Tryggvi Gíslason

Ég kynntist Tryggva Gíslasyni fyrst sem nemandi við MA, síðar sem samstarfsmaður og að lokum arftaki hans sem skólameistari. Þessi langa samfylgd gaf mér tækifæri til að kynnast mörgum hliðum á manni sem markaði djúp spor í skólasamfélaginu og lífi ótal einstaklinga.

Tryggvi var menntamaður af gamla skólanum sem lagði ríka áherslu á tengingu við anda MA. Fyrstu kynni mín af honum voru af virðulegum skólameistara sem hafði sterka nærveru. Hann varð skólameistari á umbrotatímum þegar órói og óvissa einkenndu skólastarfið. Með festu sinni og skýrri sýn leiddi hann skólann í gegnum þá tíma. Hann lagði ríka áherslu á hvað það þýddi að vera MA-ingur, að nemendur fyndu til stolts, ábyrgðar og tengingar við sögu og hefðir skólans. Fyrir mörg okkar varð það mikilvægur þáttur í sjálfsmyndinni.

Tryggvi hafði skýrar skoðanir og var stjórnandi sem lét hlutina gerast. Það var fyrir hans atorku að byggt var við MA, Hólar vígðir 1996 og ný heimavist við MA og VMA vígð 2003. Eins og oft vill verða með fólk sem gegnir forystuhlutverki vöktu störf hans bæði aðdáun og stundum skiptar skoðanir, en enginn efaðist um einlægni hans eða tryggð við skólann. Hann trúði á menntunina og á hlutverk skólameistara að móta ungt fólk.

Síðar kynntist ég honum sem samstarfsmanni. Hann var ákafur skólamaður, leiðandi afl í skólamálum á Norðurlandi, hafði skýra skólasýn og sterkar skoðanir á þróun menntunar og var í mörgu langt á undan sinni tíð. Okkur sem störfuðum með honum var vel kunnugt um að honum þótti „hið háa ráðuneyti menntamála“, eins og hann orðaði það stundum með sínum sérstaka húmor, ekki alltaf sýna skólastarfi nægan skilning og stundum vera bæði naumt og þröngsýnt.

Upphaf að vináttu okkar varð þó með öðrum hætti. Við fjölskyldan heimsóttum Tryggva og Margréti til Danmerkur, þar sem þau dvöldu í fjögur ár. Þar sá maður aðra hlið á Tryggva, afslappaðri, óformlegri, það varð upphaf að langri vináttu.

Eftir Danmerkurdvöl hvatti Tryggvi mig til að sækja um stjórnunarstörf, ég viðurkenni að ég var efins, mér fannst Tryggvi vera stjórnandi af gamla skólanum og við ræddum það. Hann mat hreinskilni mína og samstarf okkar varð bæði gott og lærdómsríkt.

Við starfslok hans hvatti hann mig til að sækja um embætti skólameistara. Þegar ég tók við fann ég fyrir þeirri ábyrgð sem fylgdi því að halda á lofti vegsemd og framsækni skólans með aðra áherslu á stjórnun. Tryggvi hafði mótað embættið með sterkri sýn og persónulegum svip, en jafnframt skilið eftir sig arfleifð sem byggðist á kærleika til skólans og fólksins sem þar starfaði og lærði.

Tryggvi kom að brautskráningum fyrstu árin mín og við ræddum hvernig til hefði tekist. Eftir fyrstu brautskráninguna sagði hann: „Ég sé að þú tekur sjálfan þig passlega hátíðlega, en þú tekur starfið alvarlega og þetta viðhorf á eftir að verða þér farsælt.“ Í þessum orðum birtist hlýja hans, húmorinn og sú hvatning sem hann veitti þeim sem hann treysti.

Ég er þakklátur fyrir kynni mín af Tryggva, fyrir samtölin, hvatninguna og ekki síst þá samfylgd sem varð mér lærdómsrík og dýrmæt. Með honum er genginn maður sem hafði djúp áhrif á MA og líf fjölmargra nemenda og samstarfsmanna. Minning hans mun lifa áfram í skólanum sem hann helgaði stóran hluta ævi sinnar, en ekki síður í hugum þeirra sem nutu leiðsagnar hans og vináttu.

Við Rósa vottum Margréti, börnum þeirra og fjölskyldum innilega samúð.

Jón Már og Rósa