eftir Hugin Frey Þorsteinsson.

Það er mikið fagnaðarefni að Alþingi hefur nú frestað afgreiðslu á lagafrumvarpi sem opnað hefði á innflutning á hráu kjöti hingað til lands. Enginn vafi er á því að samstaða og samtakamáttur Bændasamtakanna, íslenskra matvælaframleiðenda og neytenda, sérfræðinga í matvælaheilbrigði og fjölmargra sveitarfélaga á landsbyggðinni hefur skipt sköpum um að málinu var slegið á frest. Frestunin er í samræmi við tillögur Vinstri grænna sem kynntar voru í fundaröð flokksins 13.-14. maí sl. en Vinstrihreyfingin – grænt framboð hefur látið til sín taka í málinu.

Því verður hins vegar ekki á móti mælt að það voru mikil vonbrigði að meirihluti bæjarstjórnar Akureyrar sá sér ekki fært að styðja tillögu fulltrúa Vinstri grænna þess efnis að ríkisstjórnin ætti að fresta málinu þegar hún var lögð fram í bæjarstjórn þann 20. maí sl. Í stað þess var tillögu Vinstri grænna vísað til bæjarráðs sem taldi sig ekki geta afgreitt málið á næsta fundi sínum heldur þeim sem var haldinn 29. maí sl. eftir að Alþingi hafði frestað afgreiðslu málsins.

Málatilbúningur meirihluta bæjarstjórnar í þessu máli er með öllu óskiljanlegur í ljósi þeirra gífurlegu hagsmuna sem atvinnulífið á Akureyri hefur að gæta. Ekki verður hann skiljanlegri í ljósi þess að sjávarútvegs- og landbúnaðarnefnd sendi Akureyrarbæ erindi þess efnis strax þann 14. apríl um að veita málinu umsögn. Í stað þess að nýta það tækifæri til að undirstrika mikilvægi Akureyringa vegna málsins, ákváðu forystumenn meirihlutans að stinga erindi sjávarútvegs- og landbúnaðarnefndar undir stól og svara því ekki af þeirri ástæðu að málið væri ekki það mikilvægt að mati meirihlutans. Sú afstaða ein og sér hlýtur að vekja upp ýmsar spurningar um sýn forystumannanna á atvinnulífið á Akureyri. Kjörnum bæjarfulltrúum var ekki kynnt erindið og það fékk enga umfjöllun á vettvangi bæjarins, hvorki í bæjarstjórn, bæjarráði né öðrum nefndum og ráðum Akureyrarbæjar. Öðrum erindum frá Alþingi, líkt og skipulags- og mannvirkjalög, fjölmörgum frumvörpum um skólamál og þingsályktunartillögu um þyrlubjörgunarsveit var öllum samviskusamlega svarað þegar eftir því var leitað af Alþingi fyrr í vetur. Hvers vegna ekki matvælafrumvarpinu?

Skýringar bæjarfulltrúa meirihlutans á því að tillaga Vinstri grænna fékkst ekki afgreidd í bæjarstjórn á sínum tíma var í þá átt að þeir hefðu þá ekki haft tíma til að kynna sér málin eru þeim sjálfum til háborinnar skammar í ljósi þess að mánuði áður hafði nefnd á vegum Alþingis boðið þeim að mynda sér skoðun.

Að lokum er ástæða til að undirstrika að matvælaframleiðsla er ein stærsta undirstöðuatvinnugreinin við Akureyri og Eyjafjörð. Því miður hafa Akureyringar stundum þurft að horfa upp á hnignun öflugra iðngreina vegna þess að menn sýndu ekki nægilega fyrirhyggju né samstöðu í að verja sína hagsmuni. Vonandi mun því núverandi meirihluti vera vandvirkari í umfjöllun sinni um framtíð matvælaframleiðslu á svæðinu svo hægt verði að efla hana enn frekar. 

Huginn Freyr Þorsteinsson er formaður VG á Akureyri.

eftir Hannes Rúnar Hannesson.

Evrópumót karlalandsliða í knattspyrnu hefst þann 7. júní næstkomandi og þá fer í hönd tuttugu og tveggja daga knattspyrnuveisla. Mótið verður að vanda í beinni útsendingu á Ríkissjónvarpinu, öllum til mikillar gleði og eftirvæntingar. Útsendingarnar sjálfar munu líkast til taka um fimm klukkutíma af dagskrártíma sjónvarpsins þegar mest lætur og því verður óþarfa dagskrárliðum, líkt og fréttatímum, hliðrað til eða þeir einfaldlega geymdir til betri tíma. Þetta er þó bara rjóminn því ekki má gleyma öðrum tengdum dagskrárliðum svo sem samantektum, leikgreiningum og upphitunum. Leiktímar eru einnig mjög heppilegir: 16:00 og 18:45.

Það vill svo skemmtilega til að þetta herrans ár 2008 má á Íslandi enn finna byggðir sem einungis hafa aðgang að „fríu“ sjónvarpsefni í gegnum RÚV. Íbúum þessara byggða bíður því óneitanlega uppbyggilegt sumarfrí í júní mánuði. Knattspyrnuáhugamennirnir geta fjárfest í þykkum gluggatjöldum og notið þess að fylgjast með stórmótinu óáreittir enda engin samkeppni um sjónvarpið á leiktímum. Hinna (þessara örfáu sem ekki fylgjast með fótbolta) bíður þó ekkert slor; íslenska sumarið er handan við hornið með tilheyrandi vellystingum.

Hvers konar rugl er þetta eiginlega? Það getur einfaldlega ekki verið réttlætanlegt að dagskrá Ríkissjónvarpsins sé nánast einskorðuð við útsendingar frá einni íþrótt á „primetime“ sjónvarpstíma í rúmar þrjár vikur. Hver einasti sjónvarpseigandi er skikkaður til að greiða afnotagjald fyrir Ríkissjónvarpið og forgangsröðun sem þessi þjónar einfaldlega ekki hagsmunum meirihlutans. Það er vissulega frábært fyrir áhugamenn að hafa svo greiðann aðgang að mótinu en fórnarkostnaður hinna er ekki réttlætanlegur.

Forsvarsmenn RÚV bera því við að dreifikerfi annarra stöðva nái ekki til allra landsmanna. Lausnin er því afskaplega einföld og löngu tímabær; tryggja þarf aðgang allra landsmanna að fullkomnu dreifikerfi fyrir sjónvarp og internet hið allra fyrsta og engar refjar.
Í júní ætla ég hins vegar að svekkja mig á því að geta ekki sleikt sólina á Austurvelli á meðan ég horfi á Spánverja vinna EM 2008.

Höfundur er nemi. Pistillinn birtist á www.deiglan.is þann 14. maí og er þaðan tekinn.

"Bloggfréttatilkynning" Hólmgeirs Karlssonar miðvikudaginn 30. apríl 2008.

Einum allra hæfasta mjólkuriðnaðarmanni okkar, Oddgeiri Sigurjónssyni ostameistara á Akureyri, var sagt upp störfum í dag að tilefnislausu í skjóli flausturkenndra hagræðingaraðgerða innan MS. Samrunaferlið allt frá því að Mjólkursamsalan, Osta- og smjörsalan og Norðurmjólk sameinuðust undir merkjum MS í ársbyrjun 2007 er ein sorgarsaga fyrir íslenska bændur sem jafnframt eru eigendur fyrirtækisins.

