Aðsend grein eftir Söndru Björk Jóhannsdóttur lögfræðing:

Við Íslendingar stöndum í stríði. Við stöndum frammi fyrir að missa margar af okkar verðmætustu auðlindum. Sem þjóð ber okkur öllum að standa vörð um sameiginlega hagsmuni okkar. Sú vá sem við stöndum frammi fyrir er þó ekki vegna ágangs erlendra ríkja sem ásælast auðlindir okkar og verðmæti, heldur stöndum við frammi fyrir skefjalausri græðgi einstaklinga og fyrirtækja sem vilja að auðlindum okkar verði afsalað úr höndum þjóðarinnar í þeirra hendur til frambúðar. Við stöndum frammi fyrir því að allar sameiginlegar auðlindir okkar geti í framtíðinni lent í einkaeigu. Nú hafa Ungir Sjálfstæðismenn tekið af skarið og krefjast þess að íslenska þjóðin afsali sér endanlega yfirráðum yfir sameiginlegri auðlind landsmanna, nytjastofnunum á Íslandsmiðum. Í ályktun sem SUS hefur nú sent frá sér kemur fram að hagsmunum þjóðarinnar sé best borgið með því að útvegsmönnum verði afhentar auðlindir sjávar og að einstaklingseignarréttur þeirra yfir auðlindinni verði viðurkenndur sem fyrst!

Nú er svo komið að þjóðin getur ekki látið bjóða sér þessa ógeðfelldu ránsherferð lengur. Herferð þar sem greipar hafa verið látnar sópa um stærstu sameiginlegu verðmæti þjóðarinnar. Herferð sem ekki sér fyrir endann á fyrr en þjóðin rís upp og krefst þess að fá úrskurðarvaldið yfir örlögum sínum og hagsmunum, enda hefur Alþingi sannað að það er óhæft til þess að fara með málefni sameiginlegra auðlinda landsmanna fyrir þjóðina alla.

Við Íslendingar þurftum að heyja hatramma baráttu fyrir sjálfstæði og valdi yfir auðlindum okkar. Stór hluti af sjálfstæði okkar felst í valdi yfir auðlindum okkar. Látum engan svipta okkur þessum sameiginlegu áunnu forréttindum baráttulaust. Tökum afstöðu með framtíð og frelsi íslensku þjóðarinnar. Ég skora á alla þjóðholla Íslendinga hvar í flokki sem þeir standa til að krefjast þess að kvótakerfið verði sett í dóm þjóðarinnar í almennri þjóðaratkvæðagreiðslu. Stofnuð hafa verið samtök sem standa fyrir víðtækri undirskriftasöfnun á netinu, sem heita Þjóðareign – Samtök um auðlindir í almannaþágu. Ég hvet alla Íslendinga til þess að fara inn á síðu þeirra og skrifa undir áskorun um að framtíð kvótakerfisins verði sett í þjóðaratkvæðagreiðslu. Slóðin er www.þjóðareign.is

Sandra Björk Jóhannsdóttir, viðskiptalögfræðingur

Örlygur Hnefill Jónsson skrifar:

Mikil óáran hefur gengið yfir okkar fagra draumaland og þarf ekki að fjölyrða um orsakir né afleiðingu. Ljóst er að sú virkjun hugvitsins sem mestrar tilbeiðslu naut og fólst meðal annars í því að Ísland yrði alheims fjármálamiðstöð er lítið rædd þessa síðustu daga. Á því efnahagsvori, þar sem byggingar spruttu upp um holt og hæðir í höfuðborginni líkt og sá gróður jarðar sem best er hlúð að og vökvaður og kliðurinn í einkaþotunum var stöðugur frá Reykjavíkurflugvelli sem beið þess eins að breytast í suðrænt íbúðarhverfi með breiðstrætum þar sem íbúarnir sátu í mildri nóvemberkvöldkyrrð við borð á gangstéttinni og drukku dýrt rauðvín. Í þessum besta heimi allra heima  gerði dvergur grín að landsbyggðarfólki sem bjó við annan veruleika.

