Tryggvi Gíslason

Tryggvi tók við skólanum á erfiðum tíma því forvera hans í embætti hafði ekki lánast að mæta kröfum uppreisnar- og nýjungagjarnra nemenda þessara ára sem skyldi. Viðfangsefnið varð ekki þrautalaust, en kappsemi Tryggva, geta og mikill metnaður leiddi hann í gegnum öldurótið.

 

Ég kynntist Tryggva fyrst sem óbreyttur nemandi, síðan sem einn af forystumönnum skólafélagsins og loks sem kennari við MA í þrettán ár.

 

Margt er minnisstætt. Til dæmis það er hann kom á herbergi mitt á vistinni og krafðist þess að ég opnaði lítinn læstan skáp sem hver nemandi hafði fyrir sig. Því varð ekki neitað þótt ég vissi vel að þar blasti við aumingi með bitter brennivíni sem þá var ódýr kostur fyrir félitla námsmenn. Undrunin var mikil þegar skólameistari sagði ekki orð um hið forboðna vín en boðaði mig hins vegar til sín daginn eftir. Þá bjóst ég við brottrekstri af vist. Nei. Á þetta var ekki minnst, hvorki þá né síðar.

 

Annað eftirminnilegt er þegar staða sögukennara var auglýst vorið 1982 og ég afréð að hringja í skólameistara og spyrjast fyrir. Undir lok samtalsins innti ég Tryggva eftir því hvort ekki væri allt gott að frétta. Svarið lét ekki á sér standa: „Jú, Bragi, síðan þú og þínir líkar hurfuð héðan hefur allt gengið vel.“ Það tók mig fáeina daga að átta mig á hvort rétt væri að sækja um hina auglýstu stöðu.

 

Það var að mörgu leyti gott að vinna undir stjórn Tryggva en ráðríki hans og bráðlyndi bitnuðu bæði á mér og öðrum. Þá gat sviðið hressilega undan beinskeyttu orðfæri hins skapríka manns. Því fengu mörg að kynnast og ógleymanlegt er þegar hann fylgdi þáverandi fjármálaráðherra, Ólafi Ragnari Grímssyni, til dyra eftir snarpa sennu á kaffistofu kennara um nýsett ólög sem námu harðsótta kjarasamninga úr gildi. Kveðjuorð skólameistara til ÓRG voru þau að hann þyrfti ekki að láta sjá sig framar í því húsi.

 

Gísli heitinn Jónsson skrifaði um forvera Tryggva í embætti í sögu skólans 1880-1980 og gaf þeim umsagnir. Þegar ég var fenginn til að skrifa inngangskafla í viðbótarbindi áranna 1980-2005 fannst mér rétt að feta í þau fótspor. Þar segir meðal annars: „hér skal því hiklaust slegið fram að Tryggvi Gíslason hafi verið í röð síðustu skólameistara af gamla skólanum. Hann var oft afgerandi í embættisstörfum sínum og tók hlutverk sitt sem skólameistari Menntaskólans mjög alvarlega. Tryggvi leit nefnilega svo á að skólanum bæri ákveðin forysta meðal skóla sem hafði það óhjákvæmilega í för með sér að hann sjálfur gegndi ekki einungis leiðtogahlutverki innan Menntaskólans, heldur á vissan hátt í samfélaginu öllu í krafti stöðu sinnar. Því hlutverki skilaði hann svo myndarlega að eftir var tekið“ (bls. 3).

 

Ragnheiður mín þekkti Tryggva vel til langs tíma, fyrst sem nemandi og síðar yfirbókavörður MA í áratugi. Við hjónin sendum Margréti og fjölskyldunni allri einlægar samúðarkveðjur.