Kæra Akureyri, hvað viltu verða þegar þú verður stór?

Uppbygging í miðbænum er óumflýjanleg og spennandi á sama tíma. Á næstu árum verða opin sár víða um miðbæinn. Við tökum því með þolinmæðinni á kassann, vitandi að bærinn mun standa sterkari eftir á. Í öllum svona breytingum er mikilvægt að við horfum langt fram á veginn, hvernig sjáum við fyrir okkur bæinn okkar eftir 5 ár, 20 ár, 50 ár? Svæðisborgin Akureyri verður vonandi að veruleika en hvernig ásýnd viljum við hafa á borginni okkar?

Getum við ekki sagt að við viljum borg sem þjónar nútímakröfum en þekkir sína sögu? Án sögu er ekkert raunverulegt innihald. Ef við þekkjum og heiðrum farveginn okkar þá eigum við auðveldara með að horfa fram á veginn.

Akureyri, þú býrð yfir sterkum karakter, það sjá gestir okkar jafnvel betur en við sjálf. Þessi karakter er hluti af sjálfsmynd okkar og við þurfum að vernda hann því annars týnum við sjálfum okkur. Sem dæmi þá eru Innbærinn og Oddeyrin ekki söfn eða minnisvarðar um gamla tíma, heldur lifandi hverfi með tifandi hjartslátt og endurspegla frjóan bæ. Húsin sem voru byggð fyrir margt löngu hafa ýmis einkenni sem gleðja, skapa væntumþykju og þar með metnað fyrir umhverfinu og veita hlýju. Það er ekkert sem bannar okkur, og í raun allt sem hvetur okkur, til að halda í það á nýjum svæðum miðbæjarins að það rísi fleiri hús, nýjar byggingar í miðbænum, með kvistum og turnum. Turninn, þessi „einstaklingur” sem rís upp úr þakinu og horfir stoltur yfir umhverfi sitt er ákveðinn hluti af sjálfsmynd okkar. Akureyringar hafa alltaf staðið uppréttir með kassann út sem merki um baráttuhug bæjarbúa, enda stöndum við í eilífðar baráttu við Suðvesturhornið um fjármagn og athygli.

Norðurland heimsækja tugþúsundir gesta á hverju ári, ég leyfi mér að fullyrða að Norðurland sé einstakur áfangastaður, þar sem fjölbreytnin í náttúru, jarðmyndunum, menningarlífi og þjónustu, allt frá skíðasvæðum til strandbæja, á jafn litlu svæði, er vandfundin. Ég leyfi mér líka að fullyrða að til eru álíka margar ljósmyndir í gagnaverum heimsins af húsalengjunni á horni Hafnarstrætis og Kaupvangsstrætis eins og eru af Dettifossi og Dimmuborgum.

Hönnun bæjarins kemur því okkur öllum við. Hönnun snýst ekki eingöngu um það hvernig hlutirnir líta út heldur hvernig þeir eru notaðir. Hönnuðir horfa í hegðun og þarfir notandans. Það á við um allt sem menn hafa skapað, hvort sem það eru bækur eða byggingar, umbúðir eða umhverfi. Líðan notandans er ekki síður mikilvæg en stál og steypa. Umhverfi okkar hefur áhrif á líðan og hegðun, það er marg sannað. Bæjaryfirvöld eiga að fagna frumkvæði þeirra sem vilja byggja upp og skapa tækifæri, en þau geta líka gert kröfur um samræmi og samhengi, að hugsað sé til heildarinnar og að mótuð sé framtíðarsýn sem er byggð á því yfirbragði sem bærinn býr nú þegar yfir, og úthugsuðum útfærslum, en ekki bútasaum.

Dagný Reykjalín er grafískur hönnuður, framkvæmdastjóri Blek hönnunarstofu og stofnfélagi í Félagi arkitekta og hönnuða á Norðurlandi.