Í stað þess að nýta samrunakraft fyrirtækjanna hefur fjármunum verið sólundað með röngum fjárfestingum, illa ígrunduðum ákvörðunum og mannaráðningum á sama tíma og markvisst þróunarstarf og markaðssókn hefur vikið eða fallið í skuggann af innri átökum æðstu stjórnenda og ráðaleysi. Staðan sem við blasir er stórfelldur taprekstur sem fyrst og fremst tengist illa skipulögðum ferlum, röngum fjárfestingum og yfirmönnun í yfirstjórn fyrirtækisins á suðvestur horninu ásamt því að óþörfum einingum er ekki komið úr rekstri. Ég hef fylgst vel með þessu ferli, af hliðarlínunni, allt frá því ég skildi við iðnaðinn er Norðurmjólk lauk sinni göngu og varð hluti af MS.

Margt hefur mér blöskrað tengt ákvörðunum sem ég hef þó látið hjá líða að skrifa um eða tjá mig um opinberlega enda upptekinn af störfum mínum nú á öðrum vettvangi. Í dag tók þó steininn úr götunni er ég heyrði af anga hagræðingaraðgerða sem náðu til mjólkurvinnslunnar á Akureyri með þeim hætti að einum allra hæfasta mjólkuriðnaðarmanni okkar, Oddgeri Sigurjónssyni, var sagt upp störfum af tilefnislausu undir yfirskrift hagræðingar í kjölfar samruna fyrirtækjanna. Fyrir utan þá staðreynd að mjólkurvinnslan á Akureyri, áður Norðurmjólk, er eina einigin í samsteypunni sem er að skila framúrskarandi rekstrarárangri þrátt fyrir stórtap á samsteypunni, þá er Oddgeir sá aðili þar nú sem hefur mesta reynslu og framúrskarandi og víðtæka þekkingu og hæfni sem enginn annar á staðnum státar af að öðru góðu fólki ólöstuðu. Einstaklingur sem er fyrirtækinu gríðarlega verðmætur og á stóran þátt í að fyrirtækið er að ná þeim árangri sem raun ber vitni.

Árangurinn á Akureyri er engin tilviljun því þar hefur mjólkurvinnsla verið rekin um árabil með arðsemi, framúrskarandi gæði og markaðssókn að leiðarljósi og sú eining því að skila góðri afkomu nú þar sem menn hafa aðlagað sig að breyttum markaðsaðstæðum hverju sinni.

Undirrót vanda MS í dag er mislukkað samrunaferli Mjólkurbús Flóamanna, MBF, og Mjólkursamsölunnar í Reykjavík sem gerðist fyrir samrunann stóra. Úr þeim samruna var aldrei unnið og m.a. búið að eyða gríðarlegum fjármunum í hönnun mannvirkja á Selfossi sem síðan var hætt við að ráðast í þar sem menn hurfu frá því að leggja af mjólkurvinnslu í Reykjavík. Stórum fjármunum var einnig eytt í byggingu sérhæfs vörubílaverkstæðis á Selfossi sem nú er ljóst að aldrei verið nýtt af samsteypunni, enda af þeim toga að ógerningur er að reikna arðsemi í þá framkvæmd. Hagræðingaraðgerðir tengdar mjólkurvinnslu, pökkun og dreifingu á suðurhorninu sem áttu að skila hundruðum miljóna hafa engar náð fram að ganga. Í dag situr félagið þess í stað uppi með hálfnýtta fasteign Osta- og smjörsölunnar og stendur frammi fyrir verulegum fjárfestingum í húsnæði MS á Bitruhálsi þar sem hætt var við að flytja mjólkurpökkun til Selfoss. Hagræðingaraðgerðir tengdar öðrum mjólkurbúum hafa einnig verið mjög ómarkvissar og flestar runnið út í sandinn og sitja menn nú uppi með stórfellt tap á einingum. Sem dæmi þá situr mjólkurbúið á  Blönduósi eftir með vörusamsetningu og rekstur sem engan veginn getur gengið upp, algjörlega misheppnaðar aðgerðir tengdar mjólkurvinnslu á Egilsstöðum, sem allar voru dregnar til baka svo eitthvað sé nefnt. Ekkert hefur verið klárað af því sem átti að skila hagræðingu í kjölfar sameiningar og nú þegar kreppir að og stjórn fyrirtækisins kallar ákveðið á aðgerðir er enn einu sinni gripið til flausturkenndra aðgerða sem í tilfelli vinnslunnar á Akureyri, sem varð ástæða til skrifa minna, geta ekki skilað sér í öðru en enn frekari veikingu fyrirtækisins.

Fólk var slegið á Akureyri í dag yfir þessum furðulegu tíðindum og þungt hljóð í fólki sem ég heyrði frá í mjólkurvinnslunni, enda enginn sem skildi upp né niður í þessum ákvörðunum. Þetta eru váleg tíðindi á sama tíma og vegið er að þessari grein með þeirri ógn og veikingu á samkeppnisstöðu sem óhjákvæmilega hlýst af auknu frelsi í innflutningi á landbúnaðarvörum sem boðuð er af yfirvöldum. Nú er tími til kominn að bændur fari að átta sig og taki á sig rögg áður en illa fer fyrir þessum verðmæta og mikilvæga rekstri, því stéttin sem slík mun eiga nóg með að verjast harðnandi samkeppni á opnum alþjóðamarkaði með matvörur sem við erum smám saman að verða þátttakendur í.

Mér er brugðið bændanna vegna sem og vegna okkar neytenda.

Hólmgeir Karlsson er fyrrverandi forstöðumaður þróunar- og markaðssviðs Norðurmjólkur og var áður framkvæmdastjóri Mjólkursamlags KEA.

http://hk.blog.is/blog/hk/entry/525819/

Kolbrún Halldórsdóttir skrifar.

Arnar Páll Hauksson fréttamaður Ríkisútvarpsins er betur að sér um stöðu heilbrigðisráðherra en ráðherrann sjálfur. Það var ömurlegt að hlusta á ráðherrann hiksta og stama þegar Arnar Páll spurði hann í kvöldfréttum Ríkisútvarpsins ohf í kvöld, hvort ekki væri liðinn fresturinn sem ráðherrann hefði til að slá uppsögnum hjúkrunarfræðinganna hundrað á frest . „ Ja, menn eru nú bara að fara yfir hvernig best er að vinna í þessari stöðu….“ var meðal þess sem ráðherrann stundi upp óöruggur, en alls ókunnugt um 37. grein laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, sem heimilar stjórnvaldi, í þessu tilfelli heilbrigðisráðherra sjálfum, að lengja uppsagnarfrest starfsmanna ef þannig háttar til að svo margir leiti lausnar samtímis eða um líkt leyti í sömu starfsgrein að til auðnar um starfrækslu þar mundi horfa ef beiðni hvers um sig væri veitt, eins og segir í lagatextanum.

Vilji hjúkrunarfræðinga er skýr, þær ætla ekki að láta ráðherrann eða stjórn Landspítala – Háskólasjúkrahúss þvinga fram vaktafyrirkomulag sem lækkar faglegar kröfur á skurðstofum og stefnir lífi og heilsu sjúklingum í voða. Þess vegna ætla þær að ganga út á miðnætti annað kvöld.

