Orðhákar og töfralausnir

Ef það kæmi nú fram stjórnmálamaður sem segði okkur að við þyrftum að draga saman, minnka kröfurnar, leggja meira á okkur, engar töfralausnir væru til en hvert okkar þyrfti að láta um sig muna með sínum hætti og framlög allra væru mikilvæg, við þyrftum að fara vel með peningana okkar, mættum ekki lifa um efni fram og þyrftum að tryggja að sameiginlegir sjóðir okkar nýttust þeim sem í mestri þörf væru, slíkur stjórnmálamaður fengi sennilega dræmar undirtektir því við kjósum þau sem segjast kunna ódýrustu lausnirnar og gerum mestu orðhákana með innantómustu frasana og einföldustu heimsmyndina að leiðtogum okkar.

 

Við ölum þá upp í því að þeir eigi ekki séns nema þeir bjóði okkur gull og græna skóga og kunni þá list að sannfæra okkur um að þeir viti hvernig eigi að komast úr þeim miklu ógöngum sem andstæðingar þeirra hafa komið okkur í.

 

Síðan höfnum við þeim grimmilega þegar að því kemur að þeir standa ekki við loforðin sem þeir áttu aldrei séns á að uppfylla og kjósum hina sem gáfu ný og óframkvæmanleg loforð.