Jón Gunnlaugur Sigurjónsson

Lífið er svo margvíslegt. Okkur finnst það oft svo skrítið og stundum svo ósanngjarnt.

Fyrir rúmlega fjórum áratugum lágu leiðir okkar Jóns Gunnlaugs Sigurjónssonar saman. Hann var augasteinn ömmu sinnar, Birnu, og það var ekki langsótt að sjá hvers vegna. Hann var alltaf svo vænn og tillitssamur.

Við fyrstu kynni okkar gekk á ýmsu, en eftir að Hilmar, litli bróðir hans, kom í heiminn sá Gulli ekki sólina fyrir honum. Í Skátagilinu, í Verkmenntaskólanum og hvar sem var fóru þeir saman um. Vinir og vandamenn héldu jafnvel að þeir væru feðgar.

Á milli þessa litla og stóra voru einstaklega ljúf samskipti og alltaf var stokkið af stað þegar fáninn blakti í Blásölum sem var merki um að hann væri Gulli vaknaður!

Síðan birtist Frosti og sama sagan endurtók sig. Skokkað var í Blásali, hjólað, hlaupið eða rennt sér á sleða. Er hægt að fá fallegri eftirmæli en; hann Gulli var sá eini sem skammaði mann aldrei. Og enn bættist í hópinn þegar Trausti mætti á svæðið og síðan Freydís Anna. Það var pláss fyrir alla.

Við áttum saman yndisleg ár í samvinnu og samveru, ár sem hefðu átt verða svo miklu fleiri. Ár full af gleði, ýmsu brasi sem skildi eftir sig ótal dýrmætar minningar sem ylja okkur og við munum ávallt varðveita.

Elsku Anna og fjölskylda, hugur okkar er hjá ykkur allar stundir.

Þóra Guðrún Hjaltadóttir