Sólveig Hulda Valgeirsdóttir

Eins var hún ekki bara vinkona mín því hún og Birgir minn áttu líka fallegt samband og börnunum okkar þótti afskaplega vænt um hana enda var hún alltaf í klappliði þeirra. Solla var sönn vinkona, næm, hlý, vitur, kærleiksrík, hreinskilin, fyndin, sanngjörn og mikil stemmningskona. Hún var þeim eiginleika gædd að geta alltaf lyft fólki upp, þannig að öllum þótti þeir pínu sérstakir í návist við hana. Solla var mikill mannvinur og mætti öllu samferðafólki sínu af hlýju, virðingu og með húmor.

 

Þegar ég hugsa til Sollu minnar þá fyllist hjarta mitt af þakklæti, ást og hlýju. Þvílík blessun að hafa átt hana að og geta kallað hana vinkonu mína. Hún auðgaði líf mitt á svo margan hátt og verð ég henni ævinlega þakklát fyrir fallega vináttu okkar.

 

Solla mín var ein mesta fjölskyldukona sem ég þekki og elskaði fólkið sitt heitt, elskaði að gera eitthvað fyrir þau og með þeim. Hún og Garðar voru samstíga að koma dætrunum þremur út í lífið og þau geta sannarlega verið stolt af þessum gullmolum sínum. Ég veit að hún var það, því það er ekki langt síðan við ræddum um þær og hina einstaklega vel gerðu tengdasyni þeirra. Það birti yfir Sollu minni þegar hún talaði um litlu sólargeislana sína Emblu Marín og Adam og væntanleg ömmu- og afabörn. Solla mín var sérlega mikil barnagæla og var svo yfir sig spennt yfir stækkun fjölskyldunnar.

 

Síðustu daga hef ég verið hugsi yfir því hvernig hún áorkaði öllu sem hún gerði. Hvernig fór hún að þessu öllu saman? Hún hugsaði vel um allt fólkið sitt, hún vann mikið en gaf sér tíma í ýmsar tómstundir en hún kunni líka að henda sér í sófann og hafa kosý með sínu fólki. Kraftur, gleði, jákvæðni og hreinskilni var það sem einkenndi hana.

 

Við sem elskuðum og hrifumst af og með Sólveigu Huldu höfum misst mikið. Lífið verður tómlegt án hennar og sorgin djúp og sár. Við megum til með að láta ljósið sem lýsti af henni leiða okkur í betri líðan og halda þannig minningu hennar á lofti. Það er auðvelt að loka augunum og sjá hana fyrir sér. Fallega vinkona mín með dökkbrún, djúp, falleg augu, og slétt brúnt hár, litla fullkomna nefið og þykku varirnar sem hún átti til með narta í, svo fríð, hlý og góð. Elsku hjartans vinkona mín farðu í friði, það hlýtur að vera krísa í þeirri vídd sem þú varst kölluð til fyrst þú varst hrifin í burtu frá fjölskyldu þinni og öllum þeim er þótti svo undurvænt um þig.

 

Ég votta fjölskyldu Sólveigar Huldu innilegrar samúðar sem og öðru samferðafólki, megi allir góðir vættir vaka yfir ykkur og styrkja. Solla mín kom víða við og lét engan ósnertan.

 

Ég elska þig,

þín Hlín