Haukur Jóhannsson

Æskuvinur minn er lögmaður, þegar hann opnaði sína eigin lögmannsstofu réði hann mig sem aðstoðarmann. Ég var sá eini sem kom til greina í starfið, við höfðum komist að því strax í æsku að við vorum báðir stórskrítnir og ekki auðveldir í umgengni svo valið á aðstoðarmanni var auðvelt. Fljótlega kom í ljós að við þurftum einvern til að sjá um að taka á móti viðskiptavinum og sjá um tengsl við fólk og stofnanir í samfélaginu, við vorum ekki góðir í því. Við töldum að kona á miðjum aldri væri hentug í þetta starf, einhver sem væri reynd í því að umbera fólk með fjölbreytta geðsmuni, það er að segja eins og okkur tvo.

Við fengum ábendingu um konu sem sögð var fullkomin í þetta hlutverk. Við þekktum hana ekki neitt, illar tungur sögðu hana snobbaða svo við vorum efins. En þá komumst við að því hverjum hún var gift, það breytti öllu og hún var ráðin í starfið. Það var nefnilega þannig að við höfðum báðir verið miklir aðdáendur mannsins hennar alveg frá því við vorum ungir strákar. Hann var mikill íþróttamaður, fyrst á skíðum og síðar í hinum ýmsu greinum, það var alveg sama hvað íþrótt hann prófaði, hann var góður í þeim öllum. Þegar við sáum hann í ræktinni þá var sama sagan þar. Hann var tíu árum eldri en við, en hann virtist ekkert eldast, alltaf jafn ferskur. Svo var hann gullfallegur, við höfðum svo sem ekkert sérstaklega orð á því svona út á við, en við ræddum það okkar í milli.

Fljótlega eftir að umrædd kona var ráðin fórum við að hitta manninn hennar og þá komumst við að til viðbótar við allt það sem áður er talið fram að maðurinn var mikill gleðigjafi, algjörlega ómeðvitaður um eigið ágæti en örlátur á hrós til annarra, allavega til okkar tveggja og það var mikilvægt. Af og til bauð lögmannsstofan upp á skemmtilegheit og þá var hreyfing alltaf í fyrirrúmi. Við fórum í fjallgöngu, hesta og hjólaferð, spiluðum badminton og fórum á tangó námskeið. Við æskuvinirnir erum miklir keppnismenn, allt er keppni. Okkar nýfengni vinur og átrúnaðargoð gerði okkur lífið erfitt, hann var fljótari upp fjallið, hjólaði hraðar og badminton höfum við ekki spilað síðan hann niðurlægði okkur þar. Reyndar gekk hjólaferðin næstum því frá honum, hann hjólaði bæði ofan í Eyjafjarðará og fráveituskurð en það breytti engu, hann varð samt fyrstur. Við fengum talsverðar skammir frá konunni hans eftir þá ferð.

Í vinnunni var lögmaðurinn lokaður inn á skrifstofu starfi sínu og geðslagi samkvæmt, mitt hlutverk var að taka við öllu röfli og röfla til baka. Samstarfskona okkur sá svo til þess að það væri jafnvægi á þessu öllu. Ég og hún unnum því náið saman. Það gengur alltaf eitthvað á í öllum fjölskyldum. Það kom því af sjálfu sér að ég vissi vel um ýmislegt sem gekk á hjá samstarfskonu minni, íþróttahetjunni og börnum þeirra. Ég sagði honum oft að árin sem að konan hans vann með mér hlytu að hafa verið bestu árin í hjónabandi þeirra. Það var nefnilega þannig að í hvert skipti sem ég heyrði hana tala í símann við sitt fólk og hún var farin segja of oft „já ástin“ þá vissi ég að fljótlega eftir símtalið myndi ég fá skammir fyrir eitthvað eða ekkert. Síðan fór hún heim með sólskinsbros, búin að fá útrás á mér. Þessa þjónustu veitti ég glaður.

Eftir að ég breytti um starfsvettvang og flutti síðan úr landi urðu samskiptin lítil, ekki var samt hlýhugurinn minni og þegar ég hitti þau eitt sinni á flugvelli í Svíþjóð voru faðmlögin hlý og löng. Þegar ég heyrði af því að íþróttahetjan mín væri farin að tapa heilsunni þá fannst mér það óhugsandi, maðurinn hafði útlitslega ekkert elst, ennþá jafn gullfallegur. Svo yfirgaf hann þennan heim.

Elsku Ragnheiður, þú veist alveg hvað mér þykir um þig, þú varst oft mín stoð og stytta þegar við unnum saman, ég á engin orð til að lýsa samúð minni yfir því að Haukur er ekki lengur þér við hlið. Og Haukur minn kæri, ef það er líf eftir þetta líf og við þá hittumst hugsanlega aftur þá lét ég þess ógetið þegar ég rúllaði ykkur upp á tangó námskeiðinu og þú forðaðir þér með lögmanninum yfir á barinn á KEA, þú myndir þá líka örugglega rifja það upp þegar ég vegna lofthræðslu þorði ekki alla leið upp á toppinn í fjallgöngunni.

Aðdáun mín á Hauki Jóhannssyni var svo mikil og einlæg að þegar ég hitti systurdóttur hans sem ber sterkan svip af honum þá giftist ég henni.

Jón Óðinn Waage