Kveðja frá oddvita Viðreisnar

Framboð þá
Ég hef verið oddviti Viðreisnar á Akureyri síðan í lok febrúar á þessu ári. Það er í fyrsta skipti sem ég gegni því hlutverki, en þó ekki í fyrsta skipti sem ég tek þátt í kosningum. Ég hef verið í Viðreisn síðan 2017 og tekið að mér fjölbreytt hlutverk. Ég hef reitt arfa fyrir utan kosningaskrifstofu, rætt við fólk tvöfalt eldra og reynslumeira en ég um ágæti (eða ekki) Reykjavíkurflugvallar, huggað þá sem hafa þurft á eyra og faðmlagi að halda, sótt framboðsfundi, keyrt landshlutana á milli og hitt fleiri einstaklinga en ég mun nokkurn tímann geta talið.

Framboð nú
Kosningabaráttan núna var þó ólík öllu því sem ég hef áður gert. Áður tók ég þátt af áhuga, til að læra meira um samfélagið mitt, leggja hönd á plóg fyrir flokkinn sem ég trúði á og svæðið sem ég vildi sjá blómstra. En nú horfi ég á drengina mína tvo, sem eru atorkusamir og forvitnir, læra nýja hluti. Ég horfi á manninn minn sem hefði þurft meiri stuðning en hann fékk í skólakerfinu. Ég horfi á ungmennin sem ég starfa með, sem eru á biðlistum og komast ekki í sérhæfð úrræði sem þau nauðsynlega þurfa á að halda, því þau eru ekki til. Á meðan bíða börnin sem þurfa bara aðstoð með stærðfræði dæmið, en kennarinn kemst ekki til þeirra því hann er að slökkva sama eldinn og hann slökkti í gær og daginn áður. Ég horfi á samstarfsfólk mitt í grunnskólanum brenna út af álagi og bölva stuðningsleysinu í sand og ösku. Ég horfi á stjórnendur skóla sinna hlutverkum fjármálastjóra, uppeldisfræðings, sáttamiðlara, framkvæmdastjóra, mannauðsstjóra, slökkviliðsstjóra, hjónabandsráðgjafa, atferlisfræðings og verkefnastjóra farsældar, svo eitthvað sé nefnt, þegar þau eru ráðin til að vera faglegir stjórnendur skólastofnana.

Ég horfi á allt þetta fólk berjast við kerfi sem voru búin til af fólki fyrir fólk, en eru í raun bara kerfi. Ég horfi í spegil og sé konu með hugmyndir, orku og hugrekki til að breyta því sem ekki virkar, bæta það sem þarf fínstillingu og hugsa í hverju skrefi um alla þá sem hefðu þurft á öðrum lausnum að halda en fengu aldrei viðeigandi aðstoð. Ég er að bjóða mig fram sem oddviti, að stíga inn í þetta risastóra ábyrgðarhlutverk svo þeir sem á eftir koma þurfi ekki að rekast á veggi, fái viðeigandi stuðning og við hættum að vernda það sem ekki virkar.

Hver er ég?
Ég er bara kona sem býr á þriðju hæð í gamalli blokk. Kona sem á stóra og flókna fjölskyldu. Kona sem grætur af gleði yfir myndböndum af litlum börnum sem fá gleraugu og sjá foreldra sína í fyrsta skipti. Kona sem getur unnið fulla vinnu meðfram fullu háskólanámi. Kona sem þarf að fara oftar á stefnumót með manninum sínum. Kona sem er að fara að útskrifast með fjórðu háskólagráðuna í júní. Kona sem er umkringd sterku, réttsýnu og vinnusömu fólki.

Ég er bara kona sem hefur ómælda ástríðu fyrir því að ganga í verkin í stað þess að sitja í sófanum og væla yfir því sem má betur fara.

Loforð inn í næsta kjörtímabil
Að vera oddviti í kosningabaráttu er líklega skemmtilegasta og mest krefjandi hlutverk sem ég hef tekið að mér. Ég iða í skinninu að komast í bæjarstjórn á Akureyri og gefa mig alla að því, því Viðreisn býr yfir einstökum mannauði, mikilli reynslu og ofboðslega sterkri liðsheild. Við erum nýtt fólk með nýja sýn og nýja nálgun.

Að setja X við C í dag er að setja X við ástríðu, orku og vinnusemi.

Því get ég lofað.

Lovísa Oktovía Eyvindsdóttir er oddviti Viðreisnar á Akureyri fyrir sveitarstjórnarkosningarnar í dag.