Samdráttur í hefðbundnum atvinnuvegum landsbyggðarinnar hefur verið viðvarandi undanfarna áratugi. Breytingar í landbúnaði og fækkun starfa hefur sett mark sitt á landsbyggð alla. Sama er að segja um sjávarútveginn þar sem niðurskurður veiðiheimilda og tilflutningur minnkandi kvóta hefur farið illa með byggðir. Við þessa stöðu hefur m.a.verið litið til þess að nýta þær orkuauðlindir sem landið býr yfir. Fallvötn hafa verið virkjuð og lengst af var rekin sú nýlendustefna að flytja orkuna inn á höfuðborgarsvæðið til þess að efla þar atvinnu og styrkja byggð.

Nánar »

Örlygur Hnefill Örlygsson

Örlygur Hnefill Örlygsson ritstjóri skrifar:
Verkafólk um heim allan fagnar í dag baráttudegi sínum. Í þetta sinn er fagnað í skugga atvinnuleysis og versnandi efnahagsástands. Sjaldan í seinni tíð hefur þó verið meira tilefni til að berjast fyrir réttlæti og jöfnuði í samfélagi mannanna. Óhófssemi liðinna ára hefur leitt okkur inn í skeið erfiðleika en þegar allt kemur til alls verður það alþýðan og verkafólkið sem mun skapa þau verðmæti sem leiða þjóðir heims aftur til betri tíma.

Það voru því miklar gleðifregnir sem bárust í gær, að stjórnendur Samherja skyldu verðlauna starfsfólk sitt með 55 þúsund króna launauppbót í lok mánaðar. Fréttir sem þessar eru því miður fáheyrðar og oft virðist manni að fyrirtækin sjái ekki þann auð sem liggur í starfsfólki þeirra.

Þau réttindi sem barátta verkafólks hefur skilað hafa kostað miklar fórnir. Því má aldrei gleyma. Í dag skulum við safnast saman við Alþýðuhúsið og sýna það þrek og þann baráttuanda sem í okkur býr. Slagorð dagsins eru Atvinna fyrir alla og fyrir henni þarf að berjast. Látum þau orð óma um bæinn í dag. Við erum samfélagið og það er okkar verkefni að tryggja að það sé réttlátt.

Akureyri.net óskar verkafólki til hamingju með baráttudaginn!

eftir Helga Má Barðason.

Lífið gengur sinn gang og allt er breytingum háð. Þar eð ég hef nú látið af störfum sem ritstjóri frétta- og upplýsingavefjarins Akureyri.net vil ég þakka samferðafólki mínu, lesendum og samstarfsmönnum, ánægjulega samvinnu á þessum frumbernskuárum vefjarins. Það er von mín að Akureyri.net lifi og dafni lengi enn – með dyggri aðstoð lesenda og þeirra sem láta sig málefni Akureyrar og nágrannabyggðanna varða.

Höfundur er þýðandi og uppgjafaritstjóri.

Eftir Helenu Þ. karlsdóttur

Samfylkingin í Norðausturkjördæmi efnir til opins rafræns prófkjörs dagana 5.-7. mars nk. Kosið er um 8 bindandi sæti.
 Gengið er til kosninga undir óvenjulegum kringumstæðum. Eftir hrun íslensks þjóðfélags er mikið verk framundan við endurreisn þess. Það eru erfiðir tímar framundan og brýnt að koma heimilunum og fyrirtækjunum til aðstoðar. Það er forgangsverkefni að standa vörð um velferðarkerfið til að hægt sé að koma til móts við þá sem standa höllum fæti en öflugt velferðarkerfi er undirstaða samfélagsins og mikilvægi þess hefur sjaldan verið meira en nú. Mikilvægt er að styðja við heimilin í landinu og lágmarka fjárhagslegan og félagslegan skaða fólks af völdum efnahagsástandsins.
Endurreisa þarf fjármálakerfi landsins svo halda megi hjólum atvinnulífsins gangandi og vinna þarf bug á sívaxandi atvinnuleysi. Verkefni okkar er að horfa fram á veginn og hefja kröftugt uppbyggingarstarf. Við eigum að fara í opinberar og mannaflsfrekar framkvæmdir, styðja við frumkvöðlastarf, efla ferðaþjónustuna og rannsaka auðlindir þjóðarinnar í sjó og á landi og nýta þær á skynsamlegan hátt til að skapa arðbær framtíðarstörf. Það er okkar ábyrgð og okkar skylda að leita allra leiða til að skapa arðbær störf.
Önnur mikilvæg mál eru samgöngumálin en góðar samgöngur eru forsenda byggðaþróunar og atvinnu á landsbyggðinni. Eins er brýnt að lækka flutningskostnað þar sem hann er að sliga mörg landsbyggðarfyrirtæki. Enn fremur tel ég að við eigum að kanna möguleika á strandsiglingum. Síðast en ekki síst er mikilvægt að flugvöllur verði áfram í Vatnsmýrinni.
Sem sveitarstjórnarmanni eru mér málefni sveitarfélaganna hugleikin og ég tel að efla eigi sveitarfélögin með flutningi verkefna frá ríki til sveitarfélaga.
Aldrei fyrr hefur aðgengi að menntun verið eins mikilvæg. Brýnt er að auka menntunarmöguleikana og tengja menntunin meira við atvinnulífið. Menntun er fjárfesting í framtíðar.
Nú líður senn að lokum prófkjörsins. Baráttan hefur verið mjög stutt og snörp. Ég vil hvetja alla áhugasama til að taka þátt í prófkjörinu. Ég óska eftir stuðningi í 3. sæti á lista Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi.

