Gerum garðinn frægan og tryggjum framtíð Kvenfélagsgarðsins í Þorpinu

Kvenfélagsgarðurinn er sannkallað óskabarn Kvenfélagsins Baldursbráar. Garðurinn var settur á fót árið 1936 og er því 90 ára. VG telur að það væri kjörið að halda upp á tímamótin með samstarfi bæjarins við kvenfélagið um að gera hann aftur að hlýlegu, grænu svæði fyrir íbúa bæjarins og sérstaklega Þorpsins.

Fyrir rúmum mánuði rituðum við grein þar sem við minntum á mikilvægi þess að varðveita Kvenfélagsgarðinn sem og önnur græn svæði í Akureyrarbæ. Til að varðveita garðinn til frambúðar þarf að eiga sér stað fremur kostnaðarlítil uppbygging á reitnum. Slíkar endurbætur hefðu það ekki að markmiði að breyta garðinum en myndu hafa mikil áhrif á möguleika íbúa í Þorpinu til að eignast fagurt grænt svæði, með öllum þeim kostum sem því fylgja.

„Hvers vegna ættum við að hafa áhyggjur af framtíð Kvenfélagsgarðsins?“ er kannski eðlileg spurning. Nýbygging tvíbýlisins við Kvenfélagsgarðinn, sem og frekari uppbygging í námunda hans, sýnir að ekki hefur verið lögð næg áhersla á að vernda, viðhalda og efla græn svæði í Holta- og Hlíðahverfi. Það er ekki of seint.

Í garðinum var reistur steinn í tilefni af 90 ára afmæli Kvenfélagsins Baldursbrá. Á steininum er farið yfir sögu garðsins. Síðar var reist tvíbýli og steinninn er ekki lengur sýnilegur frá gangstéttinni. Kvenfélagskonurnar hafa reynt að fá steininn færðan, en það hefur alltaf þurft að bíða betri tíma. Það væri sjálfsögð aðgerð af hálfu bæjaryfirvalda að verða við beiðni kvenfélagsins og koma steininum betur fyrir, þar sem fólk getur gengið að honum, lært um og minnst sögu garðsins.

Í fyrri grein báðum við fólk um tillögur að viðbætum við Kvenfélagsgarðinn, bæði í gegnum Google Forms og síðan á óformlegum fundi með Kvenfélaginu Baldursbrá. Ljóst er að bæjarbúum, ekki síst íbúum í Þorpinu, er mjög annt um framtíð svæðisins.

Við áttum góðan fund með félagskonum kvenfélagsins. Þær voru sammála um flest allt sem varðaði garðinn og höfðu sterkar skoðanir en hógværar hugmyndir um umbætur. Þeim er annt um ástand trjánna á svæðinu og vilja að garðinum sé haldið við. Þeim leist vel á að koma fyrir blómabeðum og nytjarunnum. Sömuleiðis rifjuðu þær auðvitað upp gamla tíma og sögðu okkur frá því sem áður var ræktað í garðinum.

Um eitt voru kvenfélagskonurnar örlítið ósammála, það er hvað varðaði berin. Það er að segja hvaða ber skyldu vera í garðinum. Það væri þó auðveld og skemmtileg aðgerð að koma upp nytjarunnum. Við gætum komið fyrir rifsberja- og sólberjarunnum, krækiberjalyngi og jafnvel jarðaberjum. Með því væri hægt að gera garðinn litríkan og skrautlegan stóran hluta ársins. Svo væri auðvitað hægt að endurvekja söguna og vera með rabarbara, rófur og kartöflurækt, eins og konurnar rifjuðu upp, sælla minninga.

Einnig væri það verulega góð viðbót við garðinn að koma fyrir bekkjum við gróður, þar sem hægt væri að setjast, spjalla og njóta náttúrunnar. Samhliða því væri kjörið að koma upp litlum leiktækjum til þess að ung börn gætu notið þess að heimsækja garðinn.

Við teljum það vera það minnsta sem við getum gert, sem bæjarfélag, að leyfa rödd kvenfélagskvennanna að heyrast og taka tillit til þeirra óska. Það voru jú þær sem gáfu okkur garðinn. Fyrir það getum við verið þakklát.