Afi í apóteki
![](/static/news/lg/1692355737_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)
Afar á sjötugsaldri geta átt á hættu að vera enn lengra utan við sig en yngri menn. Það verður til dæmis sífellt algengara að ég hyggist borga vörur við afgreiðsluborð með símanum mínum en gríp í tómt þegar ég seilist eftir honum. Það getur verið mjög vandræðalegt, ekki síst ef röðin er löng sem þarf að bíða á meðan ég hleyp út í bíl eftir símanum.
Enn neyðarlegra verður það ef ég kemst að því í bílnum að ég hafi gleymt símanum heima.
Til að fyrirbyggja þannig uppákomur hef ég komið mér upp ákveðinni tækni sem hefur ekki brugðist muni ég eftir að nota hana: Á leið minni frá bílnum inn í verslunina þreifa ég á vösunum til að finna fyrir símanum mínum. Ef þuklið gefur til kynna að vasarnir séu án síma sný ég snarlega við og sæki hann, í bílinn eða heim.
Með hverju árinu sem líður fjölgar heimsóknum afans í apótek. Nýlega átti ég erindi þangað og áður en ég lauk þar upp dyrum beitti ég tækninni góðu og renndi fingrum yfir frakkavasana. Þegar ég fann fyrir símanum í þeim vinstri réðst ég til inngöngu í verslunina og gekk glaðbeittur að afgreiðsluborðinu.
Indæl stúlka sótti það sem mig vanhagaði um og nefndi upphæðinu sem ég átti að greiða.
Ég stakk hendinni brosandi í frakkavasann vinstra megin og dró hróðugur upp símann enda hafði viðurvist hans verið sannreynd örskömmu áður. Þegar ég gerði mig líklegan til að leggja gripinn á kortalesarann hjá stúlkunni kom á hana skrýtinn svipur. Varð mér þá litið niður á símann minn.
Hann reyndist vera Sálmabók íslensku þjóðkirkjunnar.
Ég reyndi að telja mér trú um að eitt andartak hafi örlað á aðdáunarglampa í augum afgreiðslustúlkunnar því sá sem borgar fyrir meðulin sín með sálmabók hlýtur að hafa aðdáunarverða trú á mætti sálma.
Þegar mistökin voru orðin ljós öllum viðstöddum og sjálfum mér líka setti ég upp vandræðalegt afsökunarbros og þóttist töluvert hissa á þessum vitleysisgangi í mér. „Nei, ég get auðvitað ekki notað þetta,“ sagði ég og bætti við. „Ég skýst út í bíl eftir símanum.“
Um leið og ég snéri mér við rakst ég á mann sem stóð þar og hafði fylgst með þessum aðförum. Ég sýndi honum sálmabókina og sagðist hafa ruglast á henni og símanum mínum ofan í vasanum. Maðurinn setti upp ógurlegan undrunarsvip og sagði: „Nú, má ekki lengur borga hér með sálmabókinni?“
Svavar Alfreð Jónsson er sjúkrahúsprestur
![](/static/news/xs/1723751190_svavar-alfred.jpg)
![](/static/news/xs/1720834783_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)
Blautir draumar
![](/static/news/xs/1716840064_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)
Sísofandi
![](/static/news/xs/1713696866_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)
Fiðrildahrif
![](/static/news/xs/1710780544_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)
Kvenfélagið Hlíf
![](/static/news/xs/1707158930_svavar-alfred_0g7a3101.jpg)