Kæmu úr okkar eigin vösum

Kæmi til þess að Ísland gengi í Evrópusambandið myndum við Íslendingar greiða meira í sjóði þess en skilaði sér til baka eins og til dæmis Pawel Bartoszek, formaður utanríkismálanefndar Alþingis og þingmaður Viðreisnar, gekkst við nýverið í hlaðvarpinu Lyklavöldin. Þar á meðal í bæði landbúnaðar- og byggðastyrki. Ástæðan er einkum miklar þjóðartekjur okkar miðað við það sem gerist víðast hvar innan sambandsins. Þar myndi muna fleiri milljörðum króna árlega.

Við myndum þannig vera í hópi þeirra tíu ríkja Evrópusambandsins sem greiða með sér. Hin 17 ríki sambandsins fá hins vegar mun meira úr sjóðum þess en þau greiða í þá og munar þar mjög miklu. Flest þeirra gengu í Evrópusambandið fyrir meira en 20 árum síðan og sér ekki fyrir endann á því að þau fái meira frá sambandinu en þau greiða til þess. Þá eru tíu ríki samþykkt umsóknarríki eða möguleg umsóknarríki sem öll munu fá meira en þau leggja af mörkum.

Fyrir vikið var áhugavert að lesa grein Eiríks Björns Björgvinssonar, félaga Pawels í þingflokki Viðreisnar, á Vísi í gær þar sem hann hélt því fram að innganga í Evrópusambandið yrði til hagsbóta fyrir hérlend sveitarfélög einkum þar sem þau gætu þá komizt í styrktarsjóði sambandsins. Þessa styrki sem kæmu í raun úr okkar eigin vösum og miklu meira en það. Væri ekki nær að nýta þá milljarða í uppbyggingu hér á landi frekar en uppbyggingu í öðrum Evrópuríkjum?

Hjörtur J. Guðmundsson er sagnfræðingur, alþjóðastjórnmálafræðingur og Norðlendingur að ætt og uppruna.