Áslaug Kristjánsdóttir

Kallið er komið.

Í dag, fimmtudaginn 4. júní, fylgi ég Áslaugu Kristjánsdóttur, kærri vinkonu minni til áratuga og góðum félaga hinsta spölinn hér á jörð.

Það eru margir áratugir síðan við Áslaug, bæði uppfull af metnaði og dugnaði, buðum fram krafta okkar til starfa fyrir hestamenn, og ég segi það satt að þótt við hefðum kannski ekki alltaf verið sammála um leiðir, var sameiginleg sýn okkar á framgang hestamennsku á Akureyri skýr.

Við störfuðum saman í íþróttadeild Léttis á sínum tíma og svo síðar á vettvangi móðurfélagsins, Léttis og það var einstaklega gott að eiga Áslaugu að sem félaga og bandamann.

Hún brann fyrir verkefninu og það var auðvelt að smitast af áhuga hennar og elju í félagsmálum.

Þetta allt lagði hún á sig meðfram því að styðja æskulýðsstarf hestamanna og fylgja eftir Dagnýju Björgu dóttir sinni í keppni á ófá hestamótin. Það var aðdáunarvert að sjá Áslaugu og Gunnar eiginmann hennar ásamt nokkrum öðrum foreldrum styðja við og vinna að framgangi hestamennsku barna, unglinga og ungmenna á sínum tíma hér á Akureyri, og ég segi hiklaust, þetta fólk ruddi brautina fyrir þá sem á eftir komu og ég reyndi að veita liðsinni er ég gat.

Börn, unglingar og ungmenni í hestamennsku nútímans ættu stundum að hugleiða hverjir byggðu upp þetta form er þau búa við í keppnisheiminum í dag.

Það varð ekki til af engu, svo mikið er víst.

Áslaug hafði ýmsar hugmyndir um framtíðarsýn hestamennsku, sumar kannski óraunhæfar, en margar sem áttu eftir að raungerast m.a. með krafti, dug, dáð og vinnusemi hennar og stjórnar Í.D.L. á sínum tíma.

Allt þetta hreifst ég með og það get ég sagt nú sem fyrr að það var gott að vinna að félagsmálum með Áslaugu, og hún var traust og trygg, orð hennar stóðu.

Mest mat ég þó tryggð hennar við félagsbúning okkar Léttismanna, og þar vorum við sem oft algjörlega sammála og ég veit að þann búning elskaði hún af heilum hug.

Við Áslaug vorum ekki bara samherjar í félagsmálum, við vorum líka vinir og þau hjón Gunni og hún voru ferðafélagar mínir og Örnu í hestaferðum ásamt góðum hópi fólks í nokkur ár, og þær ferðir, margar yndislegar rifjast nú upp og ber að þakka þegar komið er að þessari kveðjustund.

Elsku Gunni, Dagný, Hera og þið öll hin sem nú horfið á bak eiginkonu, mömmu, ömmu, langömmu sem og aðrir ástvinir.

Sporin hennar verða ekki afmáð.

Þau eru djúp víða sem munu halda á lofti minningunni og Áslaug Kristjánsdóttir á nú stað í himnasal Drottins og þar er henni verðugt sæti ætlað.

Allar þrautir eru nú að baki.

Það er huggun harmi gegn.

Minningin lifir.

Kæra vinkona, Áslaug mín.

Góða ferð í sumarlandið.

Fyrir hönd okkar Örnu minnar.

Sigfús Ólafur Helgason