Nú er rétt að forsætisráðherra Geir Haarde endurskoði orð þau sem hann lét falla í einni stystu þingræðu vetrarins og hann flutti í gær, aðspurður um yfirvofandi neyðarástand á LSH. „Ég hef góðar vonir um að úr þessu máli muni rætast með viðeigandi hætti áður en mjög langt um líður“. Það er ljóst að vonir ráðherrans eru nú að engu orðnar og heilbrigðisráðherrann stendur á gati. Hvað ætlar ríkisstjórnin nú að gera?

Ætlunarverk Sjálfstæðisflokksins er augljóslega að veikja heilbrigðiskerfi þjóðarinnar svo að það verði loks þvingað inn í einkavæðingu. Hluti þeirra þvingunaraðgerða kom berlega í ljós fréttum í gærkvöldi þegar starfandi forstjóri LSH tilkynnti að breytingum á vaktakerfinu yrði frestað fram í október. Ekki var á forstjóranum að skilja að hjúkrunarfræðingar ættu annarra kosta völ en að sætta sig við ákvörðun yfirstjórnarinnar, þó þeim yrði gefinn lengri tími til að aðlagast hugsuninni um breytingarnar, en upphaflega hafði verið ráðgert. Hér er um að ræða valdboð að ofan, fætt og fóstrað af frjálshyggjupostulum Sjálfstæðisflokksins. Það verður tekið til umræðu á Alþingi á morgun, það geta menn reitt sig á.

Til glöggvunar þá er hér 37. grein laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 70/1996:
37. gr. Nú vill embættismaður biðjast lausnar, og skal hann þá gera það skriflega og með þriggja mánaða fyrirvara, nema ófyrirsjáanleg atvik hafi gert hann ófæran um að gegna embættinu eða stjórnvald, sem lausn á að veita, samþykki skemmri frest.
Skylt er að veita lausn ef hennar er löglega beiðst. Þó er óskylt að veita lausn frá þeim tíma sem beiðst er ef svo margir leita lausnar samtímis eða um líkt leyti í sömu starfsgrein að til auðnar um starfrækslu þar mundi horfa ef beiðni hvers um sig væri veitt. Getur stjórnvald þá áskilið lengri uppsagnarfrest, allt að sex mánuðum, en á meðan heldur embættismaðurinn óbreyttum launakjörum og réttindum. Ákvörðun þessi skal tilkynnt embættismanni svo fljótt sem verða má og eigi síðar en þegar sex vikur eru eftir af upphaflegum uppsagnarfresti.

Höfundur er alþingismaður.

Bjarkey Gunnarsdóttir og Þuríður Lilja Rósenbergsdóttir skrifa.

Hefur skólinn nægan tíma til að mennta barnið í því sem honum er ætlað?
Töluverð umræða hefur verið um heimanám barna undanfarið og sitt sýnst hverjum. Efni lokaverkefnis okkar við KHÍ vorið 2005 sneri einmitt að heimanámi og hvort skólinn hefði yfir höfuð nægan tíma til að mennta börn í því sem honum er ætlað.
Í þessari umræðu teljum við að  kennurum beri að líta til þess vinnutíma sem barninu er ætlað að vinna og sinna skyldum sínum. Lenging skólaskyldu á síðustu áratugum hefur orðið til þess að skólinn tekur orðið meiri tíma í lífi hvers einstaklings en áður. Íslenskir kennarar hafa nú yfir stórum hluta vökutíma barnsins að ráða til að koma því kennsluefni til skila sem þeim er ætlað samkvæmt námskrá. Jafnvel er svo komið að þeir foreldrar sem myndu kjósa lengri tíma til samvista með börnum sínum eru settar skorður vegna þess ramma sem lögin setja þeim. Þeir fá því oft þreytt börn heim sem hafa eytt löngum tíma við nám og störf og hafa jafnvel þurft takast á við ýmis konar áreiti eins og fylgir því að vera á stórum vinnustað.

Efasemdir um ágæti heimanáms
Af þessum sökum er vaxandi efasemda farið að gæta um ágæti heimanáms, ekki síst þar sem ekki virðist draga úr því að neinu marki þrátt fyrir stöðugt lengri skóladag. Er það heimanám þegar bætt er við kennslustund í skólanum og nemendur aðstoðaðir þar við námið? Okkur er ljóst að heimanám í formi lesturs er nauðsynlegt. Efla þarf lestrarhæfni barna og auka lesskilning og ættu flestir að komast yfir það án mikilla erfiðleika – hver með sínum hætti.
En við hljótum líka að þurfa rýna í kennsluhætti og umhverfi. Kennarar geta ekki bara tekið til sín þann tíma sem þeir telja sig þurfa til kennslu, ráðstafað honum til áframhaldandi náms heima og þannig gengið, stundum ótæpilega, á tíma barna og fjölskyldna þeirra eftir að skóladegi líkur. Hver er réttur barna og fjölskyldna til að njóta samvista á þann hátt sem þau vilja og til sinna annarri menntun en þeirri sem skólinn einn ákveður? Við teljum að nú  þurfi að staldra við og ígrunda vel það sem skólanum er ætlað að kenna, því ljóst er að það er aldrei hægt að gera allt, né komast yfir allt, þó við gjarnan vildum. Við verðum því að átta okkur á  hvenær nám hættir að vera nám og verður þess í stað ítroðsla fáum til gagns né gamans!

Áhrif langs skóladags
Ljóst er að kanna þarf enn frekar hvaða áhrif langur skóladagur hefur á líðan barna og hvort heimanám, í því formi sem það virðist algengast, sé í raun nauðsynlegt og hvort ekki sé eðlilegt að vinnudegi grunnskólabarna sé að öllu jöfnu lokið þegar skóladegi/skyldu lýkur. Rétt eins og fullorðna fólkið, geta börn fengið nóg af löngum og ströngum vinnudegi á stórum vinnustað þar sem áreitið er mikið. Þetta finna kennarar stundum vel fyrir á eigin skinni að afloknum vinnudegi. Börn hafa hinsvegar mun minna úthald hvað þetta varðar og því má gera ráð fyrir því að þau séu fyrir löngu búin að fá nóg þegar við fullorðna fólkið finnum fyrir slíku. Í ljósi þessa má segja að það sé ósanngjarnt þegar er komið að mesta álagstíma fjölskyldunnar við lok vinnudags foreldra að gerð sé krafa til barna um að þau eigi þá eftir að skila hluta að námi sínu þegar ætti að vera komið að þeirra hvíldartíma.
Við þurfum að hafa að leiðarljósi velferð barnanna  og hvernig börn við viljum sjá vaxa úr grasi. Börn fá á sig mikla gagnrýni um að þau kunni ekki orðið að leika sér! Hvað veldur?

