Að endurtaka endurtekna þætti

Á SPJALLI MEÐ AÐALSTEINI ÖFGAR – 7

„Síðustu árin sem ég var að vinna gat ég örsjaldan hlustað á útvarpið en með árunum fór ég að biðja og vona að Rás 1 yrði enn starfandi þegar ég færi á eftirlaun og ég fengi að hlusta á jafn áhugaverða þætti og voru á dagskrá þá. Ég er að tala um þjóðlegan fróðleik, skemmtileg viðtöl, vandaða tónlistarþætti og fleira gott, allt annað en innantómt blaður og meginstraumsmúsík. Svo fór ég á örorku og fékk kappnóg af tíma og viti menn, sömu þættirnir voru enn á dagskrá og svo aftur og aftur eins og Rúv geri ráð fyrir því að gamlingjarnir gleymi öllu jafnóðum en nú er ég einmitt að breytast úr öryrkja í ellibelg í kerfinu. Fyrr má nú rota en dauðrota.”

Aðalsteinn Öfgar, rétt að verða 67 ára, virtist bæði sáttur og fúll með þessa niðurstöðu. Ég mundi að hann hafði oft talað um góða þætti á Rás 1 og ég skal viðurkenna að síðustu árin hef ég nær ávallt stillt á gömlu gufuna enda á hraðri leið með að verða gamall og gufuruglaður. Það sem Alli nefnir er alveg dagljóst, það er sífellt verið að endurtaka endurtekningar og ég veit ekki hvað ég hef hlustað oft á sömu málfarsmolana, viðtölin og fróðleiksþættina og oft sperri ég eyrun af áhuga í byrjun en svo fjarar hann út þegar mér verður ljóst að ég hef heyrt þetta áður. Það líður reyndar oft drjúgur tími áður en ég átta mig á þessu, hvað svo sem það kann að tákna fyrir ríflega miðaldra mann.

„Sko ég var meira að segja farinn að óttast um síðasta lag fyrir fréttir, fugl dagsins, dánarfregnir, sunnudagsmessuna, veðurfréttir og allar þessar kræsingar æskunnar en til allrar hamingju er þetta allt og meira til á dagskrá enn,“ hélt Aðalsteinn áfram. „Stundum er útvarpið að hjakka óþarflega mikið í sama farinu en ég er að mestu hættur að láta það fara í taugarnar á mér því sjaldan er góð vísa of oft kveðin. Þetta er bara eins og með góða bók eða plötu, hvað heldurðu að ég sé búinn að hlusta oft á plötur á borð við Dark Side Of The Moon eða Selling England By The Pound?“

Jú, ég skildi hvað hann var að fara. Endurtekin hlustun, lestur eða önnur athöfn getur oft verið mjög gefandi. Sumir horfa til dæmis oft á sömu bíómyndina, jafnvel einhverja vemmilega jólamynd á hverju ári.

„Öllu verra þykir mér hvernig komið er fyrir Sjónvarpinu,“ sagði Alli þungbúinn. „Þessi sextuga stofnun er sokkin í fen endurtekins efnis. Nánast allir dagskrárliðir í sumar og haust eru endurteknir. Meira að segja á besta tíma á föstudags- og laugardagskvöldum er byrjað á ómerkilegum fjölskyldumyndum sem enginn horfir á og svo er boðið upp á endurteknar bíómyndir eða þáttaraðir. Það er engu líkara en þessi sjónvarpsarmur Rúv geri ráð fyrir að landsmenn horfi hvort eð er allir á einhverjar streymisveitur, sem greiða þarf sérstaklega fyrir, en hvað fáum þá við hinir fyrir afnotagjöldin?“

Ég minnti hann góðfúslega á fréttir og fréttatengt efni, menningarumfjöllun og íþróttir sem Sjónvarpið sinnti oft mæta vel. Báðir vorum við jú heillaðir af HM í knattspyrnu og EM í frjálsum í sumar og fyrir mitt leyti nægir þetta til að vera sáttur við nefskattinn. „Og svo er Gísli Marteinn að byrja aftur,“ klykkti ég út með en þá brá svo við að Aðalsteinn Öfgar stökk upp á nef sér og ruddi út úr sér þvílíkum formælingum og gífuryrðum að galdrakarlar á Ströndum bliknuðu í samanburði. Þegar svo er komið er mál að linni. Góðar stundir.

Stefán Þór Sæmundsson er roskinn ríkisstarfsmaður