Áslaug Kristjánsdóttir

Mín kæra systir Áslaug hefur ætíð verið stór hluti af lífi mínu.

Hún var elst okkar systkinanna í Leyningi og alin upp við margbreytileg sveitastörf í stórri fjölskyldu, þar sem ein vinnutörnin tók við af annarri nánast án afláts. Hún var síðar óþreytandi við að minna okkur öll á upprunann, sem hún var svo ríkulega montin af.

Hún sagði gjarnan frá því þegar hún fór ung að raka og stjórna hestasláttuvél, svo lítil að hún stóð vart upp úr hnefa. Áslaug hafði gott lag á dýrum. Hún var frá fyrstu tíð ákveðin og dugmikil, og einkenndi það allt hennar líf.

Áslaug lifði lífinu innilega og teygaði í raun lífsandann í hverju verki, hvort sem það var að moka hey, reka kýr eða flengjast á hestum á eftir fénu. Hún tók þátt af heilum hug og fann gleði í einföldum en dýrmætum stundum sem sveitalífið færði henni.

Það var þó ekki alltaf átakalaust að eiga marga bræður og ætla sér að hafa taumhald á þeim öllum. Þægilegur dúr sunnan við húsvegg á heitum júlídegi gat á einu augnabliki breyst í ískalt bað sem kom úr óvæntri átt, og þá var ekki langt í hláturinn þegar strákarnir höfðu haft betur.

Áslaug var fædd inn í vorið, og ég held að það hafi fylgt henni alla tíð. Hún bjó yfir þessum drifkrafti náttúrunnar kraftinum sem fær jörðina til að lifna, blómin til að springa út og trén til að laufgast.

Þegar hún brá sér á bak hestum sínum mátti sjá sama lífskraftinn endurspeglast í hreyfingum og reisn:

Hve hátt’ann lyftir hnakka, hvessir brá
og hringar hreykinn makka. Horfið á!
Sko, faxið flaksast til!
Grundin undir syngur söngva,
slétt við Léttis hófaspil.

Áslaug ólst upp á tímum þegar ekkert rafmagn var komið og húsin voru byggð nánast með höndunum. Gert var ráð fyrir vinnufólki á sumrin, og ekki var óalgengt að svefnpláss væri útbúið í tjaldi í garðinum í Leyningi. Í nútímanum hættir manni til að telja slíkt liðna tíð, en fyrir henni var þetta lifandi veruleiki, einnig lexía sem læra mátti af að bjarga sér og kvarta ekki.

Áslaug bjó ætíð fallegt heimili. Áhugamál hennar voru fjölmörg: útivist, hestamennska, handverk og fleira. Margar ferðir voru farnar, bæði á hestum um hálendið og með bökkum Eyjafjarðarár.

Áslaug var trygg vinum sínum, fjölskyldu og systkinum, og oft var glatt á hjalla í kringum hana. Seinni árin var farið á vit ævintýra á erlendri grund. Við Pollý minnumst með þakklæti þeirra ferða.

Það verða gleðifundir í eilífðarríkinu þegar þú ríður þar í hlað.

Kveðja þinn bróðir,

Villi.