Kveðja – Kristín sem egó í persónulegum skrúða

SÖFNIN OKKAR – 116

Frá Listasafninu á Akureyri_ _ _

Akureyri.net heldur áfram að opna dyr safnanna í bænum lesendum til fróðleiks og skemmtunar. Það er gert vikulega, á fimmtudögum.

Kristín Gunnlaugsdóttir er fædd á Akureyri 1963. Hún stundaði fornám við Myndlistaskólann á Akureyri, síðar við Myndlista- og Handíðaskóla Íslands frá 1984-87, lærði íkonagerð í klaustri í Róm á Ítalíu 1987-88 og útskrifaðist svo úr framhaldsnámi frá Accademia di belle Arti í Flórens 1988-94. Kristín hefur eingöngu starfað við myndlist frá útskrift, haldið fjölda einkasýninga og tekið þátt í samsýningum, heima og erlendis. Verk hennar eru fjölþætt í tækni en byggja þó á klassískri hefð málaralistarinnar. Hún vinnur með teikningu, málun á pappír og striga, eggtemperu á tré með blaðgulli og saumuðverk á striga. Myndverk Kristínar eru í eigu helstu opinberra safna landsins, ásamt fjölda fyrirtækja og einkaaðila. Kristín hefur einnig verið stundakennari við Myndlistaskólann í Reykjavík og Listaháskóla Íslands frá 2016. Hún hefur fengið ýmsar viðurkenningar fyrir list sína, var veitt fálkaorðan árið 2018 fyrir framlag sitt til myndlistar og nú síðast tilnefnd til Íslensku myndlistarverðlaunanna árið 2026.

Verkið Kveðja sem er í íkonastíl, sýnir Kristínu sjálfa standandi á palli sem haldið er uppi af tveimur englum.

Aðspurð um verkið segir listakonan sjálf:

„Verkið er sjálfsmynd og sýnir mig á fyrstu árum ferils míns sem sjálfstæðs listamanns. Höfundareinkennin eru skýr og stefnan mótuð – verkið opnar áhugaverða sýn til framtíðar. Verkið er unnið á námsárum mínum við Listaakdameíuna í Flórens á Ítalíu og er málað í sumarfríi heima á Akureyri, en þá hafði ég vinnuaðstöðu í Barnaskóla Akureyrar. Á sama tíma stundaði ég í Flórens annað nám sem var ekki hægt að sækja annars staðar, þ.e. að kafa í myndlistarsögu Ítalíu, með sérstaka áherslu á Endurreisnina og þá einkum fyrirrennara hennar – meistara 13.–15. aldar. Helgimyndir og litagleði hinnar mystísku frásagnar heilluðu mig, og gera enn. Áhrif þessara námsára birtast skýrt í verkinu og gefa fyrirheit um feril sem var rétt að hefjast: Ég sem egó í persónulegum skrúða, klædd skræpóttum jakka sem ég saumaði sjálf og í támjóum stígvélum sem ég málaði ljós. Í myndinni má greina sjálfstæði og jafnvel ákveðna spennu milli hins fágaða og hins villta. Englarnir, sem voru viðstaddir í flestu sem ég skoðaði á Ítalíuárunum, bera mig áfram í nafni klassískrar listhefðar og hvetja til dáða. Ég veifa – allar leiðir eru opnar.“