Sólveig Hulda Valgeirsdóttir

Sólveigu kynntist ég fyrir alvöru þegar ég trítlaði inn á lyfjadeildina sem lítill hjúkrunarnemi. Hávær hlátrasköll dundu eftir ganginum á meðan hún gerði sér ferð á móti mér. Næstu árin áttu eftir að kenna mér svo ótal margt um hana Sólveigu Huldu.

 

Dauðþreytt á mánudagsmorgni að taka til morgunlyfin var farið inn á lyfjaherbergi með kaffibolla, Sólveig var þegar mætt og byrjuð að taka til sín lyf, syngjandi Kústófæjó hástöfum, sem hún átti svo til með að söngla allan liðlangan daginn og skellihlæjandi yfir því að gera alla gráhærða á sönglinu.

 

Hún kallaði mig alltaf „gömlu“ og í því orði bjó svo mikil ást, stríðni og vinátta. „Gamla, ert þú með stofu 5 í dag?“ – „Blessuð gamla, ertu ekki hress?“ – „Æ gamla, hentu til mín Metoprolol“. Hún skildi ekkert í því að eiga svona gamla vinkonu, enda sjálf bara 25 ára að sögn.

 

Sem hjúkrunarfræðingur var hún einstök. Sólveig vissi nánast allt og ef hún vissi það ekki, þá reddaði hún því. Sólveig var manneskjan sem allir leituðu til. Róleg í erfiðum aðstæðum, úrræðagóð, fagleg og umfram allt mannleg. Hún hugsaði af heilum hug og hafði óbilandi vilja til að hjálpa og gera betur. Ekkert verkefni var of stórt eða yfirgripsmikið fyrir Sólveigu. Alls staðar reyndi hún að bæta mann, styrkja og kenna nýjar leiðir og aðferðir, en það var ósköp fátt sem Sólveig vissi ekki eða gat ekki aðstoðað með. Hún hafði þann hæfileika að gera erfiða daga léttari og góða daga enn betri. Í kjölfar ráðlegginga og útskýringa fylgdi síðan yfirleitt „skilurðu hvað ég meina?“

 

Sólveigu sá maður sjaldnast á kaffistofunni enda næg verkefni á deildinni og dugði henni yfirleitt að súpa á nocco yfir daginn á meðan á tölvuvinnu stóð. Eftir vinnu var síðan reglulega mætt í góðan spinning tíma hjá Haffa Lú og erfiðlega gekk að halda í við hana enda var hún óstöðvandi á hjólinu þegar lög með Sálinni komu í hátalarana.

 

Sólveig kynnti mig einnig fyrir Ladies Circle , kenndi mér á samtökin og styrk kvennanna þar. Hún skildi eftir sig stórt skarð í klúbbnum. Ógleymanleg er ferðin okkar til Vestmannaeyja þegar Sólveig dró mig í göngutúr um alla eyjuna eftir aðeins nokkra klukkustunda svefn, en henni fannst alveg ómögulegt að ég hefði ekki áður komið til Eyja. Hún tók strax að sér að vera minn persónulegi leiðsögumaður og sýndi mér hvern krók og kima eyjunnar.

 

Fjölskyldan hennar átti þó hug hennar allan og flestar samræður okkar innihéldu fréttir af „fólkinu sínu“ eins og hún orðaði það alltaf, stelpunum, Garðari og barnabörnunum. Hvað þau væru að gera í lífinu og hvaða bíl Garðar hafði verið að splæsa í. Í kjölfarið flissaði hún og brosti en stoltið og gleðin leyndi sér aldrei.

 

Sólveig skilur eftir sig gríðarstór spor á hverjum einasta stað sem hún kom við á. Hún var alltaf svo lifandi, hlæjandi, svo full af orku og hlýju. Aðdáun mín á Sólveigu var svo mikil. Hún var alveg einstakur karakter og fólk sem hana þekkti mun aldrei gleyma hlátrasköllunum, brussuganginum, yfirveguninni og brosinu.

 

Ég er óendanlega þakklát fyrir allt sem hún kenndi mér og gerði fyrir mig, en ég væri einstaklega heppin ef ég kæmist með tærnar þar sem hún hafði hælana.

 

Takk fyrir allt elsku Sólveig.

 

Ég votta fjölskyldu hennar innilegrar samúðar, ég veit að hún var svo stolt af ykkur öllum.