Höfundur er lögfræðingur og bæjarfulltrúi á Akureyri
 og sækist eftir 3. sæti á lista Samfylkingarinnar  í Norðausturkjördæmi

Eftir Snorra Ásmundsson

Kæru Sjálfstæðismenn

Þar sem ég hef ákveðið að gefa kost á mér í formannskjör Sjálfstæðisflokksins er rétt að skrifa nokkur orð til að hnykkja á nokkrum atriðum. Sjálfstæðismenn hafa oft á tíðum fylgt leiðtoga sínum í blindni, um það þarf ekki að taka dæmi. Þessi foringjahollusta hefur á stundum verið flokknum og þjóðinni til trafala eins og nýlegir atburðir sanna. Ég tel að nú sé tími til að losa flokkinn við leifar gamalla tíma og leyfa nýjum og ferskum mönnum að njóta sín.
Það er mikill heiður að vera valinn fulltrúi á Landsfund Sjálfstæðisflokksins, en því fylgir einnig mikil ábyrgð. Ekki eingöngu hvað varðar Sjálfstæðisflokkinn og framtíð hans, heldur einnig og ekki síður, hvað varðar framtíð Íslands. Það þarf að kjósa nýjan leiðtoga.
Leiðtoga sem getur leitt flokkinn og þjóðina í gegnum þessar efnahagsþrengingar sem við nú stöndum frammi fyrir. Ég held að ég sé tilvalinn í það mikilvæga hlutverk og stuðningsyfirlýsingar flokkssystkina minna um land allt hafa eflt mig í þeirri trú.
Einhverjir kunna að halda að hér sé um fíflagang að ræða því andstæðingar mínir hafa oft borið það upp á mig að ég sé einhverskonar grínisti eða að mín pólitísku afskipti séu listgjörningur. Þá spyr ég á móti: Hvað er gjörningur? Og má ekki segja að aðgerðir og stefna ríkisstjórnar Geirs H. Haarde hafi verið eitt allsherjar gjörningagrín? – Það væri þá nær að hafa gjörningameistara við stjórnvölinn, ekki satt? Fordómar verða til í ótta og einhverjir kunna jú að hafa ærna ástæðu til að óttast framgöngu mína og þá gjörninga sem ég hyggst fremja sem formaður Sjálfstæðisflokksins. Ég t.d. líð ekki að ógeðfelldir, gráðugir drullusokkar hafi eitthvað með hagsmuni þjóðarinnar að gera. Þeir hinir sömu kunna að óttast að ég sigri í formannskjörinu og losi flokkinn undan oki spillingarinnar. Kæru fulltrúar á flokksþingi, losið okkur úr viðjum óttans og takið fagnandi á móti nýjum og breyttum tímum með bjartsýnan og kjarkmikinn leiðtoga með gráblá augu sem kallar ekki allt ömmu sína.

Snorri Ásmundsson

Eftir: Agnesi Arnardóttur

Vegna þess að mig þyrstir í breytingar, miklar breytingar, þjóðin þyrstir í breytingar. Breytingar sem gefa okkur von um betra líf með fjölskylduna í forgrunni, líf þar sem við höfum meiri tíma fyrir börnin okkar og ekki síst getum lifað af laununum okkar.
 Líf þar sem við höfum tíma til að lifa. Breytingar sem gefa okkur von um bjartari tíma, tíma sem við getum hlakkað til að upplifa.

