið á hann sem bróður minn, fremur en frænda.

Gunnar átti farsæla ævi, og munaði þar miklu hvað hann var lánsamur með lífsförunaut sinn, hana Dísu, en hæglæti beggja og dagfarsprýði voru augljósir kostir á meira en hálfrar aldar sambúðarárum. Heimili þeirra í Þorpinu og síðar á Syðri-Brekkunni var mér ávallt opið og óvíða naut maður meiri gestrisni en þegar hjónin tóku á móti Jóni frænda.

Hjarta mitt fylltist tómi þegar ég varð þess áskynja að veikindi Gunnars, sem hann glímdi við á síðustu misserum, virtust ætla að hafa betur en hann. Þá rann upp fyrir mér að hann fengi ekki að njóta efri áranna eftir ósvikinn dugnað og vandvirkni starfsævinnar, og heldur ekki að sjá elskulega afkomendur dætra sinna vaxa úr grasi.

En minningarnar glitra, það get ég svo sannarlega sagt, og fyrir þær allar vil ég fá að þakka af heilum hug. Blessuð veri minning Gunnars Arnar um aldur og ævi.

Jón Sigfússon