Bjarkey Gunnarsdóttir og Þuríður Lilja Rósenbergsdóttir eru grunnskólakennarar.

eftir Jón Bjarnason

Steingrímur J. Sigfússon hefur bæði á Alþingi og í fjölmiðlum gert ítarlega grein fyrir  tillögum okkar Vinstri grænna í efnahagsmálum á undanförnum misserum.  Steingrímur benti réttilega á að efnahagsvandinn og óreiðan  sem nú er glímt við væru fyrst og fremst heimatilbúin.  Á sínum tíma var talað um ógnarjafnvægi í efnahagsmálum þegar stóriðjuframkvæmdir fóru á fullt, samtímis því að skattar voru  lækkaðir á hátekjufólki og bankarnir voru einkavinavæddir. Öllum mátti vera ljóst að sá glannaskapur sem viðgekkst í efnahagsmálum gæti ekki gengið upp til lengdar og við því var varað.  Lækkun á lánshæfi ríkissjóðs er fyrst og fremst vantraust á efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar.

Tillögur vinstri grænna
Um þessa stefnu ríkisstjórnarinnar stóð slagurinn á Alþingi milli þingmanna vinstri grænna  og Sjálfstæðisflokksins. Þingflokkurinn flutti ítrekað   tillögur:  „Um aðgerðir til að tryggja  efnahagslegan  stöðugleika“ sem fluttar voru  bæði 2005, 2006, 2007 og nú síðast 2008 en þar segir: „ Markmið laga þessara er að grípa til ráðstafana til að endurheimta efnahagslegan stöðugleika, ná verðbólgu á nýjan leik inn fyrir viðmiðunarmörk Seðlabankans , skapa forsendur til að vaxtalækkunarferli geti hafist, tryggja kaupmátt umsaminna launa og treysta undirstöður atvinnulífs og íslensks þjóðarbúskapar almennt“ Ef tillögum okkar þingmanna Vinstri grænna hefði verið fylgt væri staða  þjóðarbúsins nú önnur og betri. Ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins fylgir óbreyttri stefnu undanfarinna ára og  þykist  vera stödd á einskonar kappleik og í stað þess að líta í eigin barm, kennir hún  krónunni eða Danskinum um þegar illa fer.

Ríkisstjórnin stingur höfðinu í sandinn
Seðlabankinn hefur hækkað stýrivexti stanslaust síðan árið  2004. Til hvers?  Jú, til að berjast gegn verðbólgu eins og honum er ætlað, berjast gegn þenslu. Samt hefur hann aldrei náð verðbólgumarkmiðum sínum þennan tíma. Hvað hefur ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins gert til að slá á þensluna?  Jú, af stórhug sínum frestaði hún  vegaframkvæmdum á Vestfjörðum! Hún einkavæddi bankana alla í einu og afhenti þá pólitískum vildarvinum á silfurfati. Hún lækkaði skatta á hátekjufólk og fyrirtæki. Hún réðst í  hömlulausar stóriðjuframkvæmdir fyrir fleiri hundruð milljarða króna á örfáum misserum. Bankar og fjármálstofnanir veðsettu íslenskt atvinnulíf og þutu með fjármunina í  „útrás“ á einkaþotum um heiminn. Það hlaut eitthvað að bresta.

„Ógnarjafnvægi“ á einkaþotum um heiminn
Forsvarsmenn Seðlabankans vöruðu stjórnvöld þá við og töluðu um „ógnarjafnvægi í efnahagsmálum“.  Það kæmi að skuldadögum.  „ Framkvæmdir við virkjanir og álbræðslur, sem til samans slaga að umfangi upp í þriðjung landsframleiðslu eins árs, fela í sér meira  umrót í þjóðarbúskapnum en nokkurt annað land sem hagar peningastefnunni með svipuðum hætti hefur þurft að glíma við“ ( Seðlabankinn 18. febr. 2005). Haustið 2005 kveður svo við enn harðari tón hjá bankanum: „ Ójafnvægi í þjóðarbúskapnum hefur aukist verulega“.   
Þá var Davíð Oddsson forsætisráðherra, en honum  þótti í þann tíma ekki ástæða til að taka mark á aðvörunum Seðlabankans.
Þá var varaformaðurinn Geir Haarde fjármálaráðherra og jafn aðgerðalítill og nú.
Ég bíð spenntur eftir því að ágætir fréttamenn á fjölmiðlum sjái í gengum spilið. Þeir gætu t.d. spurt þá Davíð og Geir, sem farið hafa með stjórn efnahagsmála öll þessi ár,  hvort  nú  sé ekki einmitt að koma fram það sem spáð  var fyrir 3 – 4 árum að óbreyttri  stjórnarstefnu.

“Bubbi kóngur“ og hirð hans
Á námsárum sínum sló Davíð Oddsson í gegn sem „Bubbi kóngur“ í skólaleikriti. Síðar varð hann æðstráðandi á Íslandi, eins konar Bubbi kóngur, og hefur sem slíkur oftsinnis tekið sviðið,  nú síðast með nýju Íslandsmeti í vaxtahækkunum. Ef handriti þessa sjónarspils verður ekki breytt hið snarasta verður slegið heimsmet í vaxtaokri enda bauðst seðlabankastjórinn til að gera enn betur ef víman og dofinn rynnu ekki af ríkisstjórninni. Svo allt væri nú á sínum stað hnýtti hann um leið í bankana (les Kaupþing) fyrir að gera atlögu að krónunni sér til ávinnings.  Aumt var að sjá oddvita ríkisstjórnarinnar koma í fjölmiðla eins og rakka í bandi „kóngsins“.  En á leiksviði dagsins var víst hver á sinni fjöl. Sami kóngur og sama hirð og undanfarin 17 ár.  Spurning er hvort þessi sýning sé  trúverðug mikið lengur.
 
Verður að breyta um stefnu í efnahagsmálum
Auðvitað átti Seðlabankinn ekki annarra kosta völ en freista þess að grípa inn í atburðarásina. Vandinn er sá að hann læknar engin mein einn og sér. Öll umgjörðin verður að breytast og þar þarf til samhæft átak.
Þess vegna hafa þingmenn vinstri grænna lagt fram ítarlegar tillögur um aðra og nýja stefnu í efnahagsmálum  þjóðarinnar.
Eins og nú horfir  borgar almenningur og heimilin í landinu brúsann fyrir  duglausa ríkisstjórn sem hamast við að gera ekki neitt.

Höfundur er þingmaður Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs í Norðvesturkjördæmi.

Hallgrímur Guðmundsson skrifar.

Eitt er það sem vakið hefur undrun eftir að Mannréttindanefnd Sameinuðu þjóðanna kvað upp úrskurð sinn um fiskveiðistjórnunarkerfið (kvótakerfið): Mig rekur ekki minni til að bæjar- og/eða sveitarstjórnir á Íslandi hafi skorað á stjórnvöld að bregðast við og virða álit Mannréttindanefndarinnar. Er bæjar- og sveitarstjórnum landsins slétt sama að
úrskurður af þessu tagi sé felldur á íslenska ríkið? Er engin ástæða fyrir stjórnir bæjar- og sveitarfélaga þessa lands að bregðast við og skora á stjórnvöld að virða mannréttindi þegna sinna?

Ég verð að spyrja: Eru stjórnir bæja og sveitarfélaga að styðja áframhaldandi mannréttindabrot með þögn sinni? Ef bæjar- og sveitarstjórnir svara þessu neitandi og segjast ekki styðja mannréttindabrot, væri þá ekki í lófa lagið fyrir þessar stjórnir að stíga það heillaspor að skora á stjórnvöld opinberlega að virða úrskurð nefndarinnar og bregðast við hið fyrsta?