Hversvegna er ég að leggja á mig alla þessa vinnu sem fylgir því að fara í prófkör?
Vegna þess að ég er svo reið, svo reið yfir því hvernig búið er að fara með okkur, búið að kippa fótunum undan mörgum fjölskyldum þessa lands, venjulegu fólki sem lifði venjulegu lífi, litlum og stórum fyrirtækjum sem stunduðu venjuleg viðskipi, námsmönnum sem voru að afla sér þekkingar til framtíðar og sakleysingjum sem ekkert höfðu til saka unnið. Alveg ösku reið vegna allra þeirra sem hafa misst vinnuna, allra þeirra fyrirtækja sem hafa orðið gjaldþrota og allra þeirra námsmanna sem ekki lengur hafa tækifæri til að mennta sig.

Hversvegna er kona á miðjum aldri, norðan af landi að gefa kost á sér til setu á Alþingi Íslendinga?

Vegna þess að hún er hluti af þessari þjóð og vill leggja sitt af mörkum í þeirri miklu og erfiðu vinnu sem framundan er. Nýta þá reynslu sem hún hefur öðlast á sínum 47 árum, reynslu sem móðir og  húsmóðir, reynslu sem námsmaður, reynslu sem virkur þátttakandi í atvinnulífinu, reynslu sem farandverkamaður, reynslu af því að búa á mismunandi svæðum, reynslu af að búa erlendis, reynslu af að stunda vinnu í mismunandi löndum, reynslu af eigin atvinnurekstri.
Vegna þess að hún er venjulegur íslendingur sem lifir venjulegu lífi.
Hún er hluti almennings, þess almennings sem er orðin þreyttur á að bíða, þreyttur á að hlusta á þrasið í núverandi þingmönnum um hver gerði hvað og hver sagði hvað hvenær. Þreyttur á hálfsannleikanum, aðgerðarleysinu og ákvarðanafælni fyrri ríkisstjórna. Þreyttur á loforðum sem lítil innistæða var fyrir, þreyttur á ofurlaunum og bruðli.

Hversvegna ættir þú að veita þessari konu brautargengi og gefa henni þitt atkvæði?

Jú, vegna þess að hún hefur kjark og þor til að horfast í augun við vandamálin og vilja til að vinna að lausn þeirra. Vegna þess að hún gerir sér grein fyrir því að vandamálin eru risavaxin og þau verða ekki leyst á einni nóttu, hún gerir sér fulla grein fyrir að litlir peningar eru til í ríkiskassanum vegna efnahagshruns sem rekja má til græðgisvæðingar, skorts á aðhaldi við fjármálastofnanir, óásættanlegrar ríkisábyrgðar á einkafyrirtækjum og mistaka við einkavæðingu ríkisbankanna. Hún veit að það þarf að taka sársaukafullar og erfiðar ákvarðanir, hún veit að það þarf að segja sannleikan og upplýsa þjóðina um raunverulega stöðu mála, hún veit að það þarf aðhald í ríkisfjármálum, að minnka yfirbyggingu og forgangsraða í fjárútlátum.

En ekki síður vegna þess að hún er stolt af því að vera íslendingur, stolt af að tilheyra þessari þjóð, þessari þjóð sem býr yfir þrautseigju og krafti, þjóð sem hefur alla burði til að vera sjálfbær, þjóð sem á miklar auðlindir. Auðlindir í náttúrunni, fólkinu  og hafinu í kringum landið. Auðlindir sem nýta verður af skynsemi og sanngirni. Búa til verðmæti úr raunverulegum hlutum, fullvinna afurðir, hvort heldur þær koma úr sjó eða af landi. Nýta þau tæki og tól sem við höfum aðgang að hér heima, fólkið, landið og sjóinn. Nýta frumkvöðlakraftinn, menntunina, tæknina, orkuna og læra af mistökum fyrri kynslóða.

Höfundur býður sig fram í 1.-2. sæti á lista Samfylkingarinnar í NA-kjördæmi.

