Sólveig Hulda Valgeirsdóttir

Ég kynntist Sólveigu Huldu í gegnum samstarf okkar á Sjúkrahúsinu á Akureyri. Þar starfar margt einvalalið en Sólveig var þó alveg einstök. Hún hafði sérstakt lag á að vinna með öllum fagstéttum og tók nemum á deildinni sinni af hlýju, fagmennsku og alúð.

Sólveig var ætíð brosandi og uppbyggileg. Hún hafði þann sjaldgæfa eiginleika að láta samstarfsfólk finna að það skipti máli. Orkan hennar og jákvæðnin smituðu út frá sér og gerðu vinnustaðinn betri. Þegar kóvidfaraldurinn skall á ríkti óvissa og áskoranirnar voru miklar. Þá steig Sólveig fram, tók forystu og leiddi verkefni af festu og yfirvegun. Framlag hennar skipti sköpum og sýndi vel þann styrk og þá ábyrgðarkennd sem hún bar í brjósti.

Í okkar samstarfi kom einu sinni upp ágreiningur. Sólveig taldi að ég hefði ekki staðið nægilega vel að upplýsingagjöf vegna innlagnar sjúklings. Ég brást hinn versti við og bað hana að minna mig á ósættið næst þegar við hittumst. Þegar sá fundur rann upp þurftum við bæði að hafa okkur öll við að muna hvað málið snerist um – og enduðum á að hlæja dátt að öllu saman. Þannig var Sólveig Hulda; hún kunni að gera gott úr hlutunum og leyfa léttleikanum að njóta sín.

Oft er sagt að enginn sé ómissandi. Ég er þó ekki sannfærður um að það eigi alltaf við. Það er til að mynda erfitt að ímynda sér Sjúkrahúsið á Akureyri án hennar. Sólveig skilur þar eftir sig djúp spor og hennar verður sárt saknað.