Eiríkur Bóasson

Bergfléttan á húsi okkar Löllu gleður með sínu sígræna brosi árið um kring. Núna minnir þessi gróskumikla planta okkur á listrænt handbragð höfundar síns, hins ljúfa látna vinar okkar, hans Eiríks Bóassonar, en plantan á vöxt sinn viðgang honum að þakka. Bergfléttan þekur einn og hálfan vegg af húsinu og þegar orðin kennileiti þess. Bergfléttan góða var lítið rótarskot árið 1992, þegar Eiki Bó, eins og hann var alltaf kallaður, setti hana niður. Hann hannaði og vann garðinn okkar. þegar við Lalla vorum nýflutt í húsið í Þingvallastræti, og sá svo til að garðurinn fengi að lifa sem frjálsustu lífi án of mikilla afskipta eigenda.

 

Garðurinn uppfyllti allar okkar óskir og þá varð vinátta okkar Eika gróðursett í sál og sinni. Við urðum miklir mátar. Eiki Bó var gæddur þeirri guðsgáfu að falleg kvæði sóttu á hans lagrænu sköpunarþörf og fengu þannig vængi söngsins. Ljóðin sín söng hann við sinn gítarleik, sem gladdi marga ósegjanlega. Lítið varð úr efndum mínum á samkomulagi okkar um uppgjör garðvinnunnar, því í minn hlut átti að koma útsetningar á lögum hans fyrir kóra, einhverjar voru þær þó. Við tókum í mörg ár á móti grenitré sem gjöf frá Eika og það boðaði ljósum skreytt úti á útidyrapalli komu ljósahátíðarinnar. Svo lengi sem við lifum mun sambærilegt tré senda sín ljós og minna á okkar ljúfa vin Eirík Bóasson. Sönglögin hans Eika munu áfram lifa og skógarnir hans að vaxa. Stærsti og breiðasti stofninn er þó horfinn. Hann skilur eftir sig fallegt rjóður þar sem vinir Eiríks og vandamenn geta áfram sungið ljúflingsljóð við varðeld minninganna.

Blessuð sé minning góðs drengs!

Ég sendi Herborgu, Bjarna og Bóasi innilegustu þakkar- og samúðarkveðjur okkar Löllu.

Jón Hlöðver Áskelsson