Höfundur: Huginn Freyr Þorsteinsson

NÁNAST hvar sem Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn (IMF) hefur stigið niður fæti síðastliðin þrjátíu ár hefur hann skilið eftir sig sviðna jörð. Í upphafi tíunda áratugarins tókst sjóðnum með ráðgjöf sinni og íhlutun að koma hlutum í Rússlandi í enn verra horf en viðskilnaður kommúnismans hafði gert. Í félags- og efnahagslegum skilningi stóð þetta volduga ríki á brauðfótum eftir að einkaðilum, svokölluðum ólígörkum, voru afhentar auðlindir landsins. Úthýsing velferðarkerfisins til einkaaðila endaði með því að lífslíkur fólks í Rússlandi drógust saman sem og jók enn á gríðarlega misskiptingu lífsgæða. Þessi misskipting lífsgæða virðist vera afleiðing sem fylgir sjóðnum hvert sem hann fer.

Í Suður-Ameríku þar sem sjóðurinn hefur rekið allt að því tilraunastöð fyrir frjálshyggjukreddur sínar hafa afleiðingarnar verið þær sömu. Eina ríkið í Suður-Ameríku sem hefur komið sér undan slíkum afleiðingum er Brasílía enda hefur það aldrei tekið við ráðgjöf eða gengið inn í pakka hjá sjóðnum. Í Argentínu gerðu stjórnvöld hið gagnstæða við nágranna sína í Brasílíu og gerðust allt að því bókstafstrúarmenn á ráðleggingar sjóðsins. Á 10 ára tímabili frá 1989 til 1999 var stífustu kröfum sjóðsins fylgt og afraksturinn var sá að Argentína varð eiginlega gjaldþrota. Auður fólksins var tekinn af almenningi í formi hruns gjaldmiðilsins, launagreiðslur voru frystar og sparifé gert upptækt.

Í raun hefur Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn síðastliðin þrjátíu ár verið lögregluvald utan um fjármagnskerfi og skipulag. Hin fjölmörgu dæmi um aðkomu hans hafa sýnt að forgangsröðunin er ætíð fjármagnið fyrst og svo má almenningur fylgja með ef hann getur. Af þessu stafar ótti margra við aðkomu hans að ástandinu hér á landi.

Það var því æði nöturlegt þegar formaður Samfylkingarinnar, viðskiptaráðherra og þingflokksformaður töluðu einum rómi um að leið Íslands út úr ógöngum okkar væri að njóta liðsinnis Alþjóðagjaldeyrissjóðsins. Formaðurinn talaði um að varnarleið fyrir íslenskan almenning á 21. öldinni væri í gegnum sjóðinn á meðan hinir forystumennirnir töluðu um að engin íþyngjandi skilyrði fylgdu aðkomu sjóðsins. Iðnaðarráðherra, Össur Skarphéðinsson, gekk lengst allra Samfylkingarmanna er hann talaði beinlínis um aðkomu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins sem “gæðastimpil”. Kannski er ástæða til þess að undirstrika að hér er það ekki forysta Sjálfstæðisflokksins sem talar heldur forystumenn í Jafnaðarmannaflokki Íslands.

Gefið var í skyn af hvatamönnum um aðkomu sjóðsins að þar sem Ísland væri svo þróað ríki, ólíkt hinum vanþróuðu, sem sjóðurinn hefur leikið grátt, yrðu ráðgjöfinni hagað öðruvísi. En auðvitað reyndist þetta ekki rétt enda líkindi þess að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn viki frá hugmyndafræði sinni um forgang fjármagnsins hverfandi. Enda hefur komið í ljós að sjóðurinn er ekki tilbúinn að veita okkur fyrirgreiðslu fyrr en eftir að íslenskir skattgreiðendur hafa gengist í ábyrgðir fyrir þá óráðsíuskuldir sem íslenskir fjármagnseigendur skildu eftir sig í Bretlandi og Hollandi. Hugmynd sjóðsins er að fyrst byrjum við Íslendingar að taka lán upp á 400-800 milljarða til að gera upp þá reikninga og svo getum við tekið lán upp á mögulega annað eins til að koma okkar eigin frosna efnahagskerfi í gang. Reikningurinn af útrásinni og óheftu markaðsfrelsi síðustu ár yrði því um eða yfir 1000 milljarðar íslenskra króna sem þýðir í raun skuldafangelsi fyrir komandi kynslóðir.

Sjónarmið Alþjóðagjaldeyrissjóðsins eru eins og alltaf að tryggja hag fjármagnseigenda en ekki almennings. Íslendingar eiga ekki að koma nálægt Alþjóðagjaldeyrissjóðnum því leiðsögn hans leiðir íslenskan almenning til ánauðar.

Höfundur er formaður Vinstri grænna á Akureyri.

Þriðjudaginn 28. október 2008