Það er engu líkara en sofa eigi Þyrnirósarsvefninum góða þangað til nákvæmlega öll starfsemi í bæjum landsins deyr út og hvað þá? Á þá að hringja grenjandi til stjórnvalda, betlandi aumar ölmusur sér til handa, þeirra sömu stjórnvalda og drápu niður sjávarþorpin með mannréttindabrotum?

Ég bara spyr: Hvað er orðið að í þessu landi, er öllum sama hvernig er verið að fara með landsbyggðina? Nógu mörg eru vandamálin sem er verið að glíma við á höfuðborgarsvæðinu í dag þótt við bætum ekki landsbyggðinni við, þegar allir flýja þangað þegar búið verður að drepa allt niður út á landi.

Það er nú einu sinn hrár veruleikinn að við lifum ekki á góðum vegum, góðu netsambandi og málandi hver fyrir annan einu saman. Ekki plöntum við upp álverum í hverju sveitarfélagi. Það þarf að framleiða eitthvað líka, það þarf engan hagfræðing til að segja okkur það. Leyfið okkur að gera það sem við gerðum, það er að veiða fisk. Þannig urðu þessir bæir til.

Hér með er skorað á bæjar- og sveitarstjórnir að láta í sér heyra, annað er þeim ekki til sóma.

Hallgrímur Guðmundsson er formaður Framtíðar, samtaka sjálfstæðra í sjávarútvegi.

eftir Guðjón Bjarna Hálfdanarson.

Það er forvitnilegt að velta fyrir sér hvernig umferðalögin geta hvatt ökumenn til afbrotahegðunar. Pistlahöfundi eru umferðaljós sérstaklega hugleikin og vill vekja máls á því að stundum er betra að auka frelsi ökumannanna í umferðinni til þess að bæta umferðamenningu og auka löghlýðni borgaranna.

Á Íslandi, sérstaklega í Reykjavík, er mikil þörf á umferðaljósum til þess að stjórna umferðinni. Þörfin er þó misjöfn og mætti í raun skipta henni niður, annars vegar eftir vikudögum og svo hins vegar eftir tímum dagsins. Frá mánudögum til fimmtudaga á milli 07:00 – 23:00 má ætla að það sé mikil þörf á því að hafa umferðaljós til að stjórna umferðinni en eftir kl 23:00 er þörfin ekki eins mikil. Á þessum tímapunktum væri e.t.v. ráð að setja flest öll umferðaljóst á blikkandi gul.

Það er þó nauðsynlegt að hafa stærstu gatnamótin, eins og til dæmis Kringlumýrabraut og Miklabraut o.fl., með óbreyttu fyrirkomulagi. Á meðan fáfarnar götur eins og við Nýbýlaveg, Bústaðarveg ættu að vera með blikkandi gul ljós að kvöld- eða næturlagi.

Með því að breyta umferðarljósunum og setja gult blikkandi ljós á viðeigandi staði væri í raun verið að höfða til varkárni ökumanna og einnig taka sterkt upp hina gömlu góðu hægri reglu. Þetta fyrirkomulag myndi gera það að verkum að þegar aðilar væru á leið heim úr vinnu, skóla eða hvað eina annað þá væru þeir ekki að gerst lögbrjótar með því að fara yfir gatnamót á blikandi gulu sem þeir ella væru að gera ef þeir færu yfir á rauðu ljósi.

Þessi breyting myndi hafa það í för með sér að hugsanlega myndu ökumenn bera meiri virðingu fyrir umferðaljósunum á þeim tímum dagsins sem virkilega er þörf á því. Þegar reglurnar eru of strangar og nálægt því að vera ósanngjarnar þá getur það leitt til þess að hinn almenni ökumaður fari að vanvirða þær. Sú þróun er ekki þróun sem við viljum sjá verða.

Með því að taka tillit til ökumanna með því að breyta þar sem það á við, stjórnun umferðarljósa, er stuðlað að því að ökumenn sýni umferðarreglunum meiri virðingu.

Með þessi væri verið að auka frelsi ökumannsins í umferðinni en ekki hefta það með því að neyða ökumanninn til að stöðva þegar engin þörf er á því. Þetta myndi líklega bæta geðheilsu ökumanna og þannig stuðla að meira umburðarlyndi sem aftur myndi leiða til aukins öryggi í umferðinni.

Það er ekki æskilegt að við líði séu lög og reglur sem hvetja, annars löghlýðna borgara, til afbrotahegðunar. Ég held að það velji enginn að vera afbrotamaður og flestir forðist það í lengstu löð að brjóta af sér. Rödd skynseminnar er hins vegar mjög sterk rödd í hugum flestra og þegar hún segir þér að það skaði þig ekki að fara yfir gatnamótin, er lagabókstafur sem lítur út eins og rökvilla þegar ökumaðurinn ákveður að fara yfir gatnamótinu, veik mótbára.

Pistillinn birtist á www.deiglan.com þann 23. febrúar sl.

eftir Sigurð Arnar Ólafsson.

Undirritaður fagnar hugmyndum um nýja íþróttasjónvarpsstöð en fjallað var um málið m.a. í Morgunblaðinu í dag. Það orðið með öllu óþolandi hvernig fjölmiðlar á Íslandi matreiða fréttir ofan í landsmenn. Þar er örfáum útvöldum íþróttagreinum hampað á kostnað annarra og öfgarnar í umfjöllun eru ýmist í ökkla eða eyra. Í þessu samhengi má reyndar allt eins nefna dagblöð þar sem umfjöllun þeirra er einnig fádæma öfgafull og þar fer Morgunblaðið fremst í flokki. Og nú berast fréttir af því að RÚV ætli ekki að sýna bikarúrslitaleikina í blaki í beinni útsendingu eins og það hefur þó gert nær samfellt í á annan áratug. Leikirnir fara fram næstkomandi sunnudag.
Þessi einsleita umfjöllun gerir yngriflokkastarf og heilbrigða uppbyggingu fjölbreytts íþróttalífs í landinu afar erfiða enda er börnum og unglingum talið trú um að það séu ekki nema kannski 3-4 íþróttagreinar sem vert sé að stunda – ég hugsa að flestir íþróttaáhugamenn gætu nefnt þessar greina sem mér eru í huga. Afleiðingar þessa tel ég vera gríðarmikið brottfall unglinga úr íþróttum – sérstaklega á aldrinum 14-18 ára – sem er einmitt aldurinn þegar unglingar fara að spá meira í fjölmiðla og umheiminn. Af hverju að vera æfa íþrótt sem er einskis metin ???

