Tryggvi Gíslason

Okkur langar að minnast afa okkar í fáeinum orðum.

Við fluttum ungar til Íslands og frá Íslandi aftur. Ísland fylgir okkur áfram; í tungumálinu sem pabbi okkar sá til að við lærðum, í sögunum og minningunum og ekki síst í fjölskyldunni.

Mörgum árum síðar sitjum við hér og skrifum þessi orð á íslensku.

Afi hefði líklega haft skoðun á orðalaginu. Kannski staldrað við eina eða tvær setningar. Bent á betra orð. Ekki bara af því að honum þættu reglurnar mikilvægastar, heldur vegna þess að honum þótti vænt um merkinguna.

Honum fannst orð skipta máli.

Afi elskaði tungumálið. Hann elskaði orðatiltæki, orðaleiki og góðar sögur. Hann spurði gjarnan hvort maður skildi í raun og veru það sem verið var að segja. Og ef ekki, þá fylgdi skýring.

Þegar við hugsum til afa, eru það oft litlu myndirnar sem birtast fyrst.

Afi með rauðu eða grænu svuntuna, í eldhúsinu eða úti á pallinum við grillið, með stolt bros á vör að elda íslenskt lambalæri.

Hvað hann elskaði sterkan danskan ost ... hann gat ekki verið of sterkur.

Gönguna úr Seljahverfinu, þar sem við bjuggum, að Blásölum um lúpínubreiðurnar milli hverfanna.

Heimsóknir hans og ömmu til Danmerkur.

Afi gladdist og var mjög stoltur yfir því að íslenskan skyldi fylgja okkur áfram. Það er gjöf sem við berum með okkur á hverjum degi.

Nú hljómar orðið „afi“ aftur í nýjum röddum. Og í því eina orði lifir meira en hin eiginlega merking.

Þar lifa sögurnar. Minningarnar. Tengslin.

Og kærleikurinn.


MERKING

Í páskaegginu leyndist alltaf lítill miði.

Málsháttur.

Við vorum spenntar fyrir súkkulaðinu.

Afi fyrir orðunum.

Hann las upp.

Og svo kom spurningin:

„Vitið þið hvað þetta þýðir?“

Við kinkuðum kolli.

Stundum vegna þess að við vissum svarið.

Oftar vegna þess að við héldum að við vissum það.

Þá kom skýringin.

Og heimurinn varð örlítið stærri.

Nú eru árin liðin.

Súkkulaðið löngu horfið.

En orðin sitja eftir.

Og stundum hugsum við

að við séum enn að svara.

Því sumt skilur maður ekki

með því að heyra það.

Heldur með því að lifa það.

Sumir málshættir eru þannig.

Sumar sögur líka.

Og sumt fólk.

Með árunum opnast merkingin.

Hægt.

Lag fyrir lag.

Og einhvern veginn

finnst okkur

að afi hafi vitað það allan tímann.

Bless elsku afi.

Nanna, Emma og Fanny