Jón Hólmgeirsson

Elsku pabbi.

Orð fá ekki lýst hversu mikilvægur þú varst okkur systkinunum. Þessi trausti bakhjarl sem vannst hörðum höndum og tókst öllum verkefnum af rósemi og fannst lausnir. Lífið gaf okkur verkefni sem maður óskar sér ekki, því þegar mamma greindist með krabbamein 33 ára þá tók við tími sem markaður var af því. Í raun bjuggum við með þennan óboðna gest í um 17 ár, eða þar til krabbinn vann rétt eftir 50 ára afmæli mömmu. Í öllu ferlinu, við systkin þá 7, 9 og 12 ára, varstu okkar faðir, móðir og hjúkrunarkona. Þú stundaðir þína vinnu, en sinntir jafnframt heimilinu með okkur. Komst oft heim í hádeginu og fórst með ryksuguna yfir heimilið, sem vægt til orða tekið var ekki algengt á þessum tíma. Og alltaf settirðu okkur í forgang þó vinnan og verkefni væru næg. Minningin um þegar þú komst heim eftir dagvinnu, og fyrir svefninn komst þú inn til okkar og sagðir okkur „Langamó sögu“ sem var samin af þér jafnóðum. Eftir það fórstu aftur til vinnu, en alltaf var þessi kyrrðarstund með okkur sem er svo ómetanleg í minningunni.

Álfabyggðin var og er okkar griðarstaður fullur af jákvæðum og yndislegum minningum. Auðvitað hefðum við viljað hafa mömmu hjá okkur lengur, en þessi reynsla og þín afstaða kenndi okkur systkinum svo margt, því maður lærir ekki minna af erfiðum verkefnum. Hvernig manneskjan tekur sínum verkefnum af einurð, að kunna að þakka það sem manni er gefið, og takast á við annað með höfuð hátt.

Þú komst frá stað sem við virtum mikið og við systkin urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að upplifa að vera í sveit á Völlum hjá afa Hólmgeiri og ömmu Kristínu. Frelsið, traustið og gleðin sem einkenndi umhverfið þar var eins og hlý ábreiða í uppeldinu. Þú varst sprottinn úr þessu umhverfi dugnaðar og þrautseigju og gafst okkur systkinum þá ómetanlegu fyrirmynd. Hvatning til allra þeirra ævintýra sem okkur datt í hug, þar varst þú ætíð til staðar. Traust og hlýja skapaði þetta umhverfi öryggis og sjálfstrausts til verka sem öllum er svo mikils virði.

Þér auðnaðist gott líf og áttir ótrúlega sterka heilsu alveg fram til síðustu missera. Þú áttir góð ár með Lellu í Álfabyggðinni, og þið voruð ótrúlega dugleg og nutuð samveru, gönguskíða og ferðalaga. Þú varst skýr í hugsun til síðasta dags og fórst yfir minningar, ártöl og vísur í frásögnum þó kominn værir í sjúkrahússlegu. Skýr, skynsamur og sáttur við þitt líf varstu tilbúinn að taka á móti næsta kafla og talaðir um að þú vildir komast í „grænu brekkuna“ þar sem þú þekktir svo marga.

Það er ekki hægt annað en að samgleðjast yfir lífi sem hefur gefið svo óumræðanlega margt af sér. Aldrei vorkenndir þú þér þó verkefnin mörg hafi verið sár, og að vera tilbúinn að kveðja sáttur við sitt líf er ómetanlegt. Elsku pabbi, minning þín gleymist aldrei og við systkin og aðstandendur lærðum af þér. Ég treysti því að við náum að vera þér til sóma og að þú haldir áfram að vera stoltur af okkur.

Njóttu í „grænu brekkunni“ og hjartans bestu kveðjur til mömmu.

Kristján, Þorbjörg og Hólmgeir