Gunnar Örn Rúnarsson

Það heggur nærri þegar Gunnar bróðir fellur frá fyrir aldur fram, en hann hefði orðið sjötugur seinna í sumar, ef veikindin sem hann glímdi við í hálft annað ár, hefðu ekki verið honum um megn.

Það var sterkur strengur á milli okkar bræðra allt frá því ólumst upp í Gilsbakkaveginum og síðar í Álfbyggðinni og Espilundinum á Syðri-Brekkunni, og hann trosnaði aldrei þótt að ég settist að í Reykjavík en hann heima á Akureyri, eins og systur okkar tvær, Sigrún og Guðrún. Samskiptin urðu einmitt dýrmætari og nánari eftir því sem fullorðinsárunum flengdi fram.

Það er honum að þakka að tónlistarsmekkur minn þroskaðist hratt og vel, því það var Gunni sem keypti hljómplöturnar, fimm árum eldri táningurinn, og fyrir vikið var ég farinn að hlusta á Bítlana, Stóns og Clapton á meðan jafnaldrar mínir sátu uppi með eitthvert dillandi diskó.

Ég var svo þakklátur að ég þreif jafnan plöturnar hans að spilun lokinni. Og hljóp kannski full til mikið kapp í kinn þegar ég prófaði einhverju sinni að þurrka þær á ofninum í borðstofunni. Kannski var það eina skiptið sem Gunnar yggldi sig eitthvað í námunda við mig þegar hann sá hvernig hitinn hafði afmyndað heilagan vínylinn.

Hann naut farsældar í lífi sínu, jafnt í leik og starfi, og varð eftirsóttur og vandaður smiður á heimaslóðum sínum, eftir að hafa numið iðn sína í gamla Slippnum. Mestu skipti þó í lífi hans að hafa eignast jafn góðan og heilsteyptan lífsförunaut og Dísa var honum alla tíð, en saman eignuðust þau gullmolana sína, Katrínu Ernu og Ásdísi Björk sem hafa fært þeim fjögur yndisleg barnabörn með mönnum sínum, Helga Vilbergi og Birki Einari.

Maður varð tómur að innan þegar fyrir lá að Gunnar ætti ekki eftir að njóta efri áranna með ástvinum sínum og sjá þá minnstu vaxa úr grasi, því ekkert var honum kærara en afkomendurnir, sem áttu jafn auðvelt með að endurgjalda honum ástríkið.

En ég verð ekki bróðurlaus þótt hann hafi kvatt svo snemma. Gunnar er ríkari þáttur í fari mínu og mótun en svo, að hann fari frá mér. Ég áttaði mig á því þegar við sátum síðast saman heima í Hindarlundi þeirra Dísu, aðeins fáeinum dögum áður en hann andaðist – og við rifjuðum upp æskudagana – að bræðrabönd spyrja ekki um aldur og ævi, slíkt sem haldið er í þeim alla tíð. Að þessari stundu okkar mun ég hlúa að í hjarta mínu það sem eftir er.

Á hinsta fundi okkar var hann enn að hjálpa litla bróður sínum við að rifja upp sögur frá bernskudögum okkar á Brekkunni sem munu koma út á bók á hausti komanda og bera heitið Barnabók – 101 saga af Akureyri æsku minnar. Hún verður vitaskuld tileinkuð minningu stóra bróður, sem á svo ríkan og hrífandi þátt í uppvaxtarsögu okkar Brekkusniglanna.

Elsku Dísa, Katrín Erna, Ásdís Björk og fjölskyldur, missir ykkar er sárastur og treginn mestur, en megi lampi Gunnars lýsa ykkur inn í ókomna tíð, og það ljós mun að vonum milda söknuðinn um síðir.

Sigmundur Ernir Rúnarsson