Horfin eistu, hálka og gluggatjaldaleysi

Oleg Ashkolunenko, sem er einn af nýbúum Akureyrar, lýsir nýrri tilveru sinni í bænum í skemmtilegum pistlum á Facebook. Í nýju landi eru áskoranirnar af ýmsum toga og margt sem kemur á óvart en Oleg horfir sannarlega á ýmislegt með öðrum augum en þeir sem hafa búið lengi á Akureyri.

Oleg er sextugur að aldri en hann hefur búið á Akureyri í þrjá mánuði eða frá því í febrúar. Hann kemur frá borginni Ódessu í Úkraínu en fjölskyldan flúði stríðið í heimalandinu og er nú öll hér á landi nema yngri sonurinn Anton sem er enn í Úkraínu. „Alexey, eldri sonur minn, hefur búið á Akureyri ásamt kærustu sinni og syni hennar síðan árið 2023. Árið 2024 kom eiginkona mín, Tanja, einnig til Akureyrar. Ég gat hins vegar ekki sameinast fjölskyldunni minni fyrr en ég varð sextugur og var ekki lengur herskyldur í heimalandinu“, segir Oleg en þau hjónin, sem hafa verið gift í 38 ár,  búa í Þorpinu. Þá býr fyrrum tengdadóttir þeirra og barnabarn í Reykjavík. 

Lesa og drekka kaffi eins og heima hjá sér

Oleg hefur smám saman verið að finna taktinn á nýjum slóðum en það hefur ekki verið auðvelt því hann talar hvorki íslensku né ensku en hann er að reyna að læra tungumálið. Eitt af því sem hann hefur tekið sér fyrir hendur er að skrifa pistla um reynslu sína af lífinu á Akureyri á Facebook á síðunni Ísland í augum Odessa-búa. Margt sem ratar á síðuna hjá honum er sjálfsagt í augum heimamanna. Í einum pistlinum lýsir hann til dæmis heimsókn á Kaffi Lyst í miðbænum með þessum hætti: „Fólk tekur bækur, tímarit og dagblöð úr hillunum, drekkur kaffið sitt, borðar og les. Alveg eins og heima hjá sér. Síðan setur fólk allt snyrtilega aftur á sinn stað og fer. Það er erfitt að ímynda sér að slíkt gæti gengið upp í okkar heimalandi. Því miður leyfir hugarfar margra samlanda minna ekki að slíkt sé hægt. En þetta er svo frábært! Þegar ég hef lært íslensku og get lesið örlítið mun ég klárlega eyða helgunum þarna með rjúkandi kaffibolla og áhugaverða bók um Ísland.“

Týndi eistunum í sundi

Þá segir Oleg frá því þegar hann lenti næstum því í lífsháska í hálkunni á Akureyri. Annar pistill er um hans fyrstu sundferð, sem var í Reykjavík, en þá týndi hann eistunum í sundi og hélt að sundgestir væru í einnota sundfötum fyrst þeir hentu þeim í málmkassa á veggnum sem hann hélt að væri ruslafata en reyndist svo vera vinda.

Oleg skrifar, í byrjun apríl: „Í gær fór ég í fyrsta skipti á ævinni í íslenska sundlaug í Reykjavík. Hún minnir dálítið á útisundlaugar í Úkraínu, en það er þó margt öðruvísi. Eins og heima þarf maður að fara í sturtu áður en farið er ofan í. Í Ódessu gat maður stungið sér í vatnið inni í búningsklefanum og komið upp úr úti, en hérna þarf maður að ganga um 30 metra blautur úr sturtunni að lauginni. Og það voru aðeins 6 gráður úti!“ Síðan segir hann: „Ég byrjaði strax að skjálfa úr kulda og mig langaði helst að fljúga eins og fugl til suðurs. Á leiðinni að vatninu tók ég því miður eftir því að eistun mín voru hreinlega horfin! Ég gekk mjög hratt, nánast hljóp, og skellti mér loksins ofan í næstum sjóðandi heitt vatnið. Dásamlegt! Eistun fundust strax aftur! Ég svamlaði og dýfði höfðinu reglulega undir svo ísinn á hvirflinum myndi bráðna.“

Eins lýsir Oleg furðu sinni á því hvað Íslendingar nota gluggatjöld lítið  á heimilum sínum heldur er líf þeirra eins og opin bók, sem hann segir að sé notalegt, fallegt og hlýlegt.  Þá er að finna frásögn á síðunni af fyrstu heimsókn þeirra hjóna á íslenskt heimili þar sem barnaafmæli var í gangi og ekkert áfengi var á boðstólum. „Heima í Ódessu eru íbúðir því miður ekki eins rúmgóðar og á Akureyri, svo flestir eiga ekki möguleika á að bjóða svona mörgum gestum heim til sín. Þegar stórar úkraínskar fjölskyldur halda upp á eitthvað er venjan að bjóða gestum á kaffihús eða veitingastað.“ 

Jákvæðni áberandi í skrifunum

Það sem er einkennandi við skrif Oleg er hvað hann virðist alltaf horfa jákvætt á allar aðstæður og sjá það besta í öllu. Hér er annað dæmi úr pistlum Oleg þar sem hann segir frá ferð sinni með landsbyggðastrætó frá Reykjavík til Akureyrar: „Í Úkraínu fylgir bílstjóri gjarnan ákveðnum bíl, sér um hann og hugsar vel um tæknilegt ástand hans. Eftir langa ferð þarf bílstjórinn að hvílast á áfangastað áður en haldið er til baka. En á Íslandi er þessu öðruvísi háttað. Bílstjórar eru ekki bundnir við einn bíl, frekar eins og flugáhafnir. Mekaníkerar sjá um viðhaldið. Það sem mér fannst merkilegast er að tvær rútur mætast á miðri leið. Bílstjórarnir skipta um bíla og keyra svo báðir aftur til síns heima. Þannig kemst hver og einn heim til fjölskyldu sinnar til að sofa. Þetta kalla ég sanna umhyggju fyrir fólki!“

Áhugasamir geta lesið meira á Facebook-síðu Oleg Ísland í augum Odessu-búa en pistlar birtast þar reglulega. Hér er að lokum enn ein jákvæð athugasemd um Akureyri frá nýbúanum Oleg: „Þegar ég kom til Akureyrar fylltist ég ómældri gleði, því hér þarf maður ekki að fara neitt til að finna fagra náttúru – hún er við hvert fótmál. Hér er hægt að vera í einrúmi nánast hvar sem er, safna kröftum, hugsa og gera æfingar. Hér er ferskt og hressandi loft í hverjum anddrætti. Á hverjum morgni geng ég mína fimm kílómetra af hamingju“.