Látið hjarta Akureyrar í friði

Í rauðum umferðarljósum Akureyrarborgar logar hjarta. Ekki til að blekkja ökumenn – heldur til að minna þá á að þeir eru til staðar og stöðva samtímis.

Hjartað hefur logað þar árum saman – í regni, snjó og júlíblíðu – án þess að valda einu einasta umferðarslysi. Engin hefur tilkynnt slys, engar skrámur. Samkvæmt því sem best er vitað.

Þrátt fyrir það á hjartað núna að hverfa, samkvæmt Vegagerðinni.
Ekki vegna afleiðinga – heldur vegna þess að einhver taldi mögulegt að það gæti valdið slysi.

Vegagerðin sá ekki „hættuna“ – fyrr en bent var á hana

Vegagerðin sá hjartað – og fékk áfall. Stofnunin sem ber ábyrgð á umferðaröryggi – Vegagerðin – viðurkennir sjálf að hún sá ekki ástæðu til inngrips fyrr en henni var bent á ljós með hjarta.
Engin gögn hafa komið fram sem sýna fram á slysahættu.
Engin tilvik hafa verið nefnd þar sem hjartað olli eða stuðlaði að hættu.

Hver spyr:

Gæti hjartað ekki líka hafa dregið úr slysahættu?
Gæti það hafa aukið athygli ökumanna, hægt á hraða, vakið meðvitundina sem kom í veg fyrir mistök?

Slíkar spurningar er hvergi að finna í áliti Vegagerðarinnar.

Bros, myndataka og hætta á gleði

Eina ástæðan sem nefnd er fyrir brottnámi hjartans er að ferðamenn stoppa við ljósið, horfa á það, brosa – jafnvel taka myndir.
Sú hegðun er túlkuð sem áhætta.

En þá vaknar spurning:
Er ekki grundvallarmunur á því að einhver staldri við – og því að skapa raunverulega hættu?
Er tilviljanakennt gildismat sjálfkrafa talinn öryggisbrestur þó engar afleiðingar hafi fylgt?

Ef við tökum hjartað úr ljósinu – hvað setjum við þá í staðinn?

Berlín bjargaði Ampelmanninum – mun Akureyri missa hjartað?

Í Berlínarborg var græni karlinn með hattinn – Ampelmaðurinn – dæmdur úreltur.
En borgarbúar mótmæltu. Þeir sáu í honum menningarverðmæti og táknræn tengsl.
Niðurstaðan? Ampelmaðurinn lifir. Hann varð menningararfleifð.

Á Íslandi þarf hvorki múr né byltingu.
Það dugar eitt orð frá nafnlausum aðila – og þá hverfur hjartað.

Ekki vegna þess að það passar ekki í umferðina.
Heldur vegna þess að það passar ekki í skjalið.

Það sem logar í ljósinu

Þar logar ekki hætta – heldur menning.
Þar logar tengsl og nærvera, ábyrgð og tilfinning Akureyringa.
Þar logar manngildi í borgarrými Akureyrar – ekki tæknileg fullkomnun.

Ákvörðun um að slökkva á hjartanu væri ekki byggð á staðreyndum um slysahættu.

Og þá vitum við:
Það er ekki hjartað sem er hættulegt.
Það er áminning um að það geti hætt að slá.

Áfram Akureyringar.

Guðjón Heiðar Pálsson hefur tengingu við hjarta- og umferðaræðakerfi Akureyrar – sem Vegagerðin hefur engar taugar til að nema, að hans mati