Þar sem ég þekki vel til í blakíþróttinni get ég lýst hvernig þessi mál horfa að mínu mati við þeirri grein.
Ég hef setið í stjórnum hjá Blakdeild KA í 20 ár og einnig sat ég í stjórn BLÍ í 2 ár og vann m.a. við innleiðingu á krakkablaki á Íslandi þannig að ég tel mig þekkja málið nokkuð vel enda hefur það verið stanslaus barátta að reyna að koma blakíþróttinni á framfæri í fjölmiðlum. Þar virðist engu skipta þó mikill uppgangur sé í blakíþróttinni á Íslandi eftir innleiðingu á krakkablaki 2003 þar sem ungum iðkendum í blaki hefur fjölgað um nær 400% á 5 árum. Einnig er mjög öflug öldungahreyfing í blakinu með um 1000 iðkendur sem er væntanlega fjölmennasta öldungahreyfing landsins kannski á eftir golfinu. Síðast en ekki síst er blak ein af fjölmennustu íþróttum í heimi með um 250 milljón iðkendur í 218 þjóðlöndum. Til gamans má nefna þar sem við KA menn vorum með rússneskan þjálfara fyrir 2 árum að í Rússlandi einu stunda 600.000 manns íþróttina og þar ef eru 25.000 atvinnumenn.

Þrátt fyrir þetta gengur mjög illa að koma íþróttinni í fjölmiðla. Nýjasta dæmið er nú í kring um bikarúrslitaleiki Blaksambandsins sem fara fram nú um næstu helgi.  Þar hefur RÚV hefur ekki ennþá staðfest hvort sjóvarpstöðin ætlar að sýna úrslitaleikina beint. Þetta gerist þrátt fyrir að RÚV hafi sýnt bikarúrslitaleikina í blaki í beinni útsendingu nú nær samfellt á á annan áratug.

Annað dæmi er Morgunblaðið sem birtir ekki nema einstaka fréttir úr blakinu – helst af Íslands- og bikarmeisturum – og svo úrslit í tveimur línum í úrslitadálki blaðsins. Á sama tíma fá ákveðnar íþróttir kannski 2-4 síður í umfjöllun daglega. Þetta eru ótrúlegar öfgar og engan veginn réttlætanlegar að mínu mati. Þetta er auðvitað engin tilviljun heldur meðvituð ritstjórnarstefna blaðsins. Þess ber að geta að vikublaðið Vikudagur á Akureyri hefur sinnt umfjöllun um Blakdeild KA með miklum ágætum undanfarin ár.

Það eru fjölmargar íþróttagreinar í svipaðri stöðu og blakið hvað fjölmiðlaumfjöllun varðar í landinu. Að mínu mati ættu þessar greinar að snúa bökum saman og brjóta af sér þessa einsleitu umfjöllun. Sjónvarpsstöð er metnaðarfull hugmynd en dýr hugmynd. Kannski mætti byrja á því að sérsamböndin sem finnst að sér vegið tækju sig saman og stofnuðu sameiginlega fréttavef. Sjónvarpstöð gæti svo fylgt í kjölfarið.

Höfundur er áhugamaður um íþróttir barna og unglinga. Greinin er tekin af vefsíðu Blakdeildar KA og birtist þar 12. mars sl.

Helgi Már Barðason skrifar.

Nýtt leiðakerfi Strætisvagna Akureyrar hefur nú verið í notkun um nokkurra mánaða skeið og komin á það töluverð reynsla. Ekki er vafi á að það er að flestu leyti mun betra en hið gamla, enda hefur notkun vagnanna aukist mjög og farþegar afar ánægðir með að ekki þarf að greiða gjald fyrir þjónustuna. Ásamt bílastæðaklukkunum er ókeypis strætó án efa eitthvert mesta framfaraspor í samgöngumálum innanbæjar á seinni árum, auk þess sem bæði málin eru afskaplega budduvæn.

Vissulega eru vankantar á nýja leiðakerfinu. Þjónustan hefur til dæmis lítið lagast um helgar og aldeilis stórfurðulegt að ekki skuli boðið upp á akstur á laugardagsmorgnum. Börn og fólk sem ekki á bíl (eða kýs að nota hann lítið) getur þar með ekki notað vagnana til verslunarferða, enda er mörgum búðum lokað klukkan 14 á laugardögum. Alltof seint er því fyrir fólk, sem vill nota vagnana til að komast í búð, að fara af stað um eittleytið, en þá hefja vagnarnir akstur. Um helgar er einungis ekið á tveimur leiðum og af því leiðir að færri möguleikar gefast til að notfæra sér þjónustu vagnanna. Ég bý t.d. í Naustahverfi og kemst ekki með strætisvagni í Hrísalund, langi mig að versla þar, nema eftir talsverðum krókaleiðum og á ógnarlöngum tíma.

Þjónustan við Naustahverfið hefur hins vegar snarbatnað með nýja leiðakerfinu. Ég get að vísu ekki tekið vagn alla leið í vinnuna (verð að ganga tíu mínútna spöl eða bíða drjúga stund í miðbænum eftir öðrum vagni) en á hinn bóginn get ég tekið vagn við vinnustað minn og komist heim að dyrum á tæpum fimmtán mínútum. Það þykir mér fínt. Mjög fínt.

Undarlegt er þó að enn skuli Eyrarvagninn vera látinn aka vestur Grænugötu, þar sem hann þarf oft að bíða æði lengi eftir að geta tekið vinstri beygju inn á Glerárgötu. Óskiljanlegt er af hverju vagninn fer ekki beinustu leið suður Norðurgötu og þaðan eftir Strandgötu að Ráðhústorgi, enda engin biðstöð á þessum hluta Glerárgötunnar.

Raunar þykja mér akureyrskir bílstjórar afskaplega tillitslausir við strætó og ég vil gjarnan að átak hefjist sem fyrst til að veita strætisvögnum forgang, t.d. þegar þeir þurfa að beygja eða aka af stað af stæði eða frá kanti. Í Reykjavík er ástandið mun betra hvað þetta snertir, enda lengri hefð fyrir forgangi strætisvagna þar.

Vagnstjórar SVA eru yfirleitt afskaplega liprir og merkilegt hvað þeim gengur vel að láta vagnana halda áætlun, því að hún er býsna stíf á sumum leiðum.

Sem dyggum notanda SVA þykir mér nýja leiðakerfið að flestu leyti vel heppnað, með þeim vanköntum þó sem ég nefndi hér að ofan. Vona ég að þeir verði sniðnir af við fyrsta tækifæri og að fljótlega verði veitt betri þjónusta um helgar. Ég er sannfærður um að notendur mun ekki skorta þá fremur en á virkum dögum.

Viljið þið losna við svifrykið, sveitungar góðir? Notið þá strætó!

Höfundur er ritstjóri, áhugamaður um almenningssamgöngur og lítið gefinn fyrir svifryk.

eftir Fanneyju Birnu Jónsdóttur.

Fyrir Alþingi liggur nú frumvarp menntamálaráðherra til laga um framhaldsskóla. Í því frumvarpi, eins og öðrum þeim sem ráðherrann hefur lagt fram um skólastigin, má margt gott finna.

Framhaldsskólanemar hafa þó haft sitthvað misjafnt um það að segja og í síðustu viku hélt SÍF, Samband íslenskra framhaldsskólanema, fund þar sem þau sömdu ályktanir til umsagnar um frumvarpið sem og ýmislegt tengdu hagsmunabaráttu nemanna gagnvart skólayfirvöldum. Munu ályktanir þeirra verða birtar í vikunni.

