Þorgerður Stefanía Halldórsdóttir

Ég kynntist Þorgerði allt of seint á lífsleiðinni, en frá fyrstu mínútu fann ég hlýhug hennar í minn garð og væntumþykju sem breiddist út til allrar fjölskyldu minnar. Framkoma hennar var svo fáguð og hlý að maður dróst ósjálfrátt nær henni. Hún var glæsileg kona.

Þorgerður átti einstakt lag á að ræða við mig. Hún talaði um framtíðina, hamingjuna og fyrirgefninguna af slíkri visku og hreinskilni að orð hennar sitja djúpt í huga mér. Mörg þeirra hafa meitlast í minni mitt og sum þeirra sækja á mig enn í dag, því þau voru ekki einungis sögð – þau voru meitluð.

Ég mun sárlega sakna Þorgerðar og þeirrar nálægðar sem var í senn fáguð og falleg. Í mínum huga sé ég hana nú í sumarlandinu fagra, gangandi um ilmandi blómaengi og brosandi því einstaka brosi sem náði svo vel til augnanna að andlitið allt ljómaði. Það bros, sem sá sem sér einu sinni , gleymir aldrei. Þannig vil ég minnast hennar – sem konu sem bar ljósið með sér hvert sem hún fór.

Elsku Sveinbjörn, Vilborg, Helena, Halla og allir sem nú syrgja Þorgerði – ég bið þess að skapari himins og jarðar leggi yfir ykkur anda sem sefar og styrkir í þessari djúpu sorg. Missir ykkar er mikill, en minningin um hana er enn stærri og mun lifa áfram í hjörtum okkar allra.

Kári Kárason