Páll Halldór Jónsson

Elsku pabbi minn.

 

Nú er komið að kveðjustund, og hjartað mitt er fullt af söknuði.

 

Ég fékk íþróttaáhugann frá þér og fyrir það verð ég ævinlega þakklát. Ég fékk að fylgja þér í innanhússbolta í Skemmunni, fylgjast með þér þjálfa og fara með þér á fótboltaleiki þegar Þórsararnir okkar spiluðu. Þetta eru minningar sem ég mun geyma með mér alla tíð.

Þegar ég fór sjálf að æfa og spila fótbolta varst þú alltaf til staðar. Þú komst á alla leiki, hvattir mig áfram og varst mér stoð og stytta. Undanfarin þónokkuð mörg ár áttum við líka svo margar góðar stundir saman yfir íþróttum, sitjandi hlið við hlið, hvort sem það var yfir sjónvarpinu eða á Þórsvellinum.

 

Þegar þú hættir, fyrir nokkrum vikum síðan, að hafa áhuga á íþróttunum sem skiptu þig svo miklu máli, fann ég að eitthvað var að breytast og vissi innst inni að tíminn þinn væri að renna út.

 

Þú hafðir alltaf svo mikinn áhuga á launakjörum og ráðningarsamningum þegar ég réði mig í vinnu. Þú vildir passa upp á litlu stelpuna þína og tryggja að hún fengi sanngjarna meðferð. Það segir svo mikið um þig og það sem þú stóðst fyrir. Þú lagðir líka mikið af mörkum í starfi þínu fyrir verkalýðsfélagið FVSA.

 

Þú lifðir með sykursýki í um 56 ár og sýndir ótrúlegan styrk og aga alla tíð. Þar var mamma þér ómetanleg stoð – konan sem þú hefðir nú í sumar verið búinn að vera kvæntur í 60 ár. Það var fallegt að sjá ykkar samband.

 

Elsku pabbi, takk fyrir allt sem þú gafst mér ástina, stuðninginn og allar minningarnar. Þú verður alltaf með mér í hjartanu.

 

Ég mun ávallt sakna þín.

 

Þín dóttir,