Það sem mest fer fyrir brjóstið á talsmönnum framhaldsskólanemanna er breyting á núverandi reglum um nemendafélög, en í 39. grein frumvarpsins er gert ráð fyrir að nemendafélögin starfi alfarið á ábyrgð skólanna. Jafnframt eiga skólameistarar að staðfesta reglur um skipan og starfshætti nemendafélaganna. Í núgildandi lögum er gert ráð fyrir að í hverjum skóla starfi nemendaráð sem sinni hagsmunum nemenda og hafi einnig tillögu- og umsagnarrétt um markmið náms, námsefni og kennslutilhögun. Í fyrrnefndri grein frumvarpsins er hvergi gert ráð fyrir hagsmunagæsluþætti nemendafélaganna. Hins vegar er mælt fyrir um í 50. grein þess að foreldraráð skuli starfa við hvern framhaldsskóla, en hlutverk þess á að vera að styðja við skólastarfið, haga að hagsmunamálum nemenda og í samstarfi við skólann efla samstarf foreldra og forráðamenn ólögráða nemenda við skólann. Tekið er fram að félagsmenn foreldraráðsins geti verið foreldrar nemenda við skólann. Hagsmunagæsla foreldranna er því bundin í lögin en ekki gert ráð fyrir aðkomu nemenda að henni. Hér má benda á hið augljósa að væntanlega um helmingur framhaldsskólanema hafa náð lögræðisaldri og því meira en óeðlilegt að svokallað foreldraráð, sem er nýmæli, skuli vera eini vettvangurinn í lögunum sem hefur lögbundið hagsmunagæsluhlutverk.

Nemendafélögin eru hér í raun sett undir hælinn á skólayfirvöldum og eiga erfiðara með að koma sínum málum á framfæri um hag félagsmanna sinna og eru algerlega valdalaus þegar kemur að stjórnun skólans. Nemendur munu eiga fulltrúa í skólaráði, en skólaráð skal vera skólameistara til samráðs og aðstoðar við stjórn skólanna. Ljóst er að nemendafélögin hafa ekki öll sama rétt í skólaráðum eins og staðan er í dag, en einhver hafa nú ekki fulltrúa í skólaráði síns skóla og enn fleiri aðeins áheyrnarfulltrúa. Í núgildandi reglugerð um skólaráð við framhaldsskóla segir að nemendaráð skuli kjósa tvo fulltrúa í skólaráð. Í henni segir að hlutverk skólaráðs sé m.a. að vera skólameistara til aðstoðar og ráðgjafar um stjórn skólans, fjalla um starfsáætlun hans og framkvæmd hennar, fjallaum skólareglur, umgengnishætti, vinnu- og félagsaðstöðu nemenda o.fl. Skulu verkefni ráðsins haldast óbreytt með nýju lögunum. Í skólanefnd munu nemendafélögin eiga einn áheyrnarfulltrúa með málfrelsi og tillögurétt, en hlutverk nefndarinnar er m.a. að marka áherslur í starfi skólans og stuðla að sem bestri þjónustu o.fl. Með þessu einu eru réttindi nemendafélaganna, sem hagsmunaaðilar, til aðkomu af stjórnun skólanna og þjónustu við nemendur ekki nægilega tryggð.

Það þarf vart að taka fram mikilvægi þess að nemendur, sama á hvaða skólastigi eftir að ákveðnum aldri er náð, heyi baráttu til að standa vörð um hagsmuni sína og sjái til þess að raddir þeirra heyrist sem víðast. Framhaldsskólanemendur eru upp til hópa best til þess fallnir sjálfir að taka ábyrgð á gjörðum sínum og ákvörðunum. Ákvarðanir þurfa að vera, í það minnsta að einhverju leyti, dreifðar á margar hendur. Sjálfsagt er að tillitssemi ríki milli nemenda, kennara og skólastjórnenda, og sjónarmið allra aðila séu inni í myndinni þegar ákvarðanataka á sér stað. Nemendur skulu geta komið skoðunum sínum á framfæri við stjórn skólans og geta treyst því að yfirvöldin taki þær skoðanir til greina, sem og að hafa beinan ákvörðunarrétt um hvernig námi þeirra er háttað. Nemendafélög eru hagsmunasamtök nemenda og málsvari þeirra gagnvart skólayfirvöldum. Það er eitt helsta grundvallarhlutverk nemendafélaga og skal ekki af þeim tekið.

Pistillinn er tekinn af www.deiglan.com og birtist þar 11. mars 2008.

eftir Jón Bjarnason.

Blekið var ekki þornað á samningnum við Ólaf F. Magnússon þegar forystumenn Sjálfstæðisflokksins í borginni höfðu svikið hann í flugvallarmálinu.
Aðalbaráttumál Ólafs og F-listans var að flugvöllurinn yrði áfram í Vatnsmýrinni. Á það benti hann þráfaldlega er hann var spurður um meirihlutaslitin og rökin fyrir samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn.
Á fundi sjálfstæðismanna á Hótel Sögu sl. laugardag lýstu borgarfulltrúar flokksins því hins vegar yfir að þetta með flugvöllinn væri allt í plati.
„Það er mín eindregna skoðun að það eigi að byggja í Vatnsmýrinni og þar á að vera íbúðabyggð til framtíðar,“ sagði Gísli Marteinn Baldursson og aðrir borgarfulltrúar fylgdu eftir. Sér eru nú hver heilindin.

Þau gátu sýnt nærgætni
Ólafur F. Magnússon hefur lagt mikið undir en situr nú fastur í svikamyllu Sjálfstæðisflokksins. Hvers vegna þurftu sjálfstæðismenn að ganga á bak orða sinna strax á öðrum degi með þessum yfirlýsingum? Þeim er greinilega ekkert heilagt. Svardagarnir við Ólaf virtust ekki koma borgarfulltrúum Sjálfstæðisflokksins neitt við.
Mér finnst þessi framkoma forystumanna Sjálfstæðisflokksins gagnvart Ólafi með eindæmum. Þau gátu að minnsta kosti sýnt þá nærgætni að bíða með að opinbera pretti sína við Ólaf uns öldurnar lægði vegna makalausra vinnubragða við meirihlutamyndunina.

Höfuðborgarflugvöllur í Vatnsmýrinni
Ég á samleið með miklum meirihluta Reykvíkinga sem vilja axla ábyrgð höfuðborgar og hafa innanlandsflugvöllinn áfram í Vatnsmýrinni. Ný skoðanakönnun sýnir að yfir 60% borgarbúa vilja hafa flugvöllinn þar áfram. Það eru nóg verkefni óunnin í samgöngumálum þó að ekki sé farið að kasta tugum milljarða króna í nýjan flugvöll að óþörfu.
Það má vera að menn telji sig hafa þessa tugmilljarða til umráða, sem nýr völlur kostar.
Er þá ekki réttari forgangsröðun að hækka laun hjúkrunarfólks og kennara í leik- og grunnskólum sem nú eru í fjársvelti? Ætli þjóðin vilji ekki heldur að þessir fjármunir renni til velferðarkerfisins og höfuðborgarflugvöllurinn standi óhreyfður áfram?

