Eiður Baldur Sigþórsson

Sú staðreynd að þú hafir siglt þína seinustu ferð, það er og verður alltaf erfitt að horfast í augu við. Að ég geti ekki framar rætt við þig, fengið ráðleggingar og eða borið undir þig málin. Er og verður ávallt sárt.

Þú áttir ekki auðvelda æsku og líklega skýrir það hversu fámáll þú varst, já elsku pabbi þú varst maður fárra orða en margra verka og lést alla tíð verkin tala. Ef einhverjum vantaði hjálp varstu fyrstur á svæðið og seinastur af því og skipti það ekki máli hvort það voru klukkutímar, dagar, vikur eða mánuðir alltaf varstu til staðar og sannur vinur. Og gleymi ég því aldrei þegar ég byggði Hólatúnið þar sem þú varst með mér frá morgni til kvölds svo mánuðum skipti, með fínu vatnsflöskuna þína sem reyndar var gamall hálfs lítra vodkapeli og töldu smiðirnir sem og aðrir viðstaddir sem þig ekki þekktu að þarna væri að sjálfsögðu upphaflegt innihald fleygsins.

Þú varst einstaklega handlaginn og skipti engu máli hvort um járn, tré eða steypu var að ræða eða eitthvað annað, þetta lék allt í höndunum á þér og nutum við börnin þín og vinir verulega góðs af, og bar æskuheimili okkar sem önnur húskynni sem þú komst að þess merki.

Mér er minnistætt þegar ég var gutti og þú komst heim úr vinnunni úr Slippnum og ég hafði verið að brasa niður í kjallara og skemmt dýrt verkfæri fyrir þér. Ég náði í þig með trega og viðurkenndi hvað ég hefði gert, þú leist á mig og síðan á verkfærið svo aftur á mig, þagðir um stund og spurðir mig svo ákveðið hvort ég hefði lært af þessum mistökum mínum. Ég svaraði strax að það hefði ég sannarlega gert, þá leistu á mig og segir þessa fleygu setningu: „Þá þurfum við ekkert að ræða þetta meira.“

Þær eru margar minningarnar elsku pabbi og gaman að rifja það upp, þegar ég hitti þína fyrrum skipsfélaga á síðutogurunum sem gaman höfðu að segja mér sögur af þér á sjónum, hversu öflugur þú varst. Alltaf barstu þessar sögur af þér og sagðir að þetta væri bara bull, svo gerðist það að við hittum nokkra af þínum gömlu skipsfélögum á sjómannaballi upp í höll sem komu rakleiðis á borðið til okkar og rifjuðu upp sögurnar góðu af þér og þá voru góð ráð dýr, þitt viðbragð var að sjálfsögðu að gera eins lítið og hægt var úr þessum afrekum og leggja áherslu á að hlutirnir hefðu verið svo léttir og vírar svo grannir að þetta allt hefði verið á færi hvers manns. Svona varstu alla tíð pabbi, lítillátur og gerðir eins lítið úr öllu sem þú gerðir, þó flestir hefðu verið ánægðir með bara brot af því, já þú stoppaðir aldrei og varst alltaf að.

Það var líka yndislegt að ég náði því loksins á seinasta ári að fá þig til að segja mér frá því þegar þú stökkst eftir skipsfélaga þínum í sjóinn á síðutogaranum Sléttbak, þegar hann tók út með forhleranum fyrir vestan land um miðjan vetur með kaðalspotta utan um þig miðjan einan að vopni í ískalt Atlantshafið og komst honum og þér sjálfum heilum um borð. Enda varstu margverðlaunaður sundkappi og hraustur með eindæmum. Já elsku pabbi þú varst einstaklega traustur, ósérhlífinn, fórnfús og ráðagóður.

Nú tekurðu pokann þinn í land eftir síðasta túrinn í lífsins ólgusjó og við öll sem þig þekktum vitum að þú gengur stoltur frá borði.

Það voru forréttindi að fá að alast upp hjá þér og hafa þig með sér gegnum lífið...

Takk fyrir allt elsku pabbi.

Þinn sonur,

Diddi