Óskhyggjan og veruleikinn

Hin ótrúlega múgsefjaða bjartsýni sem þessa dagana herjar á marga landa okkar, minnir mjög á andrúmsloftið sem hér ríkti fyrir fjörutíu árum.

 

Fyrst þegar Ísland keppti í Eurovision árið 1986, stóð ekkert annað til en að við myndum vinna þessa keppni þá þegar. Við ætluðum sko aldeilis að taka þetta með trompi. Sigurinn var löngu fyrirfram ákveðinn og bara formsatriði innbyrða hann. Sigurvissan og tilhlökkunin gegnsýrðu svo þjóðarsálina að varla hreyfðust bíll eða manneskja á götum borgar né bæja meðan keppnin fór fram. Landinn ætlaði sér að njóta þessarar sigurstundar. En þá tóku örlögin í taumana með þeim afleiðingum að sigurvíman hvarf eins og dögg fyrir sólu. Og allt í einu sat mörlandinn framan við kassasjónvörpin sín gapandi hlessa og skilningssljór! Héddna ... bíddu ... 16. sæti?!?! Akkuru? Hvað gerðist eiginlega???

 

Jú, óskhyggjan hitti nefnilega veruleikann! Þetta bitra fyrirbæri sem er stundum svo erfitt að vera sammála.

 

Og svo merkilegt sem það er, þá endurtók sig sama sagan næstu árin á eftir, sigurinn var alltaf fyrirfram ákveðinn eins og árin áður. En 16. sætið varð hlutskipti okkar fyrstu árin, síðar kom jafnvel botnsætið í okkar hlut. Og raunsæið reyndi hvað það gat að síast inn í þessa hausa með sinni skýru lexíu, en árangurinn lét lengi á sér standa.

 

Nú um mundir hafa ótrúlega margir þróað með sér þessa sömu múgsefjun, þessa óraunhæfu ofurbjartsýni og óskhyggju, sem lá á Íslendingum eins og mara mörg fyrstu árin okkar í þessari sjónvarpskeppni. Nú á hún sér m.a. birtingarmyndir í þessum dæmum:

 

Við Íslendingar eigum að ganga í ESB og fá þar „sæti við borðið“ til að gæta þar hagsmuna okkar og auðlinda með næstum því heilu núllkommaeitt prósent (0.1%) atkvæðavægi!

 

Við munum fyrst „kíkja í pakkann“ til að sjá hvaða gotterí gæti leynst þar og getum alltaf sagt nei seinna ef okkur líkar ekki eitthvað. Svona eins og Bretar sem gátu víst bara labbað út sisvona. Veruleikinn, eins og hann birtist okkur um þetta, m.a. í einhverjum pésum eins og Lissabon-sáttmálanum, bankar bara uppá einhvern tímann seinna!

 

Við ætlum að fá fullt af allskonar, t.d. hina og þessa styrki úr sjóðum ESB því þar vaxa peningar á trjám. Líka hvers kyns varanlegar undanþágur frá regluverki ESB, sérstaklega varðandi auðlindalögsöguna okkar og væntum þess fastlega að það verði ekkert mál fyrir öll hin nítíuogníukommaníu prósentin (99.9%) að sporðrenna því, þó öll svona sérákvæði gangi reyndar þvert gegn gildandi regluverki sambandsins, sem hvert hinna aðildarríkjanna þarf að lúta!

 

Við ætlum að vera áfram í þykjustunni fullvalda þjóð, þó við innlimum okkur í ESB. M.a.s. einkur Gauti segir að innlimunin muni styrkja fullveldið!!! Já ég held jafnvel að dúddinn hafi meint þetta, svona getur óskhyggjan farið í suma!

 

Maður getur bara vonað að óskhyggjan mæti veruleikanum aftur sem allra fyrst. Hvernig væri að við látum það gerast strax á laugardaginn?

 

Að lokum hvet ég alla til að mæta og kjósa, því það er svolítið smotterí í húfi fyrir okkur;

 

Fullveldið okkar eru lífskjörin okkar.

 

Góða helgi.