Mál allra landsmanna
Flugvöllurinn í höfuðborg þjóðarinnar hefur grundvallarþýðingu fyrir öryggi og skipulag samgangna í landinu. Tilvera hans og staðsetning kemur því landsmönnum öllum við.
Ég geri mér grein fyrir að skoðanir eru skiptar um málið en mér vitanlega hefur enginn stjórnmálaflokkur gert um það samþykkt að flugvöllurinn fari úr Vatnsmýrinni eða frá Reykjavík. Gildir það jafnt um flokksfélögin í Reykjavík sem og landsfundi einstakra stjórnmálaflokka.
Þvert á móti liggja fyrir samþykktir og fjöldi áskorana félaga um land allt að flugvöllurinn verði áfram í Vatnsmýrinni.
Að mínu mati eru því engar pólitískar forsendur til staðar fyrir því að ýta flugvellinum út úr Vatnsmýrinni í Reykjavík né heldur sem réttlæta það að láta vinna nýtt skipulag fyrir svæðið án þess að flugvöllurinn sé þar inni.
Samkvæmt núgildandi samgönguáætlun sem Alþingi hefur samþykkt er flugvöllurinn áfram í Vatnsmýrinni.

Jón Bjarnason er þingmaður Vinstri grænna.

eftir Birki Jón Jónsson.

Ég mælti nú áðan fyrir þingsályktunartillögu um staðsetningu björgunarþyrlu Landhelgisgæslunnar á Akureyri. Ég hef farið yfir þetta mál hér áður á blogginu mínu enda mun staðsetning þyrlu á Akureyri auka mjög á öryggi sjófarenda, íbúa og ferðalanga á Norður og Austurlandi. Þeir þingmenn sem tóku þátt í umræðunni lýstu sig allir hlynnta því að björgunarþyrla yrði staðsett á Akureyri. Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, tók þátt í umræðunni og fór vel yfir þetta mál. Við lok ræðu sinnar lýsti ráðherra því yfir að það ætti í framtíðinni að tryggja að Landhelgisgæslan geti haldið úti björgunarþyrlu frá Akureyri. Það er því ekki spurning hvort heldur hvenær björgunarþyrla verður staðsett á Akureyri. Þetta eru mikil tímamót að mínu mati.

Björn Bjarnason tók að sér það erfiða verkefni árið 2006, í kjölfar brotthvarfs Varnaliðsins, að byggja upp þyrlubjörgunarsveit Landhelgisgæslunnar. Þetta verkefni hófst í tíð samstarfs Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks. Björn hefur stýrt þessari uppbyggingu af metnaði og myndugleika og á hrós skilið. Ég hældi honum í þinginu áðan fyrir að halda þeim metnaði sem hann sýndi í sínum störfum í samstarfi við okkur framsóknarmenn, þrátt fyrir að vera kominn með miklu síðri félaga í ríkisstjórn.

Höfundur er alþingismaður. Pistillinn er tekinn af bloggíðu hans, http://birkir.blog.is

Júlíus Júlíusson skrifar.

Okkur hjónum ásamt góðu fólki veittist sá heiður að kvöldi nýársdags að verða boðin í árlegan nýársfagnað á Friðriki V. Þetta kvöld gefa meistarakokkar staðarins, Hallgrímur, Guðmundur og Friðrik ástríðunni lausan tauminn og ýmislegt er prófað með bros á vör. Eflaust eiga gestir staðarins á komandi ári eftir að fá að njóta margra listmunanna sem bornir voru á borð þetta einstaka kvöld.

Á þessu kvöldi þar sem farið var með gestina í rúmlega 5 tíma matarferðalag um okkar frábæra norðlenska hérað ásamt því að bregða okkur um stund til annarra landa, t.d. Frakklands, Ítaliu, Spánar og Portúgal svo að eitthvað sé nefnt, fengum við að bragða á 23 mismunandi réttum ásamt kamapavíni, tveimur tegundum af hvítvíni, tveimur af rauðvíni, einni af portvíni,einni af eftiréttavíni og einni tegund af maltbjór. Ég ætla að nefna nokkra af réttunum rétt til þess að gefa innsýn í það sem boðið var upp á. Norðlensk
kæfa, reyktur lax, þurrkað villisvínslæri sér innflutt frá Spáni,
humarrisotto, humarcarpaccio, innbakaður humar í humarfarsi, rjúpusúpa, léttreykt andabringa með geitaosti og rúsínucapersmauki, blóbergsískrapi borinn fram á ísjaka, hægeldaður innanlærishreindýravöðvi, villönd, heimagert konfekt, djúpsteikt skyr, súkkulaðikaka, ís og  skyramisú. Réttirnir voru einhvern veginn svo fullkomnir og allir einstaklega fallega bornir fram. Það er ljóst að Friðrik, Adda, Karen og Axel, ásamt starfsfólki lögðu sig fram við að gera kvöldið ógleymanlegt og það skein í gegn að allir sem að þessu komu höfðu mikla ánægju af sem skilaði sér til gestanna. Andrúmsloftið skemmdi ekki fyrir, það var einstaklega afslappað og til að setja punktinn yfir iið í þeim efnum söng Margrét Eir undurfallega nokkur lög við undirleik Jökuls Jörgensens. Að lokum fengu allir gestir eð eiga diska sem voru sérframleiddir fyrir kvöldið og komu þeir frá Stjörnunni
glergallerýi á Dalvík.

Þetta kvöld undirstrikar það enn og aftur að Friðrik V. er veitingastaður í toppklassa og megum við norðlendingar vera stoltir af. Að hafa slíkan stað með fólki sem er í þessu ástríðunnar vegna skiptir alla matarmenningu á svæðinu miklu máli og styður svo sannarlega við hana í sem viðustu samhengi.

Gleðilegt og nýtt spennandi matarár.

Júlíus Júlíusson er framkvæmdastjóri Fiskidagsins mikla.

eftir Helga Má Barðason.

Ég er að hugsa um að láta alla flugelda eiga sig í ár. Í fyrra skaut ég upp nokkrum slíkum og dauðsá eftir því. Þeir voru dýrir og ekkert sérstakir. Flugeldakaup held ég að sé einhver versta peningasóun sem til er. Ég vil heldur fara aðrar leiðir til að styrkja björgunarsveitir, sem vissulega eru nauðsynlegar. Ég kæri mig ekki lengur um að auka slysahættu og valda hávaða- og rykmengun með þessum hætti, auk þess sem af þessum ófögnuði er gríðarlegur sóðaskapur.

Björgunarsveitir hljóta að geta fundið sér aðrar fjáröflunarleiðir. Fyrst Reykjanesbær fann svona glimrandi leið til að nýta mannvirkin á Keflavíkurflugvelli eftir nokkuð skyndilegt brotthvarf varnarliðsins (og fjölgaði íbúum hressilega í leiðinni) hljóta björgunarmenn að geta fundið sér einhverja fjáröflunarleið sem ekki hefur jafn hrikalegar aukaverkanir í för með sér.

Ég skil raunar ekki þetta veður sem Íslendingar gera út af áramótunum. Þau koma einu sinni á ári og eru ekkert merkilegur viðburður. Jólin eru annar handleggur, þá erum við að fagna fæðingu Frelsarans. Að sóa peningum í alls kyns uppfuðranlegt drasl og annan óþarfa á gamlárskvöld er ekkert annað en hreinræktuð, íslensk heimska.

Höfundur er ritstjóri og formaður Baráttufélags gegn